Τυφωεύς ή Τυφών

Τυφωεύς ή Τυφών 

Γιος της θεάς Γαίας και του θεού της υποχθόνιας αβύσσου Τάρταρου. Φοβερός τερατώδης Γίγαντας με εκατό κεφάλια δρακόντων, με ανθρώπινο σώμα και φτερά στους ώμους. Από τη μέση και κάτω είχε σώμα κουλουριασμένων φιδιών. Από τα μάτια του έβγαινε φωτιά και είχε φωνή ταύρου, σκύλου, λιονταριού και ανθρώπου. 

    Σύζυγος του Τυφώνα ήταν η επίσης τερατόμορφη Έχιδνα που ήταν μισή γυναίκα και μισή φίδι, θυγατέρα του γίγαντα Χρυσάορα. Παιδιά τους: ο τρικέφαλος σκύλος Κέρβερος, ο δικέφαλος σκύλος Όρθρος, το Λιοντάρι της Νεμέας, η Λερναία Ύδρα, η Χίμαιρα της Λυκίας, η Σφίγγα της Θήβας, ο θηλυκός χοίρος του Κρομυώνα.  

    Ο Τυφών κατέφυγε τη Σικελία μετά τη σφοδρή μάχη που είχε με τον Δία. Εκεί ο Δίας τον κεραυνοβόλησε πολλές φορές και του πέταξε το όρος Αίτνα, τον καταπλάκωσε και τον έκλεισε στα έγκατα της γης. 

Διόσκουροι: Κάστωρ και Πολυδεύκης

Οι Διόσκουροι σε ερυθρόμορφο αγγείο του 5ου  αιώνα π.Χ.

 

Οι Διόσκουροι (Διός+Κούροι) ήταν δίδυμα παιδιά του Δία και της Λήδας. Σύμφωνα με το μύθο, η Λήδα, από την ένωσή της με τον μεταμορφωμένο σε Κύκνο, Δία γέννησε δυο αβγά. Από το πρώτο γεννήθηκε η ωραία Ελένη, ενώ από το δεύτερο δύο δίδυμα αγόρια, οι Διόσκουροι, ο Κάστορας και ο Πολυδεύκης.
        Οι δυο νέοι ήταν θεοί του φωτός. Ο Κάστορας αναδείχτηκε σε ασύγκριτο καβαλάρη και δαμαστή αλόγων, ενώ ο Πολυδεύκης σε ανίκητο πυγμάχο. Προσωποποιούσαν για τους Έλληνες την εντιμότητα, τη γενναιοψυχία, την τόλμη, την ευγένεια και την αρετή. Ήταν προστάτες των καραβιών και των ναυτικών. Οι Έλληνες τους λάτρευαν ενώ συχνά ζητούσαν από αυτούς συμπαράσταση και βοήθεια στις δύσκολες ώρες. Ήταν οι προστάτες και σωτήρες των θνητών.

        Και οι δύο έλαβαν μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία μαζί με τον Ιάσονα. Ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης ενεπλάκησαν κάποια στιγμή σε μια διαμάχη με κάποιους άλλους δίδυμους αδερφούς και ο Κάστωρ που ήταν θνητός έχασε την ζωή του και ο Πολυδεύκης παρακάλεσε τότε τον πατέρα τους τον Δία να φέρει τον Κάστορα πίσω στη ζωή. Ο Δίας τελικά τους επέτρεψε να ζήσουν αλλά εναλλάξ. Ο καθένας τους θα περνούσε μια μέρα στο βασίλειο του Άδη ενώ ο άλλος θα βρισκόταν στον Όλυμπο και αντίστροφα. 

 
Συμβολικά ο μύθος αντιπροσωπεύει το βίωμα των αντίθετων εμπειριών που επαναλαμβάνεται κυκλικά, δηλαδή όταν είναι θνητοί πρέπει να γεύονται μόνο το θάνατο και το σκοτάδι και όταν βρίσκονται σε μια "θεία" θέση να απολαμβάνουν τα προνόμια των Θεών. ΠΗΓΗ stardome.gr

Άγαλμα ενός από τους Διόσκουρους 

στο Καπιτώλιο της Ρώμης

 

 

THE BIRTH OF CASTOR AND POLLUX 

1994, Oil on linen

Ο Ζευς καταστέρισε τους Διόσκουρους τοποθετώντας τους στο άστρο των Διδύμων. Το ζώδιο των Διδύμων συμβολίζει τους Διόσκουρους. 

Ο Δίας ως Χρυσή Βροχή και η όμορφη Δανάη

Ο απόγονος του Δαναού και βασιλιάς του Άργους Ακρίσιος, με τη σύζυγό του Ευρυδίκη είχαν κόρη την Δανάη ελκυστικής ομορφιάς με αψεγάδιαστα πόδια. 

        Ο Ακρίσιος φυλάκισε τη Δανάη μαζί με την τροφό της σε υπόγειο δωμάτιο για να μην εκπληρωθεί ο χρησμός, σύμφωνα με τον οποίο, ο ίδιος θα φονευόταν από τον γιο της.                  Όμως, ο ερωτιάρης Δίας που είχε ερωτευτεί τη Δανάη, μεταμορφώθηκε σε χρυσή βροχή και εισχώρησε στην υπόγεια κάμαρα. Από το ερωτικό αυτό σμίξιμο γεννήθηκε ο γενναίος Περσέας, ο οποίος μετά από μεγάλες και πολλές περιπέτειες σκότωσε τον Ακρίσιο.

 

Δανάη με τον Έρωτα  
Τιτσιάνο Βετσέλιο (Tiziano Vecellio ή Vecelli, 1485-1576),  ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης

Δανάη  

Ρέμπραντ Χάρμενσoον φαν Ράιν (Rembrandt, 1606-1669), 

ολλανδός ζωγράφος του 17ου αιώνα

             Δανάη, 1907-08  

Γκούσταφ Κλιμτ (Klimt Gustav,1862-1918), 

αυστριακός ζωγράφος

 

-Κατά την "xronompala": ευφυής απόδοση του μύθου από τον Κλιμτ. Η άκρως αισθησιακή Δανάη σμίγει με τον Δία-βροχή που στο έργο ταυτίζεται με τον ανδρικό φαλλό.

-Κατά τον σοκαρισμένο κριτικό Έντβαρντ Πετσλ: «καμιά γυναίκα δεν θα έπαιρνε με τη θέλησή της αυτή τη στάση».