Σειληνοί και... Ιωάννης Δαμασκηνός

 

www.nationalgallery.org.uk

 

 

 

Anthony van Dyck   (1599-1641)                     

φλαμανδός ζωγράφος

Drunken Silenus supported by Satyrs

 

📌Μυθολογικοί δαίμονες των τρεχούμενων νερών και της ευφορίας της γης, σύντροφοι του Διόνυσου 

και κατάγονταν από τη Θράκη και τη Φρυγία. Αν και συχνά συγχέονται με τους Σάτυρους, 

ήταν διαφορετικά πλάσματα. Η αναπαράσταση των Σειληνών με χαρακτηριστικά τράγου αποτελεί ελληνιστική εξέλιξη που προήλθε από τη σύνδεσή τους με τον Πάνα.

Κατά τη μυθολογία, ο βασιλιάς της Νίσας στη Λιβύη, Σειληνός  ήταν γιος του Ερμή ή του Πάνα 

και κάποιας Νύμφης. Αυτός είχε διαπαιδαγωγήσει τον θεό Διόνυσος, 

χρησίμευε ως μάντης στους ανθρώπους, μόνον όμως αφού αυτοί τον μεθούσαν. 

Οι Σειληνοί συνήθως διασκέδαζαν τον Διόνυσο παίζοντας μουσική και 

χορεύοντας με τις Μαινάδες. Κατά τον μύθο είχαν πολεμήσει μαζί με τον Διόνυσο 

εναντίον των Γιγάντων.

 

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη, 2012

 ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ σε μια κοντινή ή μακρινή πόλη δεν έχει σημασία, ζούσε ένα κοριτσάκι όμορφο, ζωηρό -η μικρή μας Αριάδνη. Σαν έμαθε να γράφει, κάποια Χριστούγεννα έγραψε και εκείνη γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Το δώρο που ζητούσε; Μια

Χριστούγεννα και Χειμερινό Ηλιοστάσιο στις θρησκείες του κόσμου

Χριστούγεννα 2012

Τα Χριστούγεννα συμβολίζουν τη νίκη των ζωοποιών δυνάμεων του φωτός πάνω στο φοβερό σκοτάδι. Στην αρχαία Ελλάδα αναπαριστούσαν την κίνηση του Ήλιου με τη ζωή ενός ανθρώπου που γεννιόταν κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, και μεγάλωνε βαθμιαία όπως αυξανόταν το φως του ηλίου μέχρι την Εαρινή Ισημερία όπου ή ημέρα εξισώνεται με τη νύχτα. Τότε η Ήλιος νικά το σκοτάδι, συμβολίζοντας με αυτό τον τρόπο την αναγέννηση της φύσης μέσα από τη μήτρα της Γης.

        Στη γιορτή των Ανθεστηρίων οι Αθηναίοι κυλούσαν πάνω σε τροχούς ένα ομοίωμα καραβιού μεταφέροντας τον θεό Διόνυσο, τον οποίο τιμούσαν με αυτόν τον τρόπο ως θεό της βλάστησης. Ο συμβολισμός αυτός φτάνει ως τις μέρες μας, αφού πολλές φορές οι καλαντιστές, ψάλλοντας τα κάλαντα κρατούν ομοίωμα καραβιού.

Πειραιάς 2012

Την εβδόμη ημέρα του μηνός Πυανεψιώνος (22 Σεπτεμβρίου-20 Οκτωβρίου), περιέφεραν την Ειρεσιώνη, ένα είδος κλαδιού ελιάς ή δάφνης, στους δρόμους της πόλης των Αθηνών τραγουδώντας τις καλένδες (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας το φιλοδώρημά τους από τον νοικοκύρη ή την κυρά και όταν έφθαναν στο σπίτι τους κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε εκεί μέχρι την ιδία ημέρα του νέου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν την νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Το όνομα του στολισμένου αυτού κλαδιού προέρχεται από τα μάλλινα (είριον=μαλί) κορδελάκια λευκού και πορφυρού χρώματος που του κρεμάγανε μαζί με μπισκοτάκια από μέλι, λάδι και κρασί. Με το δεντράκι αυτό οι άνθρωποι ευχαριστούσαν τον Απόλλωνα για την καλή σοδειά του καλοκαιριού και εύχονταν ο ερχόμενος χρόνος να είναι επίσης ευνοϊκός. Άλλα παιδιά κρεμούσαν την Ειρεσιώνη πάνω από την θύρα του Ιερού του Απόλλωνος.
Επίσης κρατούσαν τους θύρσους, (ραβδιά ξύλινα ή καλάμια, τυλιγμένα με φύλλα κισσού ή αμπελιού και "κορφή" ένα κουκουνάρι πεύκου) και ομοιώματα πλοίων που συμβόλιζαν τον ερχομό του Διόνυσου. Ειρεσιώνη από τη λέξη είρος (=έριον), ένα κλαδί ελιάς με καρπούς του φθινοπώρου δεμένους με μαλλιά (έρια).