Κηρύκειο, τσάκρα, ποιμαντική ράβδος, DNA

✔Κηρύκειο ήταν το έμβλημα του Ερμή, θεού της επικοινωνίας  (οι αρχαίοι Έλληνες τον λάτρευαν ως αγγελιοφόρο, ψυχοπομπό, προστάτη του εμπορίου, των τυχερών παιχνιδιών και των κλεφτών). Το ραβδί κρατούσαν οι κήρυκες και οι πρέσβεις. Ήταν το σύμβολο της ομόνοιας και της παύσης των διαφορών, το οποίο αποτελούνταν από μια λεπτή ράβδο δάφνης ή ελιάς με δύο μικρά φτερά και δύο φίδια που μάχονται το ένα αντίκρυ στο άλλο τυλιγμένα πάνω στη ράβδο.

Ετυμ. αρχ, κήρυξ, -υκος, που συνδέεται με τη σανσκριτική λέξη karu=τραγουδιστής, ποιητής.

✔Τσάκρα στα σανσκριτικά σημαίνει τροχός. Σύμφωνα με τον ινδουιστικό μυστικισμό πρόκειται για ψυχικά κέντρα ενέργειας που βρίσκονται στο σώμα του ανθρώπου και διαμέσου αυτών ρέει η ενέργεια. Η ποιότητα της ενέργειας επηρεάζει θετικά ή αρνητικά τη λειτουργία των τσάκρα.

Τα επτά κέντρα εισροής ενέργειας κατά τους αρχαίους Έλληνες ήταν:
1. Δέμας ή σήμα ή σώμα.
2. Επιθυμικόν, η γενετήσιος ορμή.
3. Θυμικόν, οι ψυχικές επιθυμίες
4. Φρην ή νοητικόν
5. Αιτιατόν
6. Λόγος ή διαισθητικόν ή ενορατικόν.
7. Νους ή νόος

✔Ποιμαντική ράβδος.  Στην άκρη της έχει ένα δικέφαλο φίδι με τα κεφάλια του στραμμένα προς τον σταυρό στο κέντρο. Δίνεται στον επίσκοπο κατά τη χειροτονία του. 

Ιερώνυμος, ο 20ός προκαθήμενος της  Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος.
Εξελέγη την 7η Φεβ. 2008

✔DNA είναι ένα νουκλεϊκό οξύ που περιέχει τις γενετικές πληροφορίες που καθορίζουν τη βιολογική ανάπτυξη όλων των κυτταρικών μορφών ζωής και των περισσοτέρων ιών. Το DNA συνήθως έχει τη μορφή διπλής έλικας.

Υπάρχουν εκατομμύρια γονίδια σε κάθε κύτταρο. Το DNA βρίσκεται μέσα στον πυρήνα του κάθε κυττάρου με τη μορφή διπλής αλυσίδας είναι μπλεγμένο σαν κουβάρι και μορφοποιείται σε χρωματοσώματα μόνο στη φάση που το κύτταρο πολλαπλασιάζεται. Αν μπορούσαμε να ξετυλίξουμε αυτό το κουβάρι του κάθε κυττάρου, να το εκθειάσουμε και να προσθέσουμε στη σειρά όλα τα μήκη των DNA αλυσίδων όλων των κυττάρων ενός μόνο ανθρώπου, το μήκος αυτό θα ισοδυναμούσε με δύο φορές την απόσταση Γης-Σελήνης!

 

 

 

δε(σ)οξυριβο(ζο)νουκλεϊ(νι)κό οξύ,

 Deoxyribonucleic acid, DNA                        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

'Υπνος, θάνατος, βιοκεντρισμός

Ύπνος και Θάνατος,  του Γουίλιαμ Γουότερχαουζ

O Ύπνος  αποτελούσε την προσωποποίηση του ύπνου. Ήταν θεός γιος της θεάς Νύχτας και του Έρεβους, δίδυμος αδελφός του Θανάτου, αδελφός της θεάς του ποταμού του άλλου κόσμου Λήθης και κατοικούσε στον Τάρταρο, σύμφωνα με τον Ησίοδο στη Θεογονία. Σύζυγος του ήταν η Πασιθέα, μία από τις 3 Χάριτες. Ο Ύπνος μυθολογείται ότι είχε τρεις γιους: τον Μορφέα, τον Φοβήτορα ή Ίκελο και τον Φάντασο. 

