Καλή Πρωτοχρονιά 2024

 

παραμονή Πρωτοχρονιάς 2023

 

 

 

Καλή Χρονιά

χαρούμενη,

 

 

                                                                        🌟Gnome🌟

 

 

 

 

 

 

 

να είναι ειρηνικό για όλον τον Κόσμο

το 2023

Χριστούγεννα 2018, μακριά από το Ροβανιέμι

στον Πειραιά

μακριά από το....

Ευχές, Χριστούγεννα 2013

Χριστούγεννα!!!

100 ΦΟΡΕΣ ΚΙ ΑΝ ΠΕΣΩ, 101 ΘΑ ΣΗΚΩΘΩ 

Μανιακό καταναλωτικό πνεύμα VS πνεύματος Χριστουγέννων.

Δένδρα, στολίδια, χρυσές μπάλες, κόκκινες, και καμπανούλες και φωτάκια κι άλλες μπάλες, κι άλλα στολίδια. Στο βάθος του κάδρου ξεπηδάνε ενοχές, απωθημένα, εκφρασμένα σε brand name σακούλες, σε κέρματα ελεημοσύνης «μέρες που ’ναι».

    Όσο περισσότερο ρεαλιστική η ταινία της ζωής τόσο αυξάνεται η ανάγκη παραμυθένιων φωτογραφιών: μονοκατοικίες με καλυμμένες τις σκεπές από χιόνι, με καταπράσινες γιρλάντες, λαμπερά φωτάκια, φωτισμένα παράθυρα και στο βάθος ν’ ανασαίνει η φλόγα του τζακιού.

    Όσο θέλουμε να κρύψουμε συναισθήματα τόσο πιο μεγάλη η αναζήτηση πρωτότυπων ευχών.

    Όσο η ψυχή είναι στριμωγμένη τόσο την περικυκλώνουμε με στολίδια· ανάσα δεν παίρνει. Η μοναξιά όποια ενδυμασία κι αν της φορέσεις, όσα λαμπιόνια κι αν της κρεμάσεις, πάλι μοναξιά θα λέγεται. Φλόγα γυρεύει…

…και συνεχίζονται οι προετοιμασίες για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και την έλευση του Καινούργιου Χρόνου, ο οποίος… δεν έρχεται ποτέ.

Ουδείς τον είδε να κάνει σκάντζα βάρδια με τον Παλιό Χρόνο.

Ουδείς τον είδε να μπαίνει στο σπίτι του περιχαρής και να εύχεται: Όλα θα πάνε καλά.

Θα ήταν αναληθής· ΠΟΤΕ δεν πηγαίνουν ΟΛΑ καλά.

…Ίσως ο καινούργιος Χρόνος να έρχεται κάποια ανοιξιάτικη ή καλοκαιρινή στιγμή όταν είμαστε απροετοίμαστοι, δεν φοράμε τα γιορτινά μας, δεν έχουμε τον νου μας.

…Ίσως να στέκεται πίσω από κάποια κλειστή πόρτα και να περιμένει να χτυπήσουμε για να μας πει: ΕΜΠΡΟΣ. Εμείς αντιθέτως, επιμένουμε να χτυπάμε τις ίδιες κλειστές πόρτες· πόρτες που δεν ανοίγουν ποτέ. Θέμα Τύχης; Ίσως! Μάθημα ζωής; Πιθανόν!

…Ίσως την ώρα που είμαστε σκυμμένοι στον χάρτη της ζωής μας, σχεδιάζοντας μεγάλα έργα, το Νέο Έτος να λάμπει στα μάτια ενός προσώπου που….  Δεν βαριέσαι.

Φέτος δεν ζητάω δώρο απ’ τον Άγιο Βασίλη. Θέλω, όμως, όταν μοιράσει τα δώρα του, να έρθει να φορτώσω στο αδειανό έλκηθρό του όλα μου τα μίζερα "πρέπει"· να τα πάρει ψηλά, να εξαφανιστούν μαζί με τη λάμψη ενός  λευκού νάνου.

Ήταν μια φορά, του του Χορχέ Μπουκάϊ

                                      

«Η γέννηση του Χριστού και η αναγγελία στους ποιμένες»

του Φλωρεντιανού ζωγράφου και αρχιτέκτονα Τζιότο ντι Μποντόνε (Giotto di Bondone, 1267 - 1337)

Ήταν μια φορά… «μια φορά»

που από το πολύ που τη διηγήθηκαν

ακούστηκε τόσες φορές…

που έγινε πραγματικότητα

Συνθήκη της Γάνδης, Χριστούγεννα του 1814

Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών, του Νίκου Τσιφόρου (1979)

[...]

