Τα αραβικά εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (η οποία κατέρρευσε μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, World War I or Great War, 1914-1918) μοιράστηκαν από τους νικητές ‒Βρετανία, Γαλλία, ΕΣΣΔ- που καθόρισαν τα σύνορα με δύο μεγάλες συμφωνίες: τη Sykes-Picot Agreement (1916), η μυστική συμφωνία Βρετανίας και Γαλλίας που μοίραζε τη Μέση Ανατολή σε ζώνες επιρροής· τη Συνθήκη των Σεβρών (Treaty of Sèvres, 1920) και αργότερα τη Συνθήκη της Λωζάννης (Treaty of Lausanne, 1923), οι οποίες επικύρωσαν τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και τη δημιουργία νέων κρατών. Οι αγγλογάλλοι διπλωμάτες έβαλαν κυριολεκτικά χάρακα πάνω στον χάρτη της Μέσης Ανατολής, όπου σχεδίασαν σύνορα χωρίς γνώση της περιοχής, παρά μόνον με αποικιακά κριτήρια και προκειμένου να δημιουργήσουν σφαίρες επιρροής-κατοχής που εξυπηρετούσαν τα επιχειρηματικά συμφέροντά τους Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις ενδιαφέρονταν για τη χάραξη στρατηγικών δρόμων, για την εκμετάλλευση του πετρελαϊκού πλούτου των περιοχών της Μέσης Ανατολής, για την αποικιακή διοίκηση, και για την εξασφάλιση της ισορροπίας ισχύος μεταξύ τους. Τα αυθαίρετα, τεχνητά σύνορα της Μέσης Ανατολής, δημιούργησαν εύθραυστο 'μωσαϊκό' που μέχρι σήμερα παράγει συγκρούσεις.
Μέση Ανατολή (Middle East)
