Είναι ένα έργο που μάλλον υποτιμάται, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί ένα από τα πιο πολιτικά, ανθρωπιστικά και ιδεολογικά φορτισμένα κείμενα της αθηναϊκής τραγωδίας.
— Αναλυτική Παρουσίαση
1. Ιστορικό και
δραματουργικό πλαίσιο
- Το έργο παρουσιάστηκε γύρω στο 423 π.Χ., σε μια
περίοδο όπου η Αθήνα βρισκόταν στο αποκορύφωμα της πολιτικής της
αυτοπεποίθησης.
- Ο Ευριπίδης τοποθετεί στο κέντρο της δράσης την Αθήνα
ως υπερασπιστή των ελληνικών αξιών.
- Το θέμα του έργου συνδέεται με τον μύθο των Επτά επί
Θήβας: οι γιοι των μητέρων που εμφανίζονται ως ικέτιδες σκοτώθηκαν
στην εκστρατεία εναντίον της Θήβας και οι Θηβαίοι αρνούνται να τους
θάψουν.
Το έργο λειτουργεί ως πολιτικό
μανιφέστο υπέρ:
- της δημοκρατίας,
- του ανθρωπισμού,
- του σεβασμού στους νεκρούς,
- της αθηναϊκής ηγεμονίας.
2. Πρόσωπα του έργου
- Άδραστος: βασιλιάς
του Άργους, ηττημένος και απελπισμένος.
- Οι Μητέρες των Επτά: ικέτιδες
που ζητούν δικαιοσύνη.
- Αίθρα: μητέρα του
Θησέα, φωνή σοφίας και ηθικής.
- Θησέας: βασιλιάς της
Αθήνας, πρότυπο δημοκρατικού ηγέτη.
- Κήρυκας των Θηβών:
εκπρόσωπος αυταρχικής εξουσίας.
- Ευάδνη: σύζυγος του
Καπανέα, τραγική φιγούρα.
- Ίφις: πατέρας της
Ευάδνης.
- Άγγελος: φέρνει κρίσιμες
πληροφορίες.
- Αθηνά: εμφανίζεται στο
τέλος ως deus ex machina.
3. Δομή και εξέλιξη
της πλοκής
Πρόλογος
Ο Άδραστος και οι μητέρες των
νεκρών ηρώων φτάνουν στην Ελευσίνα και ικετεύουν την Αίθρα να μεσολαβήσει στον
Θησέα. Η σκηνή θέτει από την αρχή το δίλημμα: Πρέπει η Αθήνα να εμπλακεί σε
πόλεμο για χάρη ενός ηθικού καθήκοντος;
Α΄ Επεισόδιο —
Θησέας και Άδραστος
Ο Θησέας αρχικά αρνείται.
Κατηγορεί τον Άδραστο για απερισκεψία και κακή ηγεσία. Εδώ ο Ευριπίδης
παρουσιάζει έναν ορθολογικό, δημοκρατικό ηγέτη που δεν παρασύρεται από
συναισθηματισμούς.
Μετά την παρέμβαση της Αίθρας, ο
Θησέας δέχεται να φέρει το θέμα στη βουλή των Αθηναίων — μια από τις πιο
πολιτικά φορτισμένες στιγμές του έργου.
Β΄ Επεισόδιο — Η
σύγκρουση με τον Θηβαίο Κήρυκα
Ο κήρυκας των Θηβών εμφανίζεται
αλαζονικός, αυταρχικός, περιφρονητικός προς τη δημοκρατία. Η αντιπαράθεση
Θησέα–Κήρυκα λειτουργεί ως σύγκρουση πολιτευμάτων:
- δημοκρατία - αυταρχισμός,
- διάλογος - επιβολή,
- νόμος θεϊκός - ανθρώπινη αυθαιρεσία.
Ο Θησέας αποφασίζει να δράσει.
Η Αθήνα νικά. Ο Άγγελος περιγράφει
τη μάχη με ένταση και ζωντάνια. Οι νεκροί παραδίδονται για ταφή.
Δ΄ Επεισόδιο — Η
τραγωδία της Ευάδνης
Η Ευάδνη, χήρα του Καπανέα,
αποφασίζει να αυτοκτονήσει πάνω στην πυρά του άντρα της. Είναι μια από τις πιο
συγκινητικές σκηνές του Ευριπίδη, που δείχνει:
- την αφοσίωση,
- την απόγνωση,
- την τραγική μοίρα των γυναικών στον πόλεμο.
Έξοδος — Εμφάνιση της Αθηνάς
Η θεά επιβάλλει ειρήνη και
συμμαχία ανάμεσα σε Άργος και Αθήνα. Το τέλος λειτουργεί ως:
- επιβεβαίωση της αθηναϊκής ηθικής υπεροχής,
- θεϊκή επικύρωση της πράξης του Θησέα.
4. Κεντρικά θέματα
1. Το δικαίωμα ταφής
Στην αρχαία Ελλάδα, η ταφή ήταν ιερό
καθήκον. Η άρνηση των Θηβαίων θεωρείται ύβρις απέναντι:
- στους θεούς,
- στους άγραφους νόμους,
- στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
2. Η δημοκρατία ως
ηθικό σύστημα
Ο Θησέας παρουσιάζεται ως: λογικός, δίκαιος, υπεύθυνος, υπέρμαχος της
συλλογικής απόφασης. Ο Ευριπίδης προβάλλει την Αθήνα ως πρότυπο πολιτείας.
3. Ο πόλεμος και οι
συνέπειές του
Το έργο δεν εξιδανικεύει τον
πόλεμο. Δείχνει:
- μητέρες που θρηνούν,
- γυναίκες που αυτοκαταστρέφονται,
- πόλεις που καταστρέφονται από την αλαζονεία των ηγετών.
4. Η γυναικεία
οπτική
Οι μητέρες και η Ευάδνη αποτελούν
τον συναισθηματικό πυρήνα του έργου. Ο Ευριπίδης δίνει φωνή σε όσες συνήθως
μένουν στο περιθώριο.
5. Ιδεολογική σημασία
Οι Ικέτιδες λειτουργούν ως:
- ύμνος στην αθηναϊκή δημοκρατία,
- καταγγελία της αυθαιρεσίας,
- υπεράσπιση των άγραφων νόμων,
- προβολή της Αθήνας ως ηθικής ηγεμονικής δύναμης.
Το έργο είναι βαθιά πολιτικό, αλλά
όχι προπαγανδιστικό. Ο Ευριπίδης θέτει ερωτήματα που παραμένουν επίκαιρα:
- Πότε μια πόλη πρέπει να επεμβαίνει για χάρη της
δικαιοσύνης;
- Ποιο είναι το όριο ανάμεσα στην ηθική και την πολιτική
σκοπιμότητα;
- Ποιος πληρώνει το τίμημα του πολέμου;
6. Γιατί αξίζει να το
μελετήσεις, σήμερα
Οι Ικέτιδες είναι ένα έργο
που:
- συνδυάζει πολιτική σκέψη και ανθρώπινο δράμα,
- αναδεικνύει τη δύναμη της συλλογικής ευθύνης,
- θέτει θεμελιώδη ερωτήματα για την εξουσία και την
ηθική.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου