Τσελεμεντές Νικόλαος (1878-1958)

Αφίσα για τον ΟΔΗΓΟ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗΣ
                του Νικόλαου Τσελεμεντέ

H ενσωμάτωση της Θεσσαλίας και Άρτας το 1881 στην Ελλάδα ακολουθήθηκε από εσωτερική αναδιάρθρωση και έτσι έγινε εντονότερη η προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας (από τον Χαρίλαο Τρικούπη έως τον Ελευθέριο Βενιζέλο) για να αποκτήσει η χώρα ευρωπαϊκή φυσιογνωμία.

Οι ποιητές και λογοτέχνες -υιοθετώντας σιγά σιγά τη δημοτική γλώσσα- επηρεάστηκαν από τα λογοτεχνικά ρεύματα της εποχής, όπως τον Παρνασσισμό, Συμβολισμό, Ρεαλισμό, Νατουραλισμό, τα οποία είχαν γεννηθεί στη Γαλλία.

    Την περίοδο 1880-1930, ο Κωστής Παλαμάς κυριαρχούσε στην «Νέα Αθηναϊκή Σχολή», ο Νικόλαος Πολίτης συγκέντρωνε λαογραφικό υλικό, ο Γιάννης Βλαχογιάννης "αποκρυπτογραφούσε" (για 2 σχεδόν χρόνια) τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη και ο Γρηγόριος Ξενόπουλος διηύθυνε το περιοδικό «Διάπλασις των Παίδων» (1879-1948).

Και ενώ η λογοτεχνική γενιά είχε συσπειρωθεί στα μηνιαία περιοδικά «Εστία» (1876-1895) και «Νουμά» (1903-1931) προσφέροντας πνευματική τροφή στους αναγνώστες,  

ο Νικόλαος Τσελεμεντές ασχολήθηκε με την αναγκαία τροφή του σώματος.

   

Αληθής Ιστορία, για τη Σελήνη του Λουκιανού - 2ος αιώνας μ.Χ.

        Αλφαβητάριο  "ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΑΙΔΙΑ",

του Επαμεινώνδα Γεραντώνη, ΑΘΗΝΑΙ 1950

 Στην Αρχαιότητα υπήρχε η δοξασία 

ότι στη Σελήνη

κατοικούσαν νοήμονα όντα.

Η λέξη φεγγάρι προέρχεται από τη μεσαιωνική ελληνική λέξη φεγγάριν (10ος-11ος αι.), η οποία αποτελεί υποκοριστικό του αρχαίου ελληνικού ουσιαστικού φέγγος (=φως, λάμψη).
Ετυμολογικά στοιχεία:
Ρίζα: από το αρχαίο φέγγος > φεγγάριον (υποκοριστικό)  > φεγγάριν > φεγγάρι.
Σημασία: Η ονομασία δόθηκε περιφραστικά, υποδηλώνοντας το ουράνιο σώμα που εκπέμπει φως, αντικαθιστώντας σταδιακά την αρχαία λέξη Σελήνη στην δημώδη ομιλία. Ετυμολογικά σημαίνει «το φωτεινό» ή «το μικρό φως»
Συγγενικά: Σχετίζεται με το φεγγοβόλος, φεγγαράκι, φεγγάρι.

«Αληθής Ιστορία»

Καλός δε παρά Σεληνίταις νομίζεται, ήν που τις φαλακρός ή. Και μην και γένεια φύουσιν μικρόν υπέρ τα γόνατα. Και όνυχας εν τοις ποσίν ουκ έχουσιν, αλλά πάντες εισίν μονοδάκτυλοι. Και επειδάν ή πονώσιν ή γυμνάζωνται, γάλακτι παν το σώμα ιδρούσιν, ώστε και τυρούς απ’ αυτού πήγνυνται. Τους δε οφθαλμούς περιαιρετούς έχουσι και πολλοί τους σφετέρους απολέσαντες παρ’ άλλων χρησάμενοι ορώσιν. Τινές δε και πολλούς αποθέτους έχουσιν, οι πλούσιοι.

Κάτοπτρον δε μέγιστον κείται υπέρ φρέατος ου πάνυ βαθέος. Αν μεν ουν εις το φρέαρ καταβή τις, ακούει πάντων των εν τη γη λεγομένων, εάν δε εις το κάτοπτρον αποβλέψη, πάσας μεν πόλεις, πάντα δε έθνη ορά.

Τότε και τους οικείους εγώ εθεασάμην και πάσαν την πατρίδα, ει δε κακείνοι εμέ εώρων, ουκέτι έχω ειπείν. Όστις δε ταύτα μη πιστεύει ούτως έχειν, άν ποτε και αυτός εκείσε αφίκητα, είσεται ως αληθή λέγω.

Ηγεμόνας, του Νικολό Μακιαβέλλι

Niccolò di Bernardo dei Machiavelli 

(3 Μαΐου 1469-21 Ιουνίου 1527), Φλωρεντιανός διπλωμάτης, 

πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας.

Ο Μακιαβέλι έγραψε το βιβλίο ΗΓΕΜΟΝΑΣ το 1513. 

Ο τίτλος του ήταν II principe, (Ο πρίγκιπας), 

με οδηγίες για την οργάνωση της διοίκησης 

προς τον Lorenzo Β' των Μεδίκων, Λούκα του Ουρμπίνο. 

Δημοσιεύτηκε το 1532.

Αποσπάσματα

Η κατάκτηση της εξουσίας

Να ξέρεις πως για να αποκτήσεις την εξουσία

Δύο τρόποι ανέκαθεν υπάρχουν: να την κληρονομήσεις ή να την κατακτήσεις.

Δύο μέσα ανέκαθεν υπάρχουν: τα όπλα τα δικά σου ή τα όπλα των άλλων.

Δύο προϋποθέσεις ανέκαθεν υπάρχουν: η τύχη ή η ικανότητα.