άρθρο του Μενέλαου Τασιόπουλου για την ανάγκη επινόησης νέας εθνικής ταυτότητας

 

05 Ιανουαρίου 2026,  parapolitika.gr

Αναγκαία µια νέα εθνική ταυτότητα 

H Ελλάδα έχει υπερβεί την περίοδο της χρεοκοπίας της. Βρισκόµαστε στα µέσα µιας επόµενης δεκαετίας σε σχέση µε αυτά που συνέβησαν τότε. Εχει ανακτήσει µια σχετική αυτονοµία, όσο επιτρέπει η θέση της στη ζώνη του ευρώ, στις πολιτικές αποφάσεις. Επίσης στον στρατηγικό προσδιορισµό της σε σχέση µε το µέλλον. Ενισχυτικό σε αυτό η απορρύθµιση στην ευρωπαϊκή ενότητα και η συνεχιζόµενη υποβάθµιση του κύρους και της ισχύος της Κοµισιόν στο πεδίο των ευρωπαϊκών δοµών και αρµοδιοτήτων.
            Η Ελλάδα παρουσιάζει σοβαρούς δείκτες προόδου. Οχι πλέον µε τη χρήση πλαστών στοιχείων τύπου greekstatistics, που κάποτε την οδήγησαν στην καταστροφή. Η Ελλάδα δεν αξιολογείται πλέον ως failed state, αλλά ως ένα λαµπερό success story στην ευρωπαϊκή ενδοχώρα. Η ανάκαµψή της, που εξελίσσεται από το 2019 και µετά, µε την υπογραφή της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, δεν βασίζεται σε κάποια χρηµατιστηριακή φούσκα. Αλλά σε πραγµατικά δεδοµένα, που δεν απειλούνται από µια απότοµη αναστροφή. Φυσικά η Ελλάδα δεν µπορεί να αυτοπροστατευθεί από µια βαθιά διεθνή οικονοµική κρίση που θα ξεκινήσει, για παράδειγµα, από τη Γουόλ Στριτ και θα επεκταθεί ως πυρκαγιά στα ευρωπαϊκά και τα διεθνή χρηµατιστήρια, στη βάση της κατάρρευσης των µετοχών τεχνολογίας. Αλλά αυτό δεν είναι ένα πρόβληµα που µπορεί να απασχολήσει περισσότερο την Αθήνα, σε σχέση µε τις βαθιές ρωγµές που θα υποστούν κεντρικές οικονοµίες της ∆ύσης. Αρα, τα µέτρα αντίδρασης και ανάκαµψης, έστω βαθµηδόν, θα είναι ένα γενικότερο ζήτηµα για την όποια ∆ύση και όχι ένα εθνικό πρόβληµα. Κάτι παρόµοιο µε ό,τι συνέβη µε την πανδηµία.
             Η Ελλάδα ανακτά τους στρατιωτικούς και διπλωµατικούς εξοπλισµούς της. Στον αέρα, τη θάλασσα και την ξηρά, προµηθεύεται αεροπλάνα, πολεµικά πλοία, πυραυλικά συστήµατα αεράµυνας στη βάση διµερών στρατηγικών συµφωνιών, αλλά και περιφερειακών αλληλεξαρτήσεων, που της δίνουν προνόµια ως εθνικό κράτος να συµπαραταχθεί µε συµµαχικές δυνάµεις που έχει επιλέξει στη βάση εθνικών συµφερόντων. Από την άλλη, όποιες και αν είναι οι κινήσεις και οι επιθετικές επιλογές αναθεωρητικών και επεκτατικών δυνάµεων, όπως η Τουρκία, η Ελλάδα κάθε χρόνο και περισσότερο θα µπορέσει να τις αντιµετωπίσει στη «σκιά των όπλων» και των Ενόπλων ∆υνάµεων µε αυξηµένη επάρκεια. Οι στρατηγικές της συµφωνίες µε τον τρόπο που έχουν δοµηθεί υπερβαίνουν τον ευρωπαϊκό ερµητισµό, σε αντίθεση, για παράδειγµα, µε τις περιόδους διακυβέρνησης του Κ. Σηµίτη και του Κ. Καραµανλή, µε κεντρική αυτήν µε τις ΗΠΑ και περιφερειακή µε το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τα Εµιράτα, αλλά και σειρά αραβικών ηγεσιών και κρατών που εµπλέκονται ή θα εµπλακούν στις «Συµφωνίες του Αβραάµ», που δίνουν ορατότητα αλλά και δυναµική συνεργασιών σε πρακτικό επίπεδο στον ενεργειακό, τον εµπορικό και τον στρατιωτικό τοµέα.
             Η παράδοση του είµαστε µέλη της Ε.Ε. και ανήκουµε στη στρατιωτική συµµαχία του ΝΑΤΟ είναι πλέον εµφανές ότι δεν επαρκεί, αλλά χρειάζεται µια νέα δυναµική. Η Ελλάδα βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να έχει προηγηθεί των εξελίξεων του 2025 και σήµερα να µην εγκλωβίζεται, στρατηγικά τουλάχιστον, σε διλήµµατα ή εξαρτήσεις που ακόµα και σηµαντικές κεντρικές χώρες της Ευρώπης δεν µπορούν να διαχειριστούν. Αυτό που κυρίως λείπει από την Ελλάδα, που αποκτά όλο και πιο ισχυρό διεθνές προφίλ, µέσω και του Κάθετου ∆ιαδρόµου, ή θα αποκτήσει µέσω της εξέλιξης της συµµαχίας των τριών θαλασσών, που εν δυνάµει θα πρέπει να µετατραπεί σε µια συµµαχία των έξι θαλασσών µε την περαιτέρω ενεργοποίηση της Ελλάδας, είναι η αυτοπεποίθηση.
 Η αποµάκρυνση της χώρας από την περίοδο της χρεοκοπίας έχει αποτύπωµα πολύ πιο ισχυρό στη δηµόσια οικονοµία, αλλά και σε κύριες εταιρείες, παρά στα µαζικά µεσοστρώµατα της χώρας, που συνεχίζουν σε αγοραστική δύναµη να βρίσκονται στην κατάληξη της ευρωπαϊκής αξιολόγησης. Αυτή η αντίθεση και ανισότητα δηµιουργεί προβλήµατα συνοχής στην κοινωνία και ανακυκλώνει έναν πανικό και µια ένδεια φιλοδοξιών για το έθνος.
            

η φιλοσοφία της Κλιματικής Αλλαγής

 
Η κλιματική αλλαγή διαμορφώνει νέες φιλοσοφικές τάσεις, επηρεάζοντας την ηθική, την πολιτική φιλοσοφία και τη μεταφυσική.
 
Φιλοσοφία της Κλιματικής Αλλαγής
(α) Ηθική και Περιβαλλοντική Φιλοσοφία
Οικολογικός ουμανισμός: Ηθική που τοποθετεί τον άνθρωπο μέσα σε ένα οικολογικό σύστημα, αντί να τον θεωρεί κυρίαρχο της φύσης.
Διαγενεακή Δικαιοσύνη: Έχουμε ηθική ευθύνη απέναντι στις μελλοντικές γενιές.
Δικαιώματα της φύσης: Νομικές και φιλοσοφικές θεωρίες που αναγνωρίζουν τη φύση (ποτάμια, δάση) ως νομικά υποκείμενα.
 
(β) Πολιτική Φιλοσοφία και Οικολογικός Ριζοσπαστισμός
"Πράσινος καπιταλισμός" vs. Οικοσοσιαλισμός: Αν η κλιματική κρίση μπορεί να λυθεί μέσω της αγοράς ή αν απαιτεί ριζική αναδιοργάνωση της οικονομίας.
Geoengineering Ethics: Μπορούμε να "διορθώσουμε" το κλίμα μέσω τεχνολογικών λύσεων όπως η γεωμηχανική;
 

Νόμοι, Πλάτωνος

Πλάτωνος Νόμοι

Αποκωδικοποιώντας τον μύθο του «σπηλαίου» του Πλάτωνα, οι άνθρωποι ζουν εγκλωβισμένοι σε σπήλαιο βλέπουν σκιές τις οποίες δεν ερμηνεύουν σωστά, δεν βλέπουν το "φως" που υπάρχει έξω από αυτό. Η λύτρωση έρχεται από τους τολμηρούς που βγαίνουν από το σπήλαιο, την αισθητή δηλαδή πραγματικότητα, και έτσι ανακαλύπτουν ότι υπάρχει και μια άλλη 'πραγματικότητα'. Αν κάποιοι επιστρέψουν στο σπήλαιο προκειμένου να ενημερώσουν τους εγκλωβισμένους θα αντιμετωπιστούν με σκεπτικισμό, με λοιδορία.

