3 Σεπτεμβρίου 1843, κίνημα στρατιωτικό

 εκδηλώθηκε κίνημα στρατιωτικό  και όχι λαϊκό κίνημα, όπως κάποιοι 'επιτήδειοι' το παρουσίασαν.

 

 

 

 

 

 

 ΠΗΓΗ: «Ιστορία του ελληνικού κράτους 1830-1920» του Γ.Β. Δερτιλή, 2013.

 

[...]

Τους πρώτους μήνες του 1843 οι Δυνάμεις υιοθέτησαν σκληρότερη στάση –με αιφνίδιες, αλλεπάλληλες και εντονότατες διαμαρτυρίες και διακοινώσεις. Η Συνδιάσκεψη του Λονδίνου του 1843 κατέληξε στην υπογραφή νέου Πρωτοκόλλου. Η υποχρεωτική ετήσια δόση για τοκοχρεολύσια αυξήθηκε στο τεράστιο για την εποχή ποσό 3.432.283 φράγκων τον χρόνο, περισσότερο από το ένα πέμπτο ενός μέσου ελληνικού Προϋπολογισμού της εποχής. Παρά τη συμπάθειά της για τον Όθωνα, η Ρωσία δεν τον υποστήριξε αποτελεσματικά, η δε Γαλλία συντάχθηκε με τη Μεγάλη Βρετανία.

Η αύξηση των τοκοχρεολυσίων ανάγκασε την ελληνική κυβέρνηση να περικόψει επειγόντως και δραστικά τις δημόσιες δαπάνες προκειμένου να συγκεντρώσει το τεράστιο ποσό. Οι περικοπές των δαπανών επέφεραν μειώσεις μισθών, μέτρο που διευκόλυνε ιδιαιτέρως τους κινηματίες της 3^ης Σεπτεμβρίου να στρατολογήσουν μελλοντικούς επαναστάτες

Λίγο πριν την εξέγερση της 3ης Σεπτέμβρη διέρρευσε στον αθηναϊκό Τύπο το κείμενο μιας απειλητικής διακοίνωσης των Δυνάμεων. Σύμφωνα με την μαρτυρία του Ι. Σπηλιωτάκη, ο οποίος

Ο Σαρλ ντε Γκωλ

Charles de Gaulle, BRITANNICA

  Ο Σαρλ ντε Γκωλ ήταν ο σημαντικότερος Γάλλος ηγέτης     του 20ού αιώνα. Αρχηγός της Ελεύθερης Γαλλίας (1940–      1944) στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και ιδρυτής της Πέμπτης   Γαλλικής Δημοκρατίας, της οποίας υπήρξε ο πρώτος   πρόεδρος (1959–1969). Γεννήθηκε στις 22 Νοεμβρίου 1890,   Λιλ, Γαλλία και πέθανε στις 9 Νοεμβρίου 1970.

Στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά την κατάρρευση της Γαλλίας, το 1940, αρνήθηκε την παράδοση στον Χίτλερ και έφυγε στο Λονδίνο. Από εκεί εξέδωσε την ιστορική Έκκληση της 18ης Ιουνίου, καλώντας τους Γάλλους να συνεχίσουν τον αγώνα. Ίδρυσε τις Ελεύθερες Γαλλικές Δυνάμεις, που πολέμησαν στο πλευρό των Συμμάχων.

Μετά την απελευθέρωση του Παρισιού, έγινε επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης (1944–1946). Το 1958, εν μέσω της κρίσης της Αλγερίας, επέστρεψε στην εξουσία και ίδρυσε την Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία, με ισχυρό προεδρικό σύστημα. Ως πρόεδρος έκανε τη Γαλλία πυρηνική δύναμη, αποχώρησε από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (1966) για να διασφαλίσει την ανεξαρτησία της γαλλικής πολιτικής, ακολούθησε ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, συχνά σε αντίθεση με τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο.

Θεωρείται ο αρχιτέκτονας της σύγχρονης Γαλλίας. Ενσάρκωσε την ιδέα της «μεγάλης Γαλλίας» και της εθνικής ανεξαρτησίας. Παραμένει σύμβολο αντίστασης, ηγεσίας και πατριωτισμού.

Έκκληση της 18ης Ιουνίου

Η Έκκληση της 18ης Ιουνίου ήταν το ιστορικό ραδιοφωνικό μήνυμα του Σαρλ ντε Γκωλ προς τους Γάλλους στις 18 Ιουνίου 1940, από το Λονδίνο, καλώντας τους να συνεχίσουν τον αγώνα κατά της ναζιστικής Γερμανίας. Θεωρείται η απαρχή της Γαλλικής Αντίστασης.

Ήταν η πρώτη ομιλία του Σαρλ ντε Γκωλ μετά την άφιξή του στο Λονδίνο, αμέσως μετά την κατάρρευση της Γαλλίας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μεταδόθηκε από το BBC στις 18 Ιουνίου 1940. Αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα κείμενα της γαλλικής Ιστορίας, καθώς καλούσε τους Γάλλους να μην αποδεχθούν την ήττα και να συνεχίσουν τον πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων. Σύμφωνα με τη Wikipedia, η ομιλία θεωρείται η αφετηρία της Γαλλικής Αντίστασης και χάρισε στον ντε Γκωλ το προσωνύμιο «Ο Άνθρωπος της 18ης Ιουνίου».

Ιστορικό πλαίσιο. Στις 14 Ιουνίου 1940 οι Γερμανοί μπήκαν στο Παρίσι. Η κυβέρνηση του στρατάρχη Πεταίν αποφάσισε να ζητήσει ανακωχή. Ο ντε Γκωλ, διαφωνώντας, διέφυγε στο Λονδίνο στις 17 Ιουνίου. Με τη στήριξη του Τσώρτσιλ, του επιτράπηκε να απευθυνθεί στους Γάλλους μέσω ραδιοφώνου. Η ομιλία δεν ηχογραφήθηκε, αλλά το κείμενο διασώθηκε και σήμερα φυλάσσεται στα Εθνικά Αρχεία της Γαλλίας.

Το μήνυμα της ομιλίας: Ο ντε Γκωλ τόνισε ότι: «Η ήττα δεν είναι οριστική». Η Γαλλία έχει ακόμη σύμμαχους (Βρετανική Αυτοκρατορία, ΗΠΑ). Ο πόλεμος είναι παγκόσμιος και η Γαλλία μπορεί να νικήσει στο μέλλον με ανώτερη βιομηχανική ισχύ. Κάλεσε στρατιώτες, αξιωματικούς και εργάτες να ενωθούν μαζί του στο Λονδίνο για να συνεχίσουν τον αγώνα. Απόσπασμα από το κείμενο της ομιλίας: «Ό,τι κι αν γίνει, η φλόγα της γαλλικής αντίστασης δεν πρέπει να σβήσει και δεν θα σβήσει».

Χαρέμι. Ο κόσμος πίσω από το πέπλο

To λουτρό (1880-1885) του Jean-Leon Gerome

 

 

 

 

 

 

 

Η λέξη χαρέμι, που προέρχεται από την αραβική haram, σημαίνει «παράνομος», «προστατευμένος» ή «απαγορευμένος». Η ιερή περιοχή γύρω από τη Μέκκα και