        Στις λίγες αγγειογραφίες που έχουν σωθεί η μορφή του απεικονίζεται σαν μικρό αγόρι, 

ή νεαρός, ή ηλικιωμένος, ή γέρος με φτερά αετού ή πεταλούδας. Κρατούσε ραβδί με το οποίο άγγιζε τους κροτάφους των ανθρώπων στους οποίους έχυνε υπνωτικό.

Ο Θάνατος ήταν προσωποποίηση του τέλους της ζωής. Απεικονιζόταν σαν νέος άντρας με μαύρα φτερά και με σβησμένο ή μισοσβησμένο πυρσό. Δεν έδειχνε συμπόνοια σε κανέναν. 

Μόνο δύο θνητοί κατάφεραν να τον ξεγελάσουν:  ο Ηρακλής (όταν απέσπασε την ψυχή της Άλκηστης) και ο βασιλιάς της Κορίνθου, Σίσυφος.

👉Βιοκεντρισμός: 

Μια νέα θεωρία θεωρεί ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Φοβόμαστε το θάνατο.

Ωστόσο, μια νέα επιστημονική θεωρία επιβεβαιώνει παλαιότερες θεωρίες σύμφωνα με τις οποίες ο θάνατος δεν είναι το τέλος όπως εμείς το πιστεύουμε. Η καινούργια προσέγγιση στο μεγαλύτερο φόβο του ανθρώπου λέγεται Βιοκεντρισμός, και προέρχεται τόσο από το χώρο της κβαντοφυσικής και της θεωρίας των παράλληλων συμπάντων, όσο και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν. Προτάθηκε το 2007 από τον Αμερικανό Robert Lanza.

        Όπως λέει και η λέξη βιοκεντρισμός, η ζωή και η βιολογία είναι κεντρικής σημασίας στο είναι, την πραγματικότητα, και το σύμπαν – μάλλον η ζωή δημιουργεί το σύμπαν. Ο Lanza υποστηρίζει ότι η υπεροχή της συνείδησης είναι χαρακτηριστική στο έργο του Ντεκάρτ, του Καντ, του Λάιμπνιτς, του Μπέρκλεϋ, του Σοπενχάουερ και του Μπερξόν. Ο ίδιος το βλέπει ως υποστήριξη του κεντρικού ισχυρισμού ότι αυτό που ονομάζουμε χώρος και χρόνος είναι μορφές της αντίληψης της αίσθησης των ζώων, και όχι εξωτερικά φυσικά αντικείμενα.

Η θεωρία του Lanza για τον βιοκεντρισμό έχει επτά αρχές:

• Αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα είναι μια διαδικασία που περιλαμβάνει τη συνείδησή μας. Μια «εξωτερική» πραγματικότητα, αν υπήρχε, θα έπρεπε εξ ορισμού να υπήρχε στο χώρο. Αλλά αυτό δεν έχει νόημα, επειδή χώρος και ο χρόνος δεν είναι απόλυτες πραγματικότητες, αλλά τα εργαλεία του ανθρώπινου νου και των ζώων.
• Οι εξωτερικές και εσωτερικές αντιλήψεις μας είναι άρρηκτα συνυφασμένες. Πρόκειται για διαφορετικές πλευρές του ίδιου νομίσματος και δεν μπορούν να διαχωριστούν το ένα από το άλλο.
• Η συμπεριφορά των υποατομικών σωματιδίων, στην πραγματικότητα όλα τα σωματίδια και τα αντικείμενα, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παρουσία ενός παρατηρητή. Χωρίς την παρουσία ενός παρατηρητή με συνείδηση, αυτά στην καλύτερη περίπτωση υπάρχουν σε μια απροσδιόριστη κατάσταση των κυμάτων πιθανότητας.
• Χωρίς συνείδηση, η "ύλη" κατοικεί σε μια ακαθόριστη κατάσταση των πιθανοτήτων. Κάθε σύμπαν που θα μπορούσε να είχε προηγηθεί της συνείδησης θα ​​υπήρχε μόνο σε μια πιθανή κατάσταση.
• Η δομή του σύμπαντος είναι δυνατόν να εξηγηθεί μόνο μέσα από τον βιοκεντρισμό. Το σύμπαν είναι συντονισμένο με ακρίβεια για την ύπαρξη της ζωής, που αποκτά το νόημα της καθώς η ζωή δημιουργεί το σύμπαν. Το «σύμπαν» είναι απλά η πλήρης χωρο-χρονική λογική του εγώ.
• Ο χρόνος δεν έχει πραγματική ύπαρξη έξω από την αντίληψη του ζώου . Είναι η διαδικασία με την οποία αντιλαμβανόμαστε τις αλλαγές στο σύμπαν.
• Ο χώρος, όπως και ο χρόνος, δεν είναι ένα αντικείμενο ή ένα πράγμα. Ο χώρος είναι μια άλλη μορφή της κατανόησης της ζωικής μας κατανόησης και δεν έχει μια ανεξάρτητη πραγματικότητα. Μεταφέρουμε χώρο και χρόνο γύρω μας, όπως κάνουμε με τις χελώνες ή με τα κοχύλια. Έτσι, δεν υπάρχει μια απόλυτη αυτο-υπάρχουσα μήτρα στην οποία συμβαίνουν τα φυσικά γεγονότα ανεξάρτητα από τη ζωή.

τηλεοπτική επιστημονική εκπομπή

Βιοκεντρισμός και Παράλληλα σύμπαντα

Σύμφωνα με ένα από τα θεμελιώδη αξιώματα της επιστήμης,  την Αρχή του Λαβουαζιέ,  καμίας μορφής ενέργεια δεν χάνεται. Δεν δημιουργείται και δεν καταστρέφεται απλά υπάρχει. Ξεκινώντας από αυτό, και με δεδομένο ότι ο εγκέφαλος είναι μια τεράστια γεννήτρια ενέργειας, οι επιστήμονες καλούνται να απαντήσουν στο τι γίνεται αυτή η ποσότητα ενέργειας, όταν ο εγκέφαλος σταματήσει λόγω θανάτου να λειτουργεί. Είναι πιθανόν να μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο σύμπαν;

        Για τους μελετητές, η θεωρία των παράλληλων συμπάντων είναι μια πραγματικότητα πολύ πιο αντικειμενική από αυτό που θεωρούμε πραγματικότητα δεδομένου ότι έννοιες όπως ο χώρος και ο χρόνος, θεμελιώδεις όσον αφορά την προσέγγιση μας απέναντι στην πραγματικότητα, δεν υφίστανται όπως τις αντιλαμβανόμαστε. Οτιδήποτε ο εγκέφαλος επεξεργάζεται και χρησιμοποιεί σαν πληροφορία, είναι απλά ένα εργαλείο κατανόησης ενός συγκεκριμένου χωροχρόνου μιας συγκεκριμένης πραγματικότητας. Κάτι που αποδεικνύεται από την ανικανότητα του εγκεφάλου να κατανοήσει την ύπαρξη του συμπαντικού απείρου, εφ’ όσον ο προγραμματισμός του, του καθιστά κατανοητά μόνο τα πεπερασμένα σύνολα.

        Σε ένα σύμπαν χωρίς χώρο και χρόνο (με τις έννοιες που εμείς τους δίνουμε) όπως στην ουσία έχει αποδειχτεί ότι είναι το σύμπαν, η έννοια του θανάτου, του τέλους, πολύ απλά δεν υφίσταται λέει ο Robert Lanza. Υφίσταται η εμπειρία του θανάτου, όπως τον βιώνουμε με το συγκεκριμένης λειτουργίας εγκέφαλο μας, αλλά κατά πόσο αυτή η εμπειρία, ανταποκρίνεται σε μια αντικειμενική πραγματικότητα, για την οποία δεν έχουμε εργαλεία κατανόησης;

        Ο ίδιος ο Αϊνστάιν είχε παραδεχτεί με αφορμή το θάνατό ενός φίλου του, του Μπέσο: 

«Ο Μπέσο έφυγε από αυτόν τον παράξενο κόσμο, λίγο πριν από μένα. Αλλά αυτό δε σημαίνει τίποτα. 

Άνθρωποι σαν κι εμάς, γνωρίζουμε ότι ο διαχωρισμός ανάμεσα στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον

είναι απλά και μόνο μια πεισματάρικη ψευδαίσθηση».

Σύμφωνα με τη μελέτη των επιστημόνων, η αθανασία δεν είναι μια διαρκής ύπαρξη σε έναν κόσμο δίχως τέλος γιατί πολύ απλά σαν έννοια, κατοικεί έξω από την έννοια του χρόνου όπως τον ξέρουμε. 

Σε έναν κόσμο έξω από την αντιληπτική μας ικανότητα, κι από ότι θεωρούμε πραγματικό και μη.

Όσο δεδομένη είναι η περιορισμένη μας ικανότητα στον προσδιορισμό της πραγματικότητας άλλο τόσο είναι και  η ικανότητά μας στον προσδιορισμό της μη πραγματικότητας. Αυτής που δεν περιορίζεται από το χώρο, το χρόνο και τους νόμους ενός χιλιοστού του σύμπαντος, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρη την δημιουργία και τις παράλληλες, άπειρες όπως και ο χωροχρόνος, μορφές της.

    Πολλοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων οι φυσικοί Lawrence Krauss και ο David Lindley ή ο νομπελίστας της Ιατρικής Donnall Thomas λένε ότι η θεωρία του βιοκεντρισμού δεν είναι μια συνεπής επιστημονική θεωρία αλλά είναι περισσότερο μια φιλοσοφία. Ο David Thompson, ένας αστροφυσικός στο Κέντρο Διαστημικών Πτήσεων Goddard της NASA λέει όμως ότι είναι μια “κλήση αφύπνισης”.

    Επίσης, ο καθηγητής της ιατρικής Anthony Atala δήλωσε, «Αυτή η νέα θεωρία είναι βέβαιο ότι θα φέρει επανάσταση στις αντιλήψεις μας για τους νόμους της φύσης».

     Ο Richard Conn Henry, καθηγητής της Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins, τόνισε ότι η θεωρία του Lanza είναι σύμφωνη με την κβαντική μηχανική.

    Ο Ινδός συγγραφέας Deepak Chopra δήλωσε ότι «οι ιδέες του Lanza για τη φύση της συνείδησης είναι πρωτότυπες και συναρπαστικές» και ότι «η θεωρία του είναι συνεπής με τις πιο αρχαίες παραδόσεις της σοφίας του κόσμου, που λένε ότι η συνείδηση συλλαμβάνει, κυβερνά και γίνεται ένα με τον φυσικό κόσμο. Είναι ο λόγος της ύπαρξής μας στην οποία η υποκειμενική όσο και η αντικειμενική πραγματικότητα έρχονται στην ύπαρξη."

ΠΗΓΗ http://www.physics4u.gr/

Νάρκισσος

👉Ο λατίνος ποιητής Πόπλιο Οβίδιος Νάσων  (43π.Χ-17μ.Χ) στο επικό έργο του, Μεταμορφώσεις αναφέρει τον Νάρκισσο ως γιο της νύμφης Λειριώπης και του ποταμού Κηφισσού. Ο ωραίος Βοιωτός ήταν μοναχικό άτομο, απολάμβανε τους περιπάτους στο δάσος και έμενε αδιάφορος στις Νύμφες. Απέκρουσε τον έρωτα της νύμφης Ηχώς -με αποτέλεσμα εκείνη να χάσει τη φωνή της και έτσι ακούγονταν μόνο οι τελευταίες συλλαβές.
Οι Νύμφες ζήτησαν από τη θεά Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα, να τιμωρήσει τον νεαρό. Η Αφροδίτη κατάφερε  να ερωτευτεί ο Νάρκισσος τον εαυτό του. Πως; Κάποια μέρα καθώς εκείνος κοίταξε την εικόνα του να καθρεφτίζεται στα νερά μιας λίμνης, θαμπώθηκε από την ομορφιά του. Από τον καημό του γι αυτόν τον ανεκπλήρωτο –για το είδωλό του– έρωτα, μαράζωσε και τελικώς πέθανε. Πεθαίνοντας μεταμορφώθηκε σε λουλούδι με κιτρινόλευκα πέταλα, το οποίο πήρε το όνομά του ήρωα.

