 |
Το ρόδι με τη 'βασιλική κορόνα' είναι σύμβολο Αγάπης:
αφθονία («α» στερητικό + «φθόνος»),
καλοτυχία, ευημερία, ευκαρπία
αλλά και αναγέννηση, ερωτικός πόθος.
Έμβλημα της Αφροδίτης, Περσεφόνης, Ήρας, κ.ά.
|
Κραταιά ως θάνατος αγάπη
«Άσμα Ασμάτων».
Το εβραϊκό υπέροχο ποίημα περιλαμβάνεται στην 'Παλαιά Διαθήκη'.
Το έργο ειδικότερα περιγράφει τον πόθο δύο αποχωρισμένων εραστών και την επανένωσή τους παρά τα εμπόδια που παρεμβάλλονται
👉Μεταγραφή: Γιώργος Σεφέρης
[4,2] Εγώ κοιμούμαι κι η καρδιά μου ξαγρυπνά.Φωνή του αγαπημένου· χτυπά την πόρτα.-«άνοιξε, αδερφή μου, ταίρι μου,περιστέρα μου, πανέμνοστή μου,τι το κεφάλι μου το νότισε η δροσιάκαι τους βοστρύχους μου τ᾽ αγιάζι της νυχτός».[3] -«Γδύθηκα το χιτώνα μου, πώς να τον φορέσω;Ένιψα τα πόδια μου, πώς να τα λερώσω;»[4] Έσυρε το χέρι του ο αγαπημένος στης κλειδωνιάς το μάτικαι θροήθηκαν τα σπλάχνα μου γι᾽ αυτόν.[5] Σηκώθηκα ν᾽ ανοίξω στον αγαπημένο μου·έσταξε σμύρνα από τα χέρια μου,τα δάχτυλά μου γέμισαν σμύρνασαν άγγιξα το μάνταλο της κλειδωνιάς.[6] Άνοιξα στον αγαπημένο μου·ο αγαπημένος είχε περάσει·βγήκε η ψυχή μου ακολουθώντας τον·τονε ζήτησα και δεν τον βρήκα,τονε φώναξα, δε μ᾽ άκουσε.[7] Μ᾽ ήβραν οι φύλακεςπου τριγυρνούν στην πολιτεία,με χτύπησαν, με πλήγωσαν,πήραν τη μαντίλα μου από πάνω μουαυτοί που φυλάγουν τα τείχη.[8] Σας εξορκίζω, θυγατέρες της Ιερουσαλήμ,στις δύναμες και στις ορμές του αγρούα βρείτε τον αγαπημένο μου τι θα του πείτε;Πως είμαι λαβωμένη της αγάπης.Ο ΧΟΡΟΣ[9] Μα τι έχει ο αγαπημένος σου, πάνω απ᾽ τους άλλους,συ πεντάμορφη;Μα τι έχει ο αγαπημένος σου πάνω απ᾽ τους άλλουςγια να μας εξορκίζεις τόσο;Η ΝΥΦΗ[10] Ο αγαπημένος μου λάμπει και ροδίζει,4διαλεχτός στους μύριους·[11] το κεφάλι του είναι λαγαρό χρυσάφιβάγια οι βόστρυχοί τουμαύροι σαν κοράκι.[12] Τα μάτια του είναι περιστέριαστα νερά στ᾽ αυλάκια,λούζουνται στο γάλακάθουνται στις γούρνες.[13] Τα μάγουλά του είναι βραγιές μυριστικάθήκες αρωμάτων·τα χείλια του είναι κρίνακαι σταλάζουν σμύρνα·[14] τα χέρια του είναι μάλαμα βραχιόλιαχρυσόλιθους γεμάτα·είναι φίλντισι η κοιλιά τουμε ψηφιά ζαφείρια·[15] τα πόδια του είναι μάρμαρο κολόνεςμε χρυσά θεμέλια.Η όψη του είναι σαν το Λίβανο,διαλεχτή σαν το κέδρο·[16] τα λόγια του είναι γλυκασμόςκι ολόκληρος είναι επιθυμία.Αυτός είναι ο αγαπημένος μουκι αυτός το ταίρι μου,θυγατέρες της Ιερουσαλήμ.Ο ΧΟΡΟΣ[6,5] Ποια είναι τούτη που ανεβαίνει λευκανθισμένηακουμπώντας στον αγαπημένο της;Ο ΑΝΤΡΑΣΚάτω απ᾽ τη μηλιά σε ξύπνησαεκεί που η μάνα σου σε γέννησε,εκεί που πόνεσε και σε γέννησε.Η ΝΥΦΗ[6] Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου,ωσάν σφραγίδα στο μπράτσο σου·είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατοκαι σκληρός ο πόθος σαν τον άδη·οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,φλόγα του Θεού.[7] Νερά ποτάμια δεν μπορούννα σβήσουν την αγάπη.
