-Τον 12ο αιώνα οι
Βίκινγκς επιτέθηκαν στη Βρετανία. Οι Βρετανοί παρομοίαζαν τους Βίκινγκς σαν «μεγάλες σφήκες που τσιμπούν» και «πεινασμένους λύκους». Ο
Αλκουίνος της Υόρκης, (ο πιο διακεκριμένος Άγγλος της εποχής του και σύμβουλος
του φράγκου βασιλιά Kαρλομάγνου) ηθικολογούσε λέγοντας ότι απέτυχαν οι μοναχοί να ζήσουν σύμφωνα με το μοναστικό ιδεώδες και
γι' αυτό: ο Θεός τούς τιμωρούσε για την απιστία τους σ’ Εκείνον. (Οι Βίκινγκς του Donald Logan, εκδ. Οδυσσέας, 2007).
-Η Κωνσταντινούπολη του 15ου αιώνα -ανάλογα
με την κοινωνική θέση του σχολιαστή-κριτή ήταν είτε η «Βασιλίδα Πόλι» είτε η
«αμαρτωλή πόλη». Η άποψη των Κωνσταντινουπολιτών για τις αλώσεις της πόλης -από τους
Λατίνους (1204), από τους Οθωμανούς (1453)- ήταν ότι οι ήττες
οφείλονταν στην αλαζονεία, στην πολυτέλεια, στην αμέλεια θρησκευτικών
καθηκόντων που είχαν επιδείξει τα προηγούμενα έτη. Θεωρούσαν ότι ήταν η δίκαιη
τιμωρία που υπαγορεύτηκε από τον Θεό.
-2016 Διανύοντας και ολοκληρώνοντας, σύντομα,
τον 6ο χρόνο της οικονομικής αστάθειας (που η κρίση τείνει να γίνει
κανονικότητα) οι εκκλησιαστικοί εκπρόσωποι υπαινίσσονται ότι οι Έλληνες πολίτες
ξέφυγαν από τον δρόμο του Θεού.