1891

👉Το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέυ,
μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ (Oscar Wilde)

Ο νεαρός αριστοκράτης Ντόριαν Γκρέυ, ερωτεύτηκε το πορτραίτο του, που είχε φιλοτεχνήσει ο ζωγράφος φίλος του. «Σε τι τερατώδη στιγμή αλαζονείας και πάθους είχε προσευχηθεί να κρατήσει το πορτραίτο το βάρος των ημερών του κι αυτός να μείνει με την αδιάφθορη λαμπρότητα της αιώνιας νιότης». Τα χρόνια περνούσαν και παρόλο 

που ο Ντόριαν ακολουθούσε έκλυτο βίο, διατηρούσε τη νεότητά και το κάλλος του. Αντιθέτως, το πορτρέτο δεχόταν 

τα σημάδια της φθοράς του χρόνου: 

ρυτίδιαζε και παραμορφωνόταν. Όταν ο Ντόριαν 

κατάλαβε το μέγεθος της ματαιοδοξίας...

Σειληνοί και... Ιωάννης Δαμασκηνός

 

www.nationalgallery.org.uk

 

 

 

Anthony van Dyck   (1599-1641)                     

φλαμανδός ζωγράφος

Drunken Silenus supported by Satyrs

 

📌Μυθολογικοί δαίμονες των τρεχούμενων νερών και της ευφορίας της γης, σύντροφοι του Διόνυσου 

και κατάγονταν από τη Θράκη και τη Φρυγία. Αν και συχνά συγχέονται με τους Σάτυρους, 

ήταν διαφορετικά πλάσματα. Η αναπαράσταση των Σειληνών με χαρακτηριστικά τράγου αποτελεί ελληνιστική εξέλιξη που προήλθε από τη σύνδεσή τους με τον Πάνα.

Κατά τη μυθολογία, ο βασιλιάς της Νίσας στη Λιβύη, Σειληνός  ήταν γιος του Ερμή ή του Πάνα 

και κάποιας Νύμφης. Αυτός είχε διαπαιδαγωγήσει τον θεό Διόνυσος, 

χρησίμευε ως μάντης στους ανθρώπους, μόνον όμως αφού αυτοί τον μεθούσαν. 

Οι Σειληνοί συνήθως διασκέδαζαν τον Διόνυσο παίζοντας μουσική και 

χορεύοντας με τις Μαινάδες. Κατά τον μύθο είχαν πολεμήσει μαζί με τον Διόνυσο 

εναντίον των Γιγάντων.

 

Τυφωεύς ή Τυφών

Τυφωεύς ή Τυφών 

Γιος της θεάς Γαίας και του θεού της υποχθόνιας αβύσσου Τάρταρου. Φοβερός τερατώδης Γίγαντας με εκατό κεφάλια δρακόντων, με ανθρώπινο σώμα και φτερά στους ώμους. Από τη μέση και κάτω είχε σώμα κουλουριασμένων φιδιών. Από τα μάτια του έβγαινε φωτιά και είχε φωνή ταύρου, σκύλου, λιονταριού και ανθρώπου. 

    Σύζυγος του Τυφώνα ήταν η επίσης τερατόμορφη Έχιδνα που ήταν μισή γυναίκα και μισή φίδι, θυγατέρα του γίγαντα Χρυσάορα. Παιδιά τους: ο τρικέφαλος σκύλος Κέρβερος, ο δικέφαλος σκύλος Όρθρος, το Λιοντάρι της Νεμέας, η Λερναία Ύδρα, η Χίμαιρα της Λυκίας, η Σφίγγα της Θήβας, ο θηλυκός χοίρος του Κρομυώνα.  

    Ο Τυφών κατέφυγε τη Σικελία μετά τη σφοδρή μάχη που είχε με τον Δία. Εκεί ο Δίας τον κεραυνοβόλησε πολλές φορές και του πέταξε το όρος Αίτνα, τον καταπλάκωσε και τον έκλεισε στα έγκατα της γης. 

Διόσκουροι: Κάστωρ και Πολυδεύκης

Οι Διόσκουροι σε ερυθρόμορφο αγγείο του 5ου  αιώνα π.Χ.

 

Οι Διόσκουροι (Διός+Κούροι) ήταν δίδυμα παιδιά του Δία και της Λήδας. Σύμφωνα με το μύθο, η Λήδα, από την ένωσή της με τον μεταμορφωμένο σε Κύκνο, Δία γέννησε δυο αβγά. Από το πρώτο γεννήθηκε η ωραία Ελένη, ενώ από το δεύτερο δύο δίδυμα αγόρια, οι Διόσκουροι, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης.
        Οι δυο νέοι ήταν θεοί του φωτός. Ο Κάστορας αναδείχτηκε σε ασύγκριτο καβαλάρη και δαμαστή αλόγων, ενώ ο Πολυδεύκης σε ανίκητο πυγμάχο. Προσωποποιούσαν για τους Έλληνες την εντιμότητα, τη γενναιοψυχία, την τόλμη, την ευγένεια και την αρετή. Ήταν προστάτες των καραβιών και των ναυτικών. Οι Έλληνες τους λάτρευαν ενώ συχνά ζητούσαν από αυτούς συμπαράσταση και βοήθεια στις δύσκολες ώρες. Ήταν οι προστάτες και σωτήρες των θνητών.

        Και οι δύο έλαβαν μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία μαζί με τον Ιάσονα. Ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης ενεπλάκησαν κάποια στιγμή σε μια διαμάχη με κάποιους άλλους δίδυμους αδερφούς και ο Κάστωρ που ήταν θνητός έχασε την ζωή του και ο Πολυδεύκης παρακάλεσε τότε τον πατέρα τους τον Δία να φέρει τον Κάστορα πίσω στη ζωή. Ο Δίας τελικά τους επέτρεψε να ζήσουν αλλά εναλλάξ. Ο καθένας τους θα περνούσε μια μέρα στο βασίλειο του Άδη ενώ ο άλλος θα βρισκόταν στον Όλυμπο και αντίστροφα. 

 
Συμβολικά ο μύθος αντιπροσωπεύει το βίωμα των αντίθετων εμπειριών που επαναλαμβάνεται κυκλικά, δηλαδή όταν είναι θνητοί πρέπει να γεύονται μόνο το θάνατο και το σκοτάδι και όταν βρίσκονται σε μια "θεία" θέση να απολαμβάνουν τα προνόμια των Θεών. ΠΗΓΗ stardome.gr

Άγαλμα ενός από τους Διόσκουρους 

στο Καπιτώλιο της Ρώμης

 

 

THE BIRTH OF CASTOR AND POLLUX 

1994, Oil on linen

Ο Ζευς καταστέρισε τους Διόσκουρους τοποθετώντας τους στο άστρο των Διδύμων. Το ζώδιο των Διδύμων συμβολίζει τους Διόσκουρους. 

Ο Δίας ως Χρυσή Βροχή και η όμορφη Δανάη

Ο απόγονος του Δαναού και βασιλιάς του Άργους Ακρίσιος, με τη σύζυγό του Ευρυδίκη είχαν κόρη την Δανάη ελκυστικής ομορφιάς με αψεγάδιαστα πόδια. 

        Ο Ακρίσιος φυλάκισε τη Δανάη μαζί με την τροφό της σε υπόγειο δωμάτιο για να μην εκπληρωθεί ο χρησμός, σύμφωνα με τον οποίο, ο ίδιος θα φονευόταν από τον γιο της.                  Όμως, ο ερωτιάρης Δίας που είχε ερωτευτεί τη Δανάη, μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή και εισχώρησε στην υπόγεια κάμαρα. Από το ερωτικό αυτό σμίξιμο γεννήθηκε ο γενναίος Περσέας, ο οποίος μετά από μεγάλες και πολλές περιπέτειες σκότωσε τον Ακρίσιο.

 

Δανάη με τον Έρωτα  
Τιτσιάνο Βετσέλιο (Tiziano Vecellio ή Vecelli, 1485-1576),  ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης

Δανάη  

Ρέμπραντ Χάρμενσoον φαν Ράιν (Rembrandt, 1606-1669), 

ολλανδός ζωγράφος του 17ου αιώνα

             Δανάη, 1907-08  

Γκούσταφ Κλιμτ (Klimt Gustav,1862-1918), 

αυστριακός ζωγράφος

 

-Κατά την "xronompala": ευφυής απόδοση του μύθου από τον Κλιμτ. Η άκρως αισθησιακή Δανάη σμίγει με τον Δία-βροχή που στο έργο ταυτίζεται με τον ανδρικό φαλλό.

-Κατά τον σοκαρισμένο κριτικό Έντβαρντ Πετσλ: «καμιά γυναίκα δεν θα έπαιρνε με τη θέλησή της αυτή τη στάση».

Θέμις, η θεά της Δικαιοσύνης

H Θέμις ήταν θυγατέρα του Ουρανού και της Γαίας για τους Έλληνες, θεά της φυσικής και ηθικής τάξης και τιμωρός.

 

Γλυπτό του καλλιτέχνη Χαιρέστρατου Χαιρεδήμου, 

ύψους 2,22μ., του 3ου π.Χ., 

φυλάσσεται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα 

Ήταν η «δεύτερη» επίσημη σύζυγος του Δία και είχαν αποκτήσει έξι κόρες.

Τις Μοίρες που προσωποποιούσαν το πεπρωμένο κάθε ανθρώπου: η Κλωθώ –έγνεθε το νήμα της ζωής, η Λάχεσις –μοίραζε τους κλήρους (λαχεία) και η Άτροπος –έκοβε το νήμα της ζωής. 

Και τις Ώρες που αποτελούν τα υπέρτατα αγαθά μιας κοινωνίας: η Ευνομία –φρόντιζε για την ύπαρξη δίκαιων νόμων και την ορθή εφαρμογή τους, η Δίκη –θεά της δικαιοσύνης, και η Ειρήνη η Πλουτοδότειρα. 

    Η παρουσία της Θέμιδος και της Δίκης ήταν απαραίτητες, όταν ο Δίας εκτελούσε το δικαστικό λειτούργημα γι αυτό και στέκονταν δίπλα του, στον χρυσό θρόνο.

📌Ο αστεροειδής που ανακαλύφθηκε το 1853 ονομάσθηκε 24 Θέμις (24 Themis)

Έρως και Ψυχή

Έρως και Ψυχή, 1ος αιώνας

Οι παλαιότεροι μύθοι τον γεννημένο από το πρωταρχικό Χάος Έρωτα παρουσίαζαν σαν τον αρχιτέκτονα, σαν τη δύναμη που δημιουργεί τα πάντα. 

Οι νεότεροι μύθοι ήθελαν τον Έρωτα γιο της όμορφης θεάς Αφροδίτης και του εραστή της Άρη, θεό του πολέμου. Επειδή ο Έρωτας δεν μπορούσε να δαμάσει από το πάθος του ούτε τον εαυτό του, είχε για βοηθό τον αδερφό του, τον Αντέρωτα.

Η Ψυχή ήταν κόρη θνητού βασιλιά και βασίλισσας. Λόγω της θεϊκής ομορφιάς της, οι άνδρες δεν τολμούσαν να την παντρευτούν, παρά μόνο την θαύμαζαν.