Ο Τζων Κουίνσυ Άνταμς, ένας πουριτανός θεοσεβούμενος και φανατικός χριστιανός, ήθελε να μπει ένας όρος να ψαρεύουν ελεύθερα οι Αμερικανοί στη Νέα Γη. Δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο. Το δικό του.

Ο Ερρίκος Κλαίυ, αυτός ο περίφημος Κλαίυ, ενδιαφερόταν μόνο για τον Μισσισιπή, για τη Νέα Γη δεν του καιγότανε καρφάκι.

Εκεί που συμφωνάγανε όλοι, ήτανε ένα: «Όχι αναγκαστική ναυτολογία». Και κείνο που επιμέναν οι Εγγλέζοι, ήταν αυτό: «Να μην καταργηθεί η αναγκαστική ναυτολογία».

Μύλος, λοιπόν, η δουλειά, κουβέντες του αέρα τόσα χρόνια, μέχρι που μπήκε στη μέση ο ίδιος ο Ρώσος αυτοκράτορας. Κι αυτός πάλι, όχι για καλό. Σου λέει, «έτσι και μπλέξει η Αγγλία στην Αμερική, θα μας αφήσει μόνους να τραβιόμαστε με τον Ναπολέοντα και δεν την έχουμε καλά».

Τέλος πάντων, το 1814 Άγγλοι και Αμερικάνοι ανταμώσανε στη Γάνδη. Πάλι κούφιες κουβέντες κι οι Εγγλέζοι που θέλανε να κερδίσουνε καιρό, τραινάρανε τη δουλειά.

Όταν κερδίσανε τον Ναπολέοντα οι Εγγλέζοι πιάσανε τον μεγάλο στρατηγό τους, τον Ουέλιγκτον.

-Δεν πάτε ελόγου σας εξοχώτατε, που κερδίσατε κοτζάμ Ναπολέοντα, στην Αμερική να τους κάνετε ντα;

-Τις Λίμνες τις έχουμε; ρώτησε ο Ουέλιγκτον.

-Όχι.

-Τότε θα μας κάνουνε ντα αυτοί.

-Και τι θα γίνει;

-Συμβιβάστε τα.

Τέλος πάντων. Χριστούγεννα του 1814 ήτανε (o Καρύδας τους έδειρε τον Γενάρη τους Άγγλους) υπογράψανε την ειρήνη. Φάγανε και πουτίγκες, φάγανε και ροσμπίφια, παίξανε και τους ύμνους τους, περάσανε μια χαρά τα πουλάκια μου.

«Η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών», (1979), του Νίκου Τσιφόρου.

[...]

Το 1812, οι ΗΠΑ προσπάθησαν με πόλεμο να προσαρτήσουν στα εδάφη τους τις βρετανικές αποικίες του Καναδά. Ο πόλεμος έληξε χωρίς νικητές και ηττημένους με την Συνθήκη της Γάνδης τον Δεκέμβριο του 1814. (The Treaty of Ghent, signed on December 24, 1814, in Ghent, Belgium)

Εφιαλτικά Χριστούγεννα, Αγκάθα Κρίστι

ΕΦΙΑΛΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, της Agatha Christie 

[...]

-Είναι Χριστούγεννα, οι ευλογημένες μέρες που πρέπει να βασιλεύει η ειρήνη και η συγγνώμη. Ο καθένας πρέπει ν’ αγαπά τον πλησίον του.

Ο Ηρακλής Πουαρό ακούμπησε στην πλάτη της πολυθρόνας του, σταύρωσε τα χέρια του και κοίταξε τον υπαστυνόμο συλλογισμένος.

HERCULE POIROT’S CHRISTMAS,
first published on 19 December 1938

-Πιστεύετε δηλαδή ότι τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος που δεν προσφέρεται για εγκλήματα.

-Μάλλον.

-Γιατί;

-Γιατί; Επανέλαβε ο Τζόνσον με κάποια αμηχανία. Μα… γιατί τέτοιες μέρες ποιος μπορεί νάχη στο μυαλό του σε τέτοιες απάνθρωπες πράξεις;

-Τι συναισθηματικοί άνθρωποι τελοσπάντων είστε εσείς οι Άγγλοι! αναφώναξε ο Πουαρό.

Ο Τζόνσον φάνηκε να πειράχτηκε λιγάκι.

-Τι το κακό βρίσκετε σ’ αυτό; Γιατί να μη διατηρούμε τις παλιές παραδόσεις και τα παλιά έθιμα;

-Αντιθέτως το βρίσκω χαριτωμένο. Μα ας εξετάσουμε τα γεγονότα. Λέτε ότι τα Χριστούγεννα είναι μια περίοδος γενικής χαράς και καλής καρδιάς. Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος τρώει, έτσι δεν είναι; Και μάλιστα τρώει πολύ… περισσότερο από το συνηθισμένο. Η πολυφαγία όμως φέρνει και βαρυστομαχιά. Και η βαρυστομαχιά κάνει μερικούς ανθρώπους ευέξαπτους.

-Τα εγκλήματα, παρατήρησε ο Τζόνσον, δεν γίνονται από ευέξαπτους.

-Λέτε ακόμη ότι τα Χριστούγεννα ο κόσμος έχει την τάση της συγγνώμης. Πραγματικά. Όλοι περνούν σφουγγάρι πάνω στις παλιές διαφωνίες, δείχνονται συμφιλιωτικοί.

Αποφυλάκιση του Ανδρέα Παπανδρέου, παραμονή Χριστουγέννων 1967

Η Δημοκρατία στο απόσπασμα,  του Ανδρέα Παπανδρέου, 

Νοέμβρης 1974

Δεν μ’ απέλυσαν ως τις 7 το βράδυ της επομένης, παραμονής Χριστουγέννων. Από την ώρα που άκουσα τα νέα μέχρι ν’ απολυθώ, υπέφερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε. 

Οι ώρες έμοιαζαν με αιωνιότητα. Καθώς περνούσαν οι ώρες, η αμφιβολία μου μεγάλωνε. Έβλεπα τώρα την απαίσια ασκήμια του Αβέρωφ σ’ όλο της το μέγεθος, γιατί τώρα πια δεν χρειάζονταν να το αποκρύψω από τον εαυτό μου. Δεν χρειαζόταν πια να ελέγχω τα συναισθήματά μου, να υποβληθώ στην αυστηρή αυτοπειθάρχηση που θα απαιτούσε η μακροχρόνια φυλάκιση που πίστευα πως με περίμενε. Η φρουρά μου, η χωροφυλακή, όλοι άλλαξαν εντελώς. Προσπάθησαν να μου φέρονται ευχάριστα.

[…]

Την Κυριακή, παραμονή των Χριστουγέννων, μ’ επισκέφθηκε πάλι η Μαργαρίτα. Είχε αρχίσει ν’ ανησυχεί. Γιατί αργούσαν τόσο πολύ; Γιατί δεν έφθασε η Εφημερίδα της Κυβέρνησης; Συνέβη τίποτε;

Είχε κιόλας σκοτεινιάσει. Από το παράθυρο του κελιού μπορούσα να δω πολλά γνωστά πρόσωπα που μαζεύθηκαν στο απέναντι πεζοδρόμιο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας περιμένοντας την απόλυσή μου.

[…]

Αρκετοί φίλοι περίμεναν μπροστά στο σπίτι και δυο χωροφύλακες βημάτιζαν πάνω κάτω για να εξασφαλίσουν το αδιατάρακτο της «δημόσιας τάξης». Ο Γιώργος βγήκε από το σπίτι. Τον αγκάλιασα και περπατήσαμε μαζί τα σκαλιά ως την πόρτα. Η Μαργαρίτα, τα παιδιά και πολλοί φίλοι ήσαν εκεί για να με υποδεχθούν.

Την άλλη μέρα τα Χριστούγεννα κι ήταν για όλους μας μια χαρούμενη μέρα. Αλλά γρήγορα, γρηγορότερα απ’ ότι περίμενα, άρχισα να νιώθω το βάρος της δικτατορίας. Βέβαια, είχα ελευθερωθεί δεν ήμουν πια στον Αβέρωφ. Κι όμως όλοι μας, η Ελλάδα, κι εγώ σαν κομμάτι της, είμασταν σκλαβωμένοι. Το σπίτι μου δεν ήταν γεμάτο από πολιτικούς φίλους. Το τηλέφωνο δεν κτυπούσε. Κι ένας μοναχικός χωροφύλακας περπατούσε πάνω κάτω στο δρόμο μπροστά στο σπίτι μου.

Ολυμπιακός, φιλανθρωπία, Χριστούγεννα 1932

Από νωρίς διάφορα σωματεία με κοινωνικό χαρακτήρα απευθύνονταν στον Ολυμπιακό ζητώντας ποικιλόμορφη ενίσχυση των δραστηριοτήτων τους

Όπως το Ορφανοτροφείο Ελένης Ζάννη του Πειραιά, που ιδρύθηκε το 1874. 

(Το 1875 η Ελένη Νικήτα Ζάννη ή Τζάννη με τη διαθήκη της άφησε την περιουσία της στο ίδρυμα).

20 Δεκεμβρίου 1932

Αι κατ’ εξοχήν χαλεπαί ημέραι τα οποίας πάντες διερχόμενθα, καθιστούν λίαν δυσχερή την θέσιν ημών απευθυνομένων και πάλιν προς υμάς εις τα παραμονάς των τόσω χαρμοσύνων αγίων Εορτών των Χριστουγέννων, δια να επικαλεσθώμεν την υμετέραν αντίληψιν δια την ενίσχυσιν του Φιλανθρωπικού Ιδρύματος το οποίον έχωμεν την τιμήν να διοικώμεν.

Το υποκειμενικόν όμως τούτο αίσθημα της δυσχερείας της θέσεώς μας, υπερνικά η αδήρητος ανάγκη εις ην ευρισκόμεθα να καταστήσωμε όσον το δυνατόν ολιγώτερον οδυνηράν την χαλεπότητα των καιρών εις τα ατυχή 165 ορφανά τα στεγαζόμενα εις το Ίδρυμά μας, του οποίου πολλοί πόροι έχουν περικοπή ακριβώς λόγω των σημερινών δυσμενών οικονομικών συνθηκών.

Δι ό και με ιδιαιτέραν όλως θέρμην απευθυνόμεθα εφέτος προς υμάς δια να σας παρακαλέσωμεν όπως συντελέσητε και υμείς εις το να χαρισθή εις τας τρυφεράς καρδίας των ορφανών μας η χαρά της απολαύσεως ενίων αγαθών, της ανέτου οικογενειακής ζωής κατά τας επερχομένας, και επί τη ελπίδι ταύτη.

 

Από το βιβλίο «Η ομάδα και η πόλη» του Βάσια Τσοκόπουλου

[...]

 

Tο Πρωτοχρονιάτικο δώρο του Όθωνα στην Αμαλία

Την Πρωτοχρονιά του 1860 ο Όθων απένειμε στην Αμαλία το ανώτατο παράσημο,
τον Μεγαλόσταυρο του Σωτήρος.

Η πράξη αυτή καθαυτή δεν είχε τίποτα το μεμπτό. Διότι από τότε ίσχυε στην Ελλάδα το έθιμο που ακολουθείται και σήμερα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ν’ απονέμονται παράσημα την Πρωτοχρονιά.

Τότε ο Όθων δίστασε προς στιγμή, επειδή ποτέ προηγουμένως δεν είχε δοθεί παράσημο σε γυναίκα στην Ελλάδα. Συμβουλεύτηκε τον υπουργό των Εσωτερικών, μελέτησαν σχολαστικά το Σύνταγμα και διαπίστωσαν ότι δεν υπάρχει κώλυμα, η Αμαλία μάλιστα είχε διακριθεί κάθε φορά που άσκησε την αντιβασιλεία.

Λούμπεν, της Έλλης Αλεξίου

Λούμπεν , της Έλλης Αλεξίου

(1978)

[...]

-Άφησε τώρα τη χριστιανική ηθική… μην τα πάρω όλα και τα πετάξω απ’ το παράθυρο.

Η Πεντάμορφη μαζευόταν. Η καρδιά της άρχιζε να χτυπά… τα πόδια της να τρέμουν. Για τον Αντρέα τα σπασίματα και τα πετάγματα ήταν πολύ εύκολα πράγματα. Τον φοβόταν. Κι άλλες φορές το ’χε ξανακάνει.

[…]

Ξημέρωναν Χριστούγεννα. 

Ολοφώτιστος ο κόσμος και χαρούμενος. Η Πεντάμορφη, θα ’κανε τις γιορτές μόνη, επειδή θα ’φευγε το πρωί ο Αντρέας σε μακρινή εκδρομή για οκτώ ημέρες. Ήτανε νύκτα της παραμονής.

Είχε βγει να ψωνίσει το φαγητό της για τις δυο γιορτάσιμες ημέρες, που τα μαγαζιά θα ήσαν κλειστά. Κρατούσε το δίχτυ, πήγαινε και συλλογιζόταν. Στους δρόμους τραγουδούσαν τα παιδιά τα κάλαντα, μ’ αυτή πήγαινε από τα σκοτάδια, γιατί έκλαιγε και δεν ήθελε να κινήσει την προσοχή.

Στους τοίχους διάβαζε τις ρεκλάμες: Με την ευκαιρία της εβδομάδας του παιδιού, θα δοθεί σ’ όλους τους κινηματογράφους, το παιδικό αριστούργημα, η «Μέλισσα Μάγια». Η ρεκλάμα έδωσε σκοπό στη συγκίνησή της.

Πριν έκλαιγε χωρίς να ξέρει το γιατί, για αόριστες αιτίες.

Τώρα έκλαιγε γιατί δεν ήτανε πια παιδί.

Γιατί ήτανε μόνη. Γιατί δεν την αγαπούσαν.

Γιατί οι θείοι της που σαν τέτοιες ημέρες συζητούσαν από μήνες πριν τα δώρα της, ουσιαστικά είχαν πια σβήσει.

Έκλαιγε γιατί η «Μέλισσα Μάγια» είχε ξαναζωντανέψει πίσω στη μνήμη της ολόκληρη εποχή. Της το ’χαρίσει αυτό το παραμύθι ο θείος Γεράσιμος. Ήταν ένα χρυσοδεμένο βιβλίο γεμάτο πολύχρωμες φανταχτερές εικόνες…

[…]

Tα Χριστούγεννα του Αλέξη Ζορμπά

από το βιβλίο

Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά του Νίκου Καζαντζάκη. Γράφτηκε το 1941 και εκδόθηκε το 1946.

[...] Κι ο Ζορμπάς θα ’νιωθε την ίδια γλυκά ταραχή, γιατί μόλις μπήκαμε, χύθηκε κι έσφιξε στην αγκαλιά του τη σημαιοστόλιστη γριά μας τη χιλιαντρούσα. [μαντάμ Ορτάνς]

-Χριστός γεννιέται! φώναξε· χαίρε, γυναικείο φύλο!

Στρωθήκαμε στο τραπέζι, ριχτήκαμε στα φαγιά, ήπιαμε κρασί, χάρηκε η κοιλιά, κουνήθηκε η καρδιά μας. Πήρε πάλι φωτιά ο Ζορμπάς.

-Τρώε και πίνε, μου φώναζε κάθε τόσο, τρώε και πίνε, αφεντικο, σπάσε κέφι, τραγούδησε και συ, μωρέ παιδί, σαν τους τσοπαναραίους: «Δόξα εν υψίστοις!». Γεννήθηκε ο Χριστός, δεν είναι παίξε γέλασε· σύρε τον αμανέ να σε ακούσει ο Θεός, ν’ αναγαλλιάσει κι αυτός ο κακομοίρης· φτάνει τα φαρμάκι που τον ποτίζουμε!

Είχε έρθει στο κέφι, πήρε φόρα.

-Γεννήθηκε ο Χριστός, σοφέ Σολομών, καλαμαρά μου! Μην ψιλοκοσκινίζεις: γεννήθηκε, δε γεννήθηκε; Μωρέ, γεννήθηκε, μην είσαι κουτός! Αν πιάσεις φακό να δεις το νερό που πίνουμε, μου ’πε μια μέρα ένας μηχανικός, θα βρεις, λέει, πως το νερό είναι γεμάτο σκουλήκια, μικρά μικρά, που δεν φαίνουνται στο μάτι. θα δει ςτα σκουλήκια και δεν θα πιείς. Δεν θα πιείς και θα πεθάνεις της δίψας. Σπάσε το φακό, αφεντικό, σπάσε τον, τον άτιμου, ν’ αφανιστούν ευτύς τα σκουλήκια, να πεις νερό να δροσερέψεις!

[…]

Θα ’ταν κοντά ξημερώματα, όταν έφυγα μόνος από τη ζεστή καμαρούλα κι έπαιρνα το δρόμο του γυρισμού. Το χωριό είχε καλοφάει, καλοπιεί, και τώρα κοιμόταν με κλειστά πορτοπαράθυρα κάτω από τα χοντρά χειμωνιάτικα άστρα.

Έκανε κρύο, η θάλασσα μούγκριζε, το άστρο της Αφροδίτης κρεμάστηκε κατά την ανατολή φιλάρεσκο, όλο χορό και παιχνίδι. Πήγαινα γιαλό γιαλό, έπαιζα με τα κύματα, χιμούσαν να με βρέξουν, ξέφευγα, ήμουν ευτυχής, έλεγα: «Ετούτη είναι η αληθινή ευτυχία· να μην έχεις καμιά φιλοδοξία και να δουλεύεις σκυλίσια, σαν να ’χες όλες τις φιλοδοξίες· να ζεις μακριά από τους ανθρώπους και να τους αγαπάς και να μην τους έχεις ανάγκη.

Να ’ναι Χριστούγεννα, να φας, να πιείς καλά, κι ύστερα να ξεφύγεις μόνος απ’ όλα τα δολώματα, και να ’ναι τ’ άστρα από πάνω σου, ζερβά η γης, δεξά η θάλασσα, και να νογάς ξαφνικά πως μέσα στην καρδιά σου η ζωή τέλεψε και το στερνό της τον άθλο κι έγινε παραμύθι».