Κατά τους «new age» στοχαστές που κατακλύζουν το Internet  με αναλύσεις για το «σπήλαιο» ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι θα δουν το "φως" είναι ο διαλογισμός-ενόραση. Οι νεο-πλατωνιστές, όπως και όσοι διανθίζουν τον λόγο τους με ρήσεις του Πλάτωνα, αναφέρονται πάντα στην Πολιτεία, και αποσιωπούν το έργο που έγραψε στα γεράματά του ο φιλόσοφος και φέρει τον τίτλο Νόμοι.   

✔Ο Πλάτων προκειμένου να υποστηρίξει την αριστοκρατική τάξη στην οποία ανήκε, επινόησε έναν άχρονο τόπο στον οποίο είχαν θέση οι αυθύπαρκτες αιώνιες Ιδέες και υπεράνω όλων το Αγαθόν. Ο άνθρωπος που θα τελείωνε επιτυχώς ένα διάρκειας αρκετών δεκαετιών εκπαιδευτικό πρόγραμμα, με τα

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ 2017 ΜΕ...

... Αφροδίτη και Σελήνη 
στην Πλάκα, Αθήνα

Δίδυμες Φλόγες

Οι «twin flames» (δίδυμες φλόγες) είναι μια πνευματική έννοια για μια βαθιά σύνδεση με κάποιον που θεωρείται το «άλλο μισό» της ψυχής μας, σαν δύο σώματα που φιλοξενούν μια ενιαία ψυχή. Αυτή η σχέση, που συχνά περιλαμβάνει έναν «καθρέφτη» των δυνατών και αδύναμων σημείων, οδηγεί σε έντονη αναγνώριση, προσωπική ανάπτυξη και πνευματική αφύπνιση, αλλά μπορεί να περιλαμβάνει και προκλήσεις ("runner/chaser" dynamic). Η έννοια αυτή, που έχει ρίζες στη φιλοσοφία (Πλάτωνας) και τη σύγχρονη πνευματικότητα, δεν πρέπει να συγχέεται με τους soulmates, καθώς λέγεται ότι υπάρχει μόνο ένας twin flame ανά άτομο, και η ένωσή τους είναι καταλύτης για βαθιά μεταμόρφωση. 

Διαφορά μεταξύ του υποσυνείδητου και του ασυνείδητου

 Η κύρια διαφορά μεταξύ του υποσυνείδητου και του ασυνείδητου βρίσκεται στη χρήση και την έννοια αυτών των όρων στη ψυχολογία και την ψυχανάλυση.

 1. Υποσυνείδητο (Subconscious)

Έννοια: Περιλαμβάνει σκέψεις, συναισθήματα και μνήμες που δεν βρίσκονται στο προσκήνιο της συνείδησής μας, αλλά μπορούν να γίνουν συνειδητά.

Παράδειγμα: Όταν ξεχνάς το όνομα κάποιου αλλά το θυμάσαι αργότερα ξαφνικά.

Χρήση: Ο όρος χρησιμοποιείται κυρίως στη λαϊκή ψυχολογία και λιγότερο στην ακαδημαϊκή ψυχανάλυση.

2. Ασυνείδητο (Unconscious)

Έννοια: Είναι το πιο βαθύ επίπεδο του νου, περιλαμβάνοντας επιθυμίες, τραύματα και ένστικτα που δεν μπορούμε να ανακαλέσουμε συνειδητά.

 Παράδειγμα: Ένα παιδικό τραύμα που επηρεάζει τις σχέσεις σου χωρίς να το συνειδητοποιείς.

 Χρήση: Ο όρος είναι κεντρικός στη φροϋδική ανάλυση (Sigmund Freud's psychoanalytic theories). Ο Φρόυντ (Freud Sigmund) πίστευε ότι το ασυνείδητο επηρεάζει έντονα τη συμπεριφορά μας, παρόλο που δεν έχουμε άμεση πρόσβαση σε αυτό.

Σαλβαντόρ Αλιέντε, ο πρώτος και ο τελευταίος λόγος του

26/6/1908-11/9/1973

Στις 11 Σεπτέμβρη του 1973, ο πρόεδρος της Κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας της Χιλής, Σαλβαντόρ Αλιέντε (Salvador Allende) βρίσκεται νεκρός. Αυτοκτόνησε (πολλοί λένε ότι δολοφονήθηκε) καθώς οι δυνάμεις του, φίλου των Αμερικάνων, δικτάτορα πολιορκούσαν το προεδρικό μέγαρο. Τη μέρα αυτή τερματίστηκε το πείραμα του δημοκρατικού περάσματος στον Σοσιαλισμό και έγινε η έναρξη μιας από τις πιο σκληρές δικτατορίες της σύγχρονης ιστορίας που αποτέλεσε ένα άλλο πείραμα, αυτό των πιο αντιλαϊκών νεοφιλελεύθερων πολιτικών. 

Δημοσιεύουμε σήμερα δύο πολύ σημαντικές μεταφράσεις. Η πρώτη είναι η πρώτη ομιλία του Αλιέντε στο Χιλιανό Κοινοβούλιο μετά την εκλογή του, που βρίσκεται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Είναι ένα σημαντικό πολιτικό κείμενο που παρουσιάζει εκτενώς το κυβερνητικό πρόγραμμα. Η δεύτερη είναι ο τελευταίος λόγος του προς το Χιλιανό λαό, λίγες ώρες πριν τον θάνατο του. 

Πρώτος λόγος

Εμφανιζόμενος ενώπιον σας σε εκπλήρωση του συνταγματικού διατάγματος, θέλω να αποδώσω διπλή σημασία σε αυτό το μήνυμα. Είναι το πρώτο μήνυμα μιας Κυβέρνησης η οποία μόλις έχει αναλάβει τα καθήκοντα και ανταποκρίνεται σε ένα μοναδικό κάλεσμα στη πολιτική μας ιστορία.

Φάουστ, Ποιός τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό;

Faust του Goethe

ΦΑΟΥΣΤ: Ποιός τολμάει να ειπεί πιστεύω στο θεό;

Ποιός τολμάει να ειπεί δεν πιστεύω στο θεό;

Στην πραγματικότητα των τριών διαστάσεων και των πέντε αισθήσεων,

ΑΡΝΟΥΜΑΙ να πιστέψω στον Θεό/κατασκεύασμα των ανθρώπων: μνησίκακος, άδικος, τιμωρός, άπονος. Η μηλιά, το φίδι, η Κόλαση είναι δικές του επινοήσεις;

ΑΡΝΟΥΜΑΙ έναν δημιουργό, που ο ίδιος αρνείται το έργο του.

Αν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο είχε τις ικανότητες να τον φτιάξει καλύτερο.

Αν ο άνθρωπος επινόησε τον Θεό ας τον φανταζόταν καλύτερο.

Χαρισματικά άτομα

Πολλές φορές στην επαγγελματική μου απασχόληση έχω συναντήσει άτομα τα οποία ανακάλυψαν σε μεγάλη ηλικία μια διαφορετικότητα που είχαν σε όλη τους τη ζωή, χωρίς όμως να τη γνωρίζουν: ότι είναι χαρισματικοί.

Η αφορμή δίνεται συνήθως από ένα ανάγνωσμα, ένα βιβλίο, ένα άρθρο, και για πολλούς ξεκινάει ένα νέο ταξίδι αυτογνωσίας, επίγνωσης, αποκάλυψης, το οποίο έχει ως κύρια χαρακτηριστικά την έκπληξη (“τι είναι πάλι αυτό!”), την ανακούφιση (“ώστε αυτό είχα τελικά!”) αλλά και την ντροπή (“θα με θεωρήσουν ψώνιο”) και τη μοναξιά (“δεν έχω με ποιον να το μοιραστώ”).

Σε ένα άρθρο η Lisa Erickson παρομοιάζει την αποκάλυψη της χαρισματικότητας με την αποκάλυψη της ομοφυλοφιλίας. Παραδέχεται βέβαια ότι η παρομοίωση δεν είναι τέλεια, καθώς η χαρισματικότητα δεν μπορεί να συγκριθεί σε ό,τι αφορά τον κοινωνικό αποκλεισμό που η ομοφυλοφιλία συνεπάγεται. Ωστόσο, αναγνωρίζει πολλά κοινά, όπως ότι είναι εγγενή χαρακτηριστικά που κάποιος μπορεί να τα ανακαλύψει σε διάφορα χρονικά σημεία στη ζωή του, αφορούν το να ανήκεις σε μια αόρατη μειονότητα, συνεισφέρουν στην ολοκλήρωση της ταυτότητας.

Στην αυτο-αποκάλυψη της χαρισματικότητας η συγγραφέας προσδιορίζει κάποια στάδια τα οποία διέρχεται το χαρισματικό άτομο που ανακαλύπτει ότι είναι χαρισματικό:

1. πριν την ανακάλυψη: αίσθηση απομόνωσης και μοναξιάς, αίσθηση διαφορετικότητας και μη

The One True Key To Forgiving Yourself by Deepak Chopra

Τσόπρα Ντίπακ

Ο πνευματικός ηγέτης και συγγραφέας τού «Για ποιο πράγμα είστε πεινασμένοι;» εξετάζει πώς μπορούμε να βρούμε αυτο-αποδοχή.

Κατά κάποιο τρόπο, ακόμη και σε μια κουλτούρα που δίνει συγχώρεση, η ενοχή δεν είναι τόσο εύκολο να διαγραφεί. Αν έχετε κάνει κάτι για το οποίο αισθάνεστε βαθιά ντροπή ή ενοχή, τα συναισθήματά σας βρίσκονται κάπου στην ακόλουθη κλίμακα: Έκανα ένα τρομερό πράγμα. Έχω ένα τρομερό μυστικό. Κάποιος με έκανε να αισθάνομαι ότι είμαι ένα τρομερό πρόσωπο. Ή είμαι ένα τρομερό πρόσωπο.

αν πρόκειται να σωθεί έστω και ένα παιδί...

http://www.unicef.gr/

Ακόμη και σε αυτήν την τόσο τραγική, θλιβερή κατάσταση χρησιμοποιείται από τους εμπόρους του πόνου η ίδια μέθοδος, το ίδιο κόλπο: η σοκαριστική εικόνα. Στη συγκεκριμένη αφίσα βλέπουμε ένα πανέμορφο παιδάκι με λαμπερά ματάκια και ολοστρόγγυλα μαγουλάκια -στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν και άλλα στημένα σκηνικά με αθώα αγγελούδια. Μήπως είναι προτιμητέες οι διαφημίσεις με  ρακένδυτα, εξαθλιωμένα παιδάκια; Φρίκη και οι δυο επιλογές.

        Είναι αισχρή η εμπορευματοποίηση του πόνου όταν κάποιοι αποφασίζουν πότε, που, με τι, ακόμη και το μέτρο της συγκίνησης. Απευθύνονται σε αυτούς που θα εντυπωσιαστούν από την εικόνα και φορώντας τη μάσκα της συμπόνιας θα πατήσουν like και θα συνεχίσουν το ρολάρισμα στον βομβαρδισμό εικόνων του Internet.

ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΑ... ΑΤΟΜΑ

«Το υποσυνείδητό μας, εκτός των άλλων, ελέγχει την ομιλία μας, το βλέμμα μας, τη γλώσσα του σώματός μας. Έτσι, επηρεάζουμε τους γύρω μας, καθώς λαμβάνουν  σε υποσυνείδητο επίπεδο αυτά που νοιώθουμε  και σκεφτόμαστε την κάθε στιγμή, και μας συμπεριφέρονται αναλόγως». (http://visualmeditation.gr/portfolio/%CE%B7-%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%82/)

Αυτό είναι ένα από τα χαμένα κομματάκια του παζλ.

Είναι η απάντηση σε κάποια βαθύτερα ερωτήματα:

Γιατί κάποιοι άνθρωποι ενώ λένε πολλά «ΝΑΙ» δεν γίνονται αγαπητοί; Επειδή τα «ΟΧΙ», οι κακίες, οι φοβίες ναι μεν παγιδεύονται στο υποσυνείδητο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτοξεύονται στο περιβάλλον.

Γιατί για κάποιους άλλους παρ' όλη την ‘τρελή’ συμπεριφορά τους, λέμε ότι «κατά βάθος είναι καλοί»; Επειδή, ενώ οι ίδιοι για κάποιους λόγους διατηρούν το προφίλ που έχουν επιλέξει, από το υποσυνείδητο αναβλύζει δοτική θετική ενέργεια.

Γιατί λέμε «ότι οι πολιτικοί δεν πείθουν πια τον λαό»; Επειδή οι ίδιοι δεν αισθάνονται ικανοί, ώριμοι, προετοιμασμένοι ώστε να επιλύσουν προβλήματα με αποτέλεσμα ο λαός να μην πλανάται (η σχέση ηγέτη και λαού είναι ένα εξίσου ενδιαφέρον θέμα)

Και μοιραία προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: μπορεί ο άνθρωπος επεμβαίνοντας να βελτιώσει το υποσυνείδητό του;

'Υπνος, θάνατος, βιοκεντρισμός

Ύπνος και Θάνατος,  του Γουίλιαμ Γουότερχαουζ

O Ύπνος  αποτελούσε την προσωποποίηση του ύπνου. Ήταν θεός γιος της θεάς Νύχτας και του Έρεβους, δίδυμος αδελφός του Θανάτου, αδελφός της θεάς του ποταμού του άλλου κόσμου Λήθης και κατοικούσε στον Τάρταρο, σύμφωνα με τον Ησίοδο στη Θεογονία. Σύζυγος του ήταν η Πασιθέα, μία από τις 3 Χάριτες. Ο Ύπνος μυθολογείται ότι είχε τρεις γιους: τον Μορφέα, τον Φοβήτορα ή Ίκελο και τον Φάντασο. 

        Στις λίγες αγγειογραφίες που έχουν σωθεί η μορφή του απεικονίζεται σαν μικρό αγόρι, 

ή νεαρός, ή ηλικιωμένος, ή γέρος με φτερά αετού ή πεταλούδας. Κρατούσε ραβδί με το οποίο άγγιζε τους κροτάφους των ανθρώπων στους οποίους έχυνε υπνωτικό.

Ο Θάνατος ήταν προσωποποίηση του τέλους της ζωής. Απεικονιζόταν σαν νέος άντρας με μαύρα φτερά και με σβησμένο ή μισοσβησμένο πυρσό. Δεν έδειχνε συμπόνοια σε κανέναν. 

Μόνο δύο θνητοί κατάφεραν να τον ξεγελάσουν:  ο Ηρακλής (όταν απέσπασε την ψυχή της Άλκηστης) και ο βασιλιάς της Κορίνθου, Σίσυφος.

👉Βιοκεντρισμός: 

Μια νέα θεωρία θεωρεί ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Φοβόμαστε το θάνατο.

Ωστόσο, μια νέα επιστημονική θεωρία επιβεβαιώνει παλαιότερες θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες ο θάνατος δεν είναι το τέλος όπως εμείς το πιστεύουμε. Η καινούργια προσέγγιση στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου λέγεται Βιοκεντρισμός, και προέρχεται τόσο από το χώρο της κβαντοφυσικής και της θεωρίας των παράλληλων συμπάντων, όσο και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν. Προτάθηκε το 2007 από τον Αμερικανό Robert Lanza.

        Όπως λέει και η λέξη βιοκεντρισμός, η ζωή και η βιολογία είναι κεντρικής σημασίας στο είναι, την πραγματικότητα, και το σύμπαν – μάλλον η ζωή δημιουργεί το σύμπαν. Ο Lanza υποστηρίζει ότι η υπεροχή της συνείδησης είναι χαρακτηριστική στο έργο του Ντεκάρτ, του Καντ, του Λάιμπνιτς, του Μπέρκλεϋ, του Σοπενχάουερ και του Μπερξόν. Ο ίδιος το βλέπει ως υποστήριξη του κεντρικού ισχυρισμού ότι αυτό που ονομάζουμε χώρος και χρόνος είναι μορφές της αντίληψης της αίσθησης των ζώων, και όχι εξωτερικά φυσικά αντικείμενα.

Η θεωρία του Lanza για τον βιοκεντρισμό έχει επτά αρχές:

• Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα είναι μια διαδικασία που περιλαμβάνει τη συνείδησή μας. Μια «εξωτερική» πραγματικότητα, αν υπήρχε, θα έπρεπε εξ ορισμού να υπήρχε στο χώρο. Αλλά αυτό δεν έχει νόημα, επειδή χώρος και ο χρόνος δεν είναι απόλυτες πραγματικότητες, αλλά τα εργαλεία του ανθρώπινου νου και των ζώων.
• Οι εξωτερικές και εσωτερικές αντιλήψεις μας είναι άρρηκτα συνυφασμένες. Πρόκειται για διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος και δεν μπορούν να διαχωριστούν το ένα από το άλλο.
• Η συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων, στην πραγματικότητα όλα τα σωματίδια και τα αντικείμενα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παρουσία ενός παρατηρητή. Χωρίς την παρουσία ενός παρατηρητή με συνείδηση, αυτά στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν σε μια απροσδιόριστη κατάσταση των κυμάτων πιθανότητας.
• Χωρίς συνείδηση, η "ύλη" κατοικεί σε μια ακαθόριστη κατάσταση των πιθανοτήτων. Κάθε σύμπαν που θα μπορούσε να είχε προηγηθεί της συνείδησης θα ​​υπήρχε μόνο σε μια πιθανή κατάσταση.
• Η δομή του σύμπαντος είναι δυνατόν να εξηγηθεί μόνο μέσα από τον βιοκεντρισμό. Το σύμπαν είναι συντονισμένο με ακρίβεια για την ύπαρξη της ζωής, που αποκτά το νόημα της καθώς η ζωή δημιουργεί το σύμπαν. Το «σύμπαν» είναι απλά η πλήρης χωρο-χρονική λογική του εγώ.
• Ο χρόνος δεν έχει πραγματική ύπαρξη έξω από την αντίληψη του ζώου . Είναι η διαδικασία με την οποία αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές στο σύμπαν.
• Ο χώρος, όπως και ο χρόνος, δεν είναι ένα αντικείμενο ή ένα πράγμα. Ο χώρος είναι μια άλλη μορφή της κατανόησης της ζωικής μας κατανόησης και δεν έχει μια ανεξάρτητη πραγματικότητα. Μεταφέρουμε χώρο και χρόνο γύρω μας, όπως κάνουμε με τις χελώνες ή με τα κοχύλια. Έτσι, δεν υπάρχει μια απόλυτη αυτο-υπάρχουσα μήτρα στην οποία συμβαίνουν τα φυσικά γεγονότα ανεξάρτητα από τη ζωή.

τηλεοπτική επιστημονική εκπομπή

Βιοκεντρισμός και Παράλληλα σύμπαντα

Σύμφωνα με ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της επιστήμης,  την Αρχή του Λαβουαζιέ,  καμίας μορφής ενέργεια δεν χάνεται. Δεν δημιουργείται και δεν καταστρέφεται απλά υπάρχει. Ξεκινώντας από αυτό, και με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος είναι μια τεράστια γεννήτρια ενέργειας, οι επιστήμονες καλούνται να απαντήσουν στο τι γίνεται αυτή η ποσότητα ενέργειας, όταν ο εγκέφαλος σταματήσει λόγω θανάτου να λειτουργεί. Είναι πιθανόν να μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο σύμπαν;

        Για τους μελετητές, η θεωρία των παράλληλων συμπάντων είναι μια πραγματικότητα πολύ πιο αντικειμενική από αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεδομένου ότι έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, θεμελιώδεις όσον αφορά την προσέγγιση μας απέναντι στην πραγματικότητα, δεν υφίστανται όπως τις αντιλαμβανόμαστε. Οτιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί σαν πληροφορία, είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας. Κάτι που αποδεικνύεται από την ανικανότητα του εγκεφάλου να κατανοήσει την ύπαρξη του συμπαντικού απείρου, εφ’ όσον ο προγραμματισμός του, του καθιστά κατανοητά μόνο τα πεπερασμένα σύνολα.

        Σε ένα σύμπαν χωρίς χώρο και χρόνο (με τις έννοιες που εμείς τους δίνουμε) όπως στην ουσία έχει αποδειχτεί ότι είναι το σύμπαν, η έννοια του θανάτου, του τέλους, πολύ απλά δεν υφίσταται λέει ο Robert Lanza. Υφίσταται η εμπειρία του θανάτου, όπως τον βιώνουμε με το συγκεκριμένης λειτουργίας εγκέφαλο μας, αλλά κατά πόσο αυτή η εμπειρία, ανταποκρίνεται σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, για την οποία δεν έχουμε εργαλεία κατανόησης;

        Ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε παραδεχτεί με αφορμή το θάνατό ενός φίλου του, του Μπέσο: 

«Ο Μπέσο έφυγε από αυτόν τον παράξενο κόσμο, λίγο πριν από μένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. 

Άνθρωποι σαν κι εμάς, γνωρίζουμε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον

είναι απλά και μόνο μια πεισματάρικη ψευδαίσθηση».

Σύμφωνα με τη μελέτη των επιστημόνων, η αθανασία δεν είναι μια διαρκής ύπαρξη σε έναν κόσμο δίχως τέλος γιατί πολύ απλά σαν έννοια, κατοικεί έξω από την έννοια του χρόνου όπως τον ξέρουμε. 

Σε έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ότι θεωρούμε πραγματικό και μη.

Όσο δεδομένη είναι η περιορισμένη μας ικανότητα στον προσδιορισμό της πραγματικότητας άλλο τόσο είναι και  η ικανότητά μας στον προσδιορισμό της μη πραγματικότητας. Αυτής που δεν περιορίζεται από το χώρο, το χρόνο και τους νόμους ενός χιλιοστού του σύμπαντος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την δημιουργία και τις παράλληλες, άπειρες όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.

    Πολλοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων οι φυσικοί Lawrence Krauss και ο David Lindley ή ο νομπελίστας της Ιατρικής Donnall Thomas λένε ότι η θεωρία του βιοκεντρισμού δεν είναι μια συνεπής επιστημονική θεωρία αλλά είναι περισσότερο μια φιλοσοφία. Ο David Thompson, ένας αστροφυσικός στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA λέει όμως ότι είναι μια “κλήση αφύπνισης”.

    Επίσης, ο καθηγητής της ιατρικής Anthony Atala δήλωσε, «Αυτή η νέα θεωρία είναι βέβαιο ότι θα φέρει επανάσταση στις αντιλήψεις μας για τους νόμους της φύσης».

     Ο Richard Conn Henry, καθηγητής της Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, τόνισε ότι η θεωρία του Lanza είναι σύμφωνη με την κβαντική μηχανική.

    Ο Ινδός συγγραφέας Deepak Chopra δήλωσε ότι «οι ιδέες του Lanza για τη φύση της συνείδησης είναι πρωτότυπες και συναρπαστικές» και ότι «η θεωρία του είναι συνεπής με τις πιο αρχαίες παραδόσεις της σοφίας του κόσμου, που λένε ότι η συνείδηση συλλαμβάνει, κυβερνά και γίνεται ένα με τον φυσικό κόσμο. Είναι ο λόγος της ύπαρξής μας στην οποία η υποκειμενική όσο και η αντικειμενική πραγματικότητα έρχονται στην ύπαρξη."

ΠΗΓΗ http://www.physics4u.gr/