👉Απόδοση: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Ο ΑΝΤΡΑΣ
Όμορφη, όμορφη,
όμορφη πού' σαι αγάπη μου.
Τι όμορφη που είσαι...
Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου
Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός σου
Εσύ είσαι κρινολούλουδο κι εκείνες είναι αγκάθια
Ίδια με κόκκινη κλειστή τα κόκκινά σου χείλη
Σα ρόδι που το κόψανε στη μέση
μου φαντάζει πίσω από το πέπλο σου το ροδομάγουλό σου
Τα δυο σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκαδάκια
που να βοσκήσουν βγήκανε μες στα ανθισμένα κρίνα.
Φίλα με, φίλα με, μ' όλα τα φιλιά που έχεις μες στο στόμα
μέθα με στης αγκάλης σου το πιο γλυκό κρασί
και το όνομά σου άρωμα, μύρο χυμένο κάτω
Όλων των μύρων τ' άρωμα και η ευωδιά είσαι εσύ
ναι, πιο πολύ κι από το κρασί μεθώ όταν μ' αγγίζεις
να σ' αγαπάνε, άντρα μου, αυτό μονάχα αξίζεις.
Όμορφη, αψεγάδιαστη είσαι αγαπημένη.
Μου 'χεις κλέψει την καρδιά μου, αγάπη μου, αδελφή μου,
μ' ένα σου βλέμμα μοναχά, μια χάντρα στο λαιμό σου.
Μέλι κερήθρας στάζουνε τα δυο γλυκά σου χείλη
μέλι και γάλα αργοκυλούν στη γλώσσα σου από κάτω.
Κήπος κλειστός, ολάνθιστος είσαι αγαπημένη
πηγή με γάργαρο νερό, παράδεισος από δροσιές
παράδεισος από ροδιές το κάθε σου αυλάκι.
Κανέλα, μοσχοκάλαμο, κι ο νάρδος με τον κρόκο
και ρίζες αρωματικές του Λίβανου και σμύρνα
και αλόη και όποιο μύρο πεις, σε σένα ευωδιάζουν.
Η ΝΥΦΗ
Τι όμορφη που είσαι...
Γλυκιά σαν του περιστεριού και τρυφερή η ματιά σου
Καμιά από τις όμορφες δεν παραβγαίνει εμπρός σου
Εσύ είσαι κρινολούλουδο κι εκείνες είναι αγκάθια
Ίδια με κόκκινη κλειστή τα κόκκινά σου χείλη
Σα ρόδι που το κόψανε στη μέση
μου φαντάζει πίσω από το πέπλο σου το ροδομάγουλό σου
Τα δυο σου στήθια μοιάζουνε δίδυμα ζαρκαδάκια
που να βοσκήσουν βγήκανε μες στα ανθισμένα κρίνα.
Φίλα με, φίλα με, μ' όλα τα φιλιά που έχεις μες στο στόμα
μέθα με στης αγκάλης σου το πιο γλυκό κρασί
και το όνομά σου άρωμα, μύρο χυμένο κάτω
Όλων των μύρων τ' άρωμα και η ευωδιά είσαι εσύ
ναι, πιο πολύ κι από το κρασί μεθώ όταν μ' αγγίζεις
να σ' αγαπάνε, άντρα μου, αυτό μονάχα αξίζεις.
Όμορφη, αψεγάδιαστη είσαι αγαπημένη.
Μου 'χεις κλέψει την καρδιά μου, αγάπη μου, αδελφή μου,
μ' ένα σου βλέμμα μοναχά, μια χάντρα στο λαιμό σου.
Μέλι κερήθρας στάζουνε τα δυο γλυκά σου χείλη
μέλι και γάλα αργοκυλούν στη γλώσσα σου από κάτω.
Κήπος κλειστός, ολάνθιστος είσαι αγαπημένη
πηγή με γάργαρο νερό, παράδεισος από δροσιές
παράδεισος από ροδιές το κάθε σου αυλάκι.
Κανέλα, μοσχοκάλαμο, κι ο νάρδος με τον κρόκο
και ρίζες αρωματικές του Λίβανου και σμύρνα
και αλόη και όποιο μύρο πεις, σε σένα ευωδιάζουν.
Η ΝΥΦΗ
Σήκω βοριά, έλα
νοτιά, φύσα τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν, να σκορπιστούν παντού οι ευωδιές μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν, να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν, να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Κι ας κατεβεί ο άντρας μου στον κήπο που 'ν' δικός του
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά του θέλει
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά μου θέλει.
να ξεχυθούν, να σκορπιστούν παντού οι ευωδιές μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν, να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Σήκω βοριά, έλα νοτιά, φυσήξτε τα κλωνιά μου
να ξεχυθούν, να σκορπιστούν παντού τα αρώματά μου.
Κι ας κατεβεί ο άντρας μου στον κήπο που 'ν' δικός του
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά του θέλει
για να γευτεί όποιο καρπό απ' τα κλαδιά μου θέλει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου