Το τσαρικό σχέδιο «των τριών τμημάτων» οδήγησε στη Συνθήκη του Λονδίνου το 1827

Το "σχέδιο των τριών τμημάτων" αναφέρεται σε ένα διπλωματικό/πολιτικό σχέδιο της Ρωσίας, κυρίως επί Τσάρου Νικολάου Α' (που διαδέχθηκε τον Αλέξανδρο Α'). Το σχέδιο αφορούσε τον διαχωρισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία τριών ανεξάρτητων κρατών (Ελλάδα, Σερβία, Βουλγαρία) με ρωσική επιρροή.
        Το σχέδιο προέβλεπε τη διαίρεση των βαλκανικών εδαφών σε τρία αυτόνομα τμήματα, προκειμένου να ικανοποιηθούν οι εθνικές βλέψεις των Ελλήνων, αλλά υπό ρωσική εποπτεία. Ο στόχος του Τσάρου ήταν η αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο λεγόμενος Ασθενής της Ευρώπης, που θα εξυπηρετούσε τη ρωσική έξοδο στα νερά της ανατολικής Μεσογείου, χωρίς, ωστόσο, να προκληθεί ευρωπαϊκός πόλεμος.
        Το σχέδιο που πρότεινε ο Τσάρος, η αυτοκρατορική Γαλλία το αποδέχτηκε, ενώ η Βρετανία αρχικώς ήταν επιφυλακτική. Το σχέδιο υλοποιήθηκε με την υπογραφή των τριών Μεγάλων Δυνάμεων της Συνθήκης του Λονδίνου (1827).
        Η Συνθήκη του Λονδίνου (6 Ιουλίου 1827), γνωστή και ως «Ιουλιανή Συνθήκη» αποτέλεσε καταλυτικό σταθμό για την ελληνική ανεξαρτησία. Προέβλεπε αυτονομία της Ελλάδας υπό την επικυριαρχία του Σουλτάνου, με ετήσιο φόρο υποτέλειας.

Βασικά Στοιχεία της Συνθήκης του 1827:
-Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία και Ρωσία, οι οποίες επιδίωκαν την ειρήνευση στην περιοχή για να διασφαλίσουν τα συμφέροντά τους στα Βαλκάνια.
-Προτάθηκε η δημιουργία αυτόνομου ελληνικού κράτους, το οποίο θα πλήρωνε φόρο υποτελείας στον Σουλτάνο Μαχμούτ Β΄
-Μυστικό Συμπληρωματικό Άρθρο: Προέβλεπε ότι αν η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν δεχόταν την ανακωχή εντός ενός μηνός, οι Δυνάμεις θα λάμβαναν «τα προσήκοντα μέτρα» για την επιβολή της, οδηγώντας de facto σε στρατιωτική επέμβαση.

Η ευκαιρία για την εκδήλωση της επέμβασης των τριών Μεγάλων Δυνάμεων δόθηκε στη ναυμαχία του Ναυαρίνου στις 20 Οκτωβρίου 1827 όπου καταστράφηκε ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος, αφού ο Σουλτάνος είχε απορρίψει την προτεινόμενη ανακωχή.

Η Συνθήκη αυτή αποτέλεσε διπλωματική επιτυχία του Γεωργίου Κάνινγκ, που κατάφερε να φέρει τη Ρωσία σε κοινή δράση με τη Βρετανία και τη Γαλλία. Η επέμβαση αυτή βοήθησε την Ελληνική Επανάσταση σε μια κρίσιμη καμπή και ήταν το θεμέλιο για την πλήρη ανεξαρτησία της Ελλάδας, που οριστικοποιήθηκε το 1830.