Κούκλες

Στην αρχαία Ελλάδα η κούκλα ονομαζόταν πλαγγόνα, γλυνή, νύμφη, κόρη, κοροκόσμια ή κορύλλια, δάγυνα, νευρόσπαστο, είδωλο και ήταν καμωμένη από κερί, πηλό ή γύψο. Κάποιες κούκλες ήταν φιλοτεχνημένες σε ελεφαντόδοντο ή ξύλο και είχαν συμβολικό χαρακτήρα.

Ειδώλιο του "στοχαστή". Από τη Νεολιθική Συλλογή, της Συλλογής Προϊστορικών Αρχαιοτήτων του Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο

'Εχει κι ο φτωχός πουλί, Οδυσσέας Ελύτης, 1996

Οδυσσέας Ελύτης (2 Noεμ. 1911-18 Μαρτ. 1996),

από την ποιητική συλλογή ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΙΕΣ

Να ’χεις στόλους και βαπόρια

και πλεούμενα πελώρια

Με το δένε και το λύνε

λίγο βέβαια δεν είναι

Όμως της ζωής το αλάτι

βρίσκεται μες στο κρεβάτι

Μια μονάχα μες στις δέκα

να ’ναι αληθινή γυναίκα

Και τα τέτοια δεν τα θέλει

Κύριε Γιώργο κύριε Τέλη

Μάθετέ το είναι καιρός

ίδια τα ’δωκε ο Θεός

Τι λιγάκι τι πολύ

έχει κι ο φτωχός πουλί

🔗Γενιά του '30

 

 

Τυφωεύς ή Τυφών

Τυφωεύς ή Τυφών 

Γιος της θεάς Γαίας και του θεού της υποχθόνιας αβύσσου Τάρταρου. Φοβερός τερατώδης Γίγαντας με εκατό κεφάλια δρακόντων, με ανθρώπινο σώμα και φτερά στους ώμους. Από τη μέση και κάτω είχε σώμα κουλουριασμένων φιδιών. Από τα μάτια του έβγαινε φωτιά και είχε φωνή ταύρου, σκύλου, λιονταριού και ανθρώπου. 

    Σύζυγος του Τυφώνα ήταν η επίσης τερατόμορφη Έχιδνα που ήταν μισή γυναίκα και μισή φίδι, θυγατέρα του γίγαντα Χρυσάορα. Παιδιά τους: ο τρικέφαλος σκύλος Κέρβερος, ο δικέφαλος σκύλος Όρθρος, το Λιοντάρι της Νεμέας, η Λερναία Ύδρα, η Χίμαιρα της Λυκίας, η Σφίγγα της Θήβας, ο θηλυκός χοίρος του Κρομυώνα.  

    Ο Τυφών κατέφυγε τη Σικελία μετά τη σφοδρή μάχη που είχε με τον Δία. Εκεί ο Δίας τον κεραυνοβόλησε πολλές φορές και του πέταξε το όρος Αίτνα, τον καταπλάκωσε και τον έκλεισε στα έγκατα της γης.