Πολιτικός στοχασμός του 5ου αι. π.Χ., Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό, ΕΛΠ 10

βαθμοσ: 9,5

 

Φοιτητική εργασία της Ναυσικάς Αλειφέρη, για Εισαγωγή στον Ελληνικό Πολιτισμό, ΕΛΠ 10, εαπ

φεβρουαριοσ  2014 

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΔΟΜΕΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΪΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

ΚΑΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ ΤΟΥ 5ου ΑΙΩΝΑ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο Ευριπίδης έγραψε τις Ικέτιδες (πιθανόν το 424 π.Χ.) ενώ διεξαγόταν ο Πελοποννησιακός πόλεμος (431-404 π.Χ.). Οι προθέσεις του ήταν να εκφράσει αντιπολεμική άποψη, να εκθειάσει το δημοκρατικό πολίτευμα της Αθήνας και να στηλιτεύσει το τυραννικό πολίτευμα της Θήβας.

Ο ευρηματικός Ευριπίδης, παρουσιάζει τον Θησέα (μυθικό βασιλιά της Αθήνας) να ζητά, ως δημοκρατικός ηγέτης, την έγκριση των Αθηναίων για να επιτεθεί στη Θήβα, ώστε να αποσπάσει, κατόπιν προτροπής των ικέτιδων (γριές μάνες), τις σωρούς των 7 αργείων στρατηγών «που δίχως τάφο έτσι ατιμάζονται φρικτά»,[1]. Μετά τη νίκη των Αθηναίων, ο Θησέας παραδίδει την τέφρα των νεκρών στους συγγενείς τους.[2]

Παναγιώτης Σοφιανόπουλος (1786-1856)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα 

"Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ", Εφημερίς των Γυναικών και του Λαού, η οποία ιδρύθηκε το 1838 από τον Παναγιώτη Σοφιανόπουλο 

(1786-1856), (μέλος της Φιλικής Εταιρείας, γιατρός, δημοσιογράφος) που έθιξε πρώτος στην Ελλάδα το θέμα της ισότητας των δύο φύλων.

Όταν η σύζυγος επιστρέφει το στεφανοχάρτιον!

Αφοπλισμός ατάκτων 1833 και 1945

Ας μη σταθούμε στα ονόματα, στο γιατί και πώς. Σημασία έχει το αποτέλεσμα, μετά από δύο νικηφόρους πολέμους. Παραγκωνίστηκαν οι πολεμιστές και ανέλαβαν την εξουσία οι 'καλαμαράδες'

 

2 Μαρτίου 1833

Ο Όθων, ελέω Θεού βασιλεύς της Ελλάδος

Με διάταγμα αποφασίζει «τα μέχρι τούδε υπάρχοντα εις την Ελλάδα άτακτα στρατεύματα διαλύονται. Πάσαι ως προς στρατολογίαν τοιούτων στρατευμάτων μέχρι τούδε δοθείσαι άδειαι λογίζονται άκυροι».

Ο βαυαρός αξιωματικός Νέζερ περιγράφει στα Απομνημονεύματά του:

«Ο αφοπλισμός των παλληκαριών έγινεν εις την Αργολίδαν, όπου συγκεντρώθηκαν περί τας δέκας χιλιάδας. Μ’ όλον ότι η παράδοσις των όπλων και των ξιφών τούς επότισαν ανέκφραστον πικρίαν, διότι εχωρίζοντο από τας αγαπητάς των πανοπλίας, με τας οποίας είχοαν πολεμήσει υπέρ της εθνικής των ανεξαρτησίας, εν τούτοις δεν έγινε καμιά αταξία κατά την παράδοσιν και μόνον συγκινητικαί τινες σκηναί μάς ετάραξαν την καρδίαν. Είδομεν ηλικιωμένους άνδρας και σχεδόν με λευκάς τρίχας, που είχον αρειμάνιον ήθος, να κλαίνε ως παιδία και να χύνουν δάκρυα επί των ηλιοκαών των παρειών. Η παράδοσις των όπλων έφερεν εις άλλους απελπισίαν και μη θέλοντες να παραδώσουν εις ξένας χείρας τον πολύτιμον θησαυρόν των, έρριψαν εις τους κρημνούς τα ξίφη των και τα άλλα των όπλα».

Κάποιοι είτε έγιναν διακοναραίοι είτε κλέφτες είτε βρήκαν καταφύγιο στην Τουρκία.

Δημήτρης Φωτιάδης, Φοβερά ντοκουμέντα, 3η Σεπτεμβρίου 1843, σ. 99.