[…]

Παραμονή της αρχιχρονιάς. Βουερό τσούρμο χωριατόπουλα, μ’ ένα μεγάλο χάρτινο καράβι, ξέπεσε κι ως την παράγκα μας κι άρχισε με ψιλές χαρούμενες φωνές τα κάλαντα. Κίνησε ο Άι-Βασίλης από την Καισάρεια, λόγιος κι αυτός, με χαρτί και καλαμάρι, κι έφτασε στο λουλακί ετούτο κρητικό ακρογιάλι να πλέξει το εγκώμιο του Ζορμπά, εμένα και της ανύπαρχτης «αρχόντισσας κυρίας». Άκουγα, άκουγα, δεν μιλούσα. Ένιωθα να μαδάει πάλι ένα φύλλο, ένας χρόνος, από την καρδιά μου.

-Τι έπαθες, αφεντικό; ρώτησε ο Ζορμπάς, που τραγουδούσε με τους πιτσιρίκους και χτυπούσε το νταούλι· τι έπαθες, μωρέ παιδί μου; Εσύ χλόμιασες, γέρασες, αφεντικό. Εγώ σαν απόψε γίνουμαι πάλι μικρό παιδί· ξαναγεννιέμαι σαν το Χριστό. Πως γεννιέται αυτός κάθε χρόνο; Έτσι κι εγώ.

[…].

Ξημέρωσε.

- Καλημέρα, αφεντικό, χρόνια πολλά!

Η φωνή του Ζορμπά με ξανάριξε απότομα στη γης. Άνοιξα τα μάτια και πρόφτασα τον Ζορμπά να σφεντονίζει στο κατώφλι της παράγκας ένα μεγάλο ρόδι. Τα δροσερά ρουμπίνια τινάχτηκαν ως το κρεβάτι μου, μάζεψα μερικά, τα ’φαγα, δροσίστηκε ο λαιμός μου.

- Καλά κέρδητα, αφεντικό, καλή καρδιά, καλές κοπέλες να μας κλέψουνε! φώναξε ο Ζορμπάς όλο κέφι.

Πλύθηκε, ξουρίστηκε, έβαλε τα καλά του –πανταλόνι από πράσινη τσόχα, γκρίζο σακάκι από σαμαροσκούτι κι ένα κοντογούνι από μεσομαδημένη προβιά κατσίκας· έβαλε το ρούσικο σκούφο του από αστρακάν, έστριψε το μουστάκι.

- Αφεντικό, είπε, εγώ θα πάω να παρουσιαστώ στην εκκλησία, αντιπρόσωπος της Εταιρείας.

Αφορισμός για τον Ελευθέριο Βενιζέλο, 12 Δεκεμβρίου 1916

Δομήνικος Θεοτοκόπουλος
(Dominic Theotokopoulos, 1541-1614)

Στις Δεκέμβριο του 1916 ο Βενιζέλος, διακόπτοντας τη σχέση του με τον βασιλέα, σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη με τον ναύαρχο Κουντουριώτη και τον στρατηγό Δαγκλή και κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία και τη Βουλγαρία.

Έβγαλε έναν λόγο για να εξηγήσει την πολιτική του:

«Διακηρύσσομεν», είπε, «κατά τον πλέον απόλυτον τρόπον την πεποίθησίν μας ότι η Ελλάς δεν δύναται να προοδεύση, ούτε καν να υπάρξη χωρίς στενάς και συνεχείς σχέσεις με τας Δυνάμες που κυβερνούν την Μεσόγειον».

Τον Δεκέμβριο ο Κωνσταντίνος εξέδωσε ένταλμα σύλληψης εναντίον του Βενιζέλου, με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας. Και τη μέρα που γεννήθηκε Εκείνος που θα έλεγε: «Αγαπάτε τον πλησίον σας», σαν τις κάμπιες και τους αρουραίους της Laon το 1120 ο Βενιζέλος αφορίστηκε. 

Λιλή Ζωγράφου, Χριστούγεννα 1972

Η Λιλή Ζ. βρίσκεται έγκλειστη στην ψυχιατρική κλινική του Λυμπέρη, μετά από απόπειρα αυτοκτονίας.

ΦΩΤΟ: Π.Κ.

Επάγγελμα: πόρνη, 

Λιλή Ζωγράφου,

που πρωτοεκδόθηκε το 1978

- Ήταν και οι γιορτές, δε λέω. Τίποτα δεν καταστρέφει αυτό το τυραννικό όραμα της ευτυχίας, που αντικρίσαμε κάποτε μέσα από τα παιδικά μας μάτια. Πώς ξεκίνησα έτσι, με κείνη την αλαζονική σιγουριά, πώς κάποτε θα γίνω ευτυχισμένη. Αυτό το γαλάζιο που έπλεα μέσα του δεν μου το διάλυσε η πρώτη αφύπνιση της συνείδησης, της παρατήρησης. Όχι, έλεγα, εγώ θα γίνω κάποτε ευτυχισμένη. Πώς, από ποιόν, εξαιτίας τίνος πράγματος, ανθρώπου, γεγονότος…………….

Οικογένεια, αγάπη, παιδιά, απ’ όλα γεύτηκα, εγκατέλειψα συζύγους, με εγκαταλείψανε εραστές, χτυπιόμουνα, υπέφερα και πάντα το ήξερα πώς δεν μπορούσα να μοιραστώ τη ζωή μου μόνιμα με κάποιον άλλον. Να την προσφέρω, ναι, με πάθος, πίστευα στα πάντα, φώλιαζα, παντρευόμουνα, γεννούσα και τα κατέστρεφα όλα, πάλι από το πάθος της ευτυχίας.

Και ξημερώνουν Χριστούγεννα και προσπαθείς να ζεσταθείς με το λάβαρο της ανεξαρτησίας σου, μα η εικόνα των Χριστουγέννων είναι οι άλλοι, μαζεμένοι γύρω από ένα ολόλαμπρο τραπέζι, τα γυαλιστερά φορέματα, οι θαυμαστές μυρωδιές των φαγητών, τα χαρούμενα μάτια. Δεν θέλω να με καλούν στα ρεβεγιόν τους, φοβούμαι πώς έχουν υποψιαστεί την ερημιά μου και με λυπούνται. Μη συγχέουμε την ερημιά και τη μοναξιά. Τη μοναξιά τη διαλέγουμε. Την ερημιά τη δημιουργεί η απουσία ή η εγκατάλειψη εκείνων που αγαπούμε. Ήθελα να γλιτώσω κι από την πρόσκληση της παραμονής.

Τον λατρεύω τον Θοδωρή, τον φίλο που με κάλεσε. Έχω χάσει πολύ χρόνο της ζωής μου για τους φίλους μου. Ξέρω τόσο καλά τη μοναξιά και ποτέ δεν τους αρνήθηκε τον εαυτό μου αν τον χρειάζονται. Αλλά δεν θα έλειπα από ένα πάρτι, κανείς δεν θα με αναζητούσε. Εξάλλου με είχαν πια εγκαταλείψει χιλιάδες πλάνες, εκτός από μια βεβαιότητα. Δεν φοβήθηκε ποτέ τον θάνατο. Ζούσα σαν αιώνια και ταυτόχρονα σαν να μην υπήρχε αύριο. Η απληστία μου για χαρά έπρεπε να κορεστεί στο σίγουρο σήμερα… Ήξερα πως γεννούνε οι γυναίκες. Ήξερα πως πεινούνε οι άνθρωποι. Πώς εγκαταλείπονται οι εραστές. Ήξερα ακόμη πως αγωνίζονται οι λαοί ν’ αποτινάξουν κάποιο ζυγό. Σ’ αυτή την ηλικία πώς να ζήσει ο άνθρωπος χωρίς ελπίδα;[…]

Λέω πως η καινούρια μόδα που ήρθε, ξέρετε, τα ασουλούπωτα μακριά φορέματα, τα άβαφτα πρόσωπα, η κατάργηση των τακουνιών, μας πάει. Μετά το πλήγμα που συφόριασε την Ελλάδα, η λιτότητα της εμφάνισης θεωρήθηκε αναγκαία σε παγκόσμια κλίμακα, γιατί η παλιά επιδεικτική κοκεταρία δεν ταιριάζει σε μια πένθιμη εποχή που έχει και παγκόσμιο αντίκτυπο……………

          Ν’ ανακαλύπτεις πως αποκτηνώθηκες καθώς δεν ακούς πια άλλη φωνή να ξεπηδά από μέσα σου, παρά, πεινώ, να φάω… χρόνια στέρησης και πειθαρχίας. Είναι αυτό ελευθερία; Και δεν στερήθηκε για πρώτη φορά επειδή με καταδίκασε η χούντα σε ανεργία! Όχι: Είκοσι εφτά χρόνια τώρα, απ’ όταν αντάρτεψα εγκαταλείποντας την οικογένειά μου και νομοθέτησα τη ζωή μου, περπατώ σ’ ένα τεντωμένο σκοινί. Και οι ακροβάτες ξέρετε πρέπει να ’ναι νηστικοί για να ’ναι κι ανάλαφροι κάνοντας το νούμερό τους. Αυτό το ’λεγα ελευθερία. Την ισόβια πείνα μου. Για πόσα πράγματα δεν έπεισαν τον εαυτό μου πώς είναι περιττά. Και πότε χόρτασα;… αυτό το γενναίο κορμί, το θαρραλέο, που άντεξε τα πάντα, που τ’ άκουσε όλα τα μηνύματα και μου ’φερε άλλα τόσα… τους παλμούς της γης, τη ροή του νερού στα σπλάχνα της, το μεγάλωμα των παιδιών που γεννούσα, το φύτεμα των παιδιών που μου σπέρνανε. Πόσα του χρωστούσα! Η κιβωτός μου είναι [...]

Φοιτητής Ιατρικής:

- Σας γνωρίζω, σας έχω διαβάσει. Όλα όσα έχετε γράψει τα ξέρω. Αποπειραθήκατε ν’ αυτοκτονήσετε πριν πέντε μέρες. Την προπαραμονή της Πρωτοχρονιάς. Να σας ευχηθώ πρώτος ευτυχισμένο το 1973.

[…] το βιβλίο Επάγγελμα: πόρνη, που πρωτοεκδόθηκε το 1978. Κατά την περίοδο νοσηλείας της στην κλινική, υπέστη βιασμό από αρσενικούς. (Η λέξη άνδρας συνδέεται ετυμολογικά με τη λέξη ανδρείος· δεν αξίζει να  χαρακτηρίζονται ανδρείοι, αυτοί που ικανοποιούν τις επιθυμίες τους και δείχνουν την ισχύ τους σε άτομο άρρωστο, ανήμπορο, δεμένο σε κρεβάτι).

©Η δημοσιογράφος, συγγραφέας Λιλή Ζωγράφου γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1922 στο Ηράκλειο Κρήτης και πέθανε στις 2 Οκτωβρίου του 1998. Ο πατέρας της Ανδρέας ήταν εκδότης της εφημερίδας «Ανόρθωσις» και υποστηριχτής του Ελευθέριου Βενιζέλου. Η κόρη της ήταν η ποιήτρια Ρένα Χατζηδάκη.

Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου. 1914, Χριστουγεννιάτικη εκεχειρία

O Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ή Μεγάλος Πόλεμος, γνωστός και ως «πόλεμος των χαρακωμάτων» ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1914. Οι συμμετέχοντες εκτιμούσαν ότι επρόκειτο για σύντομο πόλεμο, ο οποίος θα τελείωνε μέχρι τα Χριστούγεννα. 

Δυστυχώς, ο αριθμός των σκοτωμένων τα Χριστούγεννα άγγιξε τον αριθμό του 1.000.000. Επιπλέον ο πόλεμος τερματίστηκε 4 χρόνια αργότερα (11 Νοεμβρίου 1918) και οι νεκροί υπολογίζονται σε 10.000.000.

Ο Παντελής Κολιότσος στο βιβλίο του Η ωραιότερη ιστορία του κόσμου μέσα από γράμματα στρατιωτών, φωτογραφίες, αρχεία στρατηγείων προσπαθεί να αποδώσει το κλίμα της χριστουγεννιάτικης εκεχειρίας τον Δεκέμβριο του 1914, που δεν αναφέρεται σε κανένα ιστορικό βιβλίο.

[…]

24 Δεκεμβρίου

Καθώς πλησίαζε η μέρα των Χριστουγέννων, η διάθεση των

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη, 2012

 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ σε μια κοντινή ή μακρινή πόλη δεν έχει σημασία, ζούσε ένα κοριτσάκι όμορφο, ζωηρό -η μικρή μας Αριάδνη. Σαν έμαθε να γράφει, κάποια Χριστούγεννα έγραψε και εκείνη γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Το δώρο που ζητούσε; Μια

Χριστούγεννα και Χειμερινό Ηλιοστάσιο στις θρησκείες του κόσμου

Χριστούγεννα 2012

Τα Χριστούγεννα συμβολίζουν τη νίκη των ζωοποιών δυνάμεων του φωτός πάνω στο φοβερό σκοτάδι. Στην αρχαία Ελλάδα αναπαριστούσαν την κίνηση του Ήλιου με τη ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, και μεγάλωνε βαθμιαία όπως αυξανόταν το φως του ηλίου μέχρι την Εαρινή Ισημερία όπου ή ημέρα εξισώνεται με τη νύχτα. Τότε η Ήλιος νικά το σκοτάδι, συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο την αναγέννηση της φύσης μέσα από τη μήτρα της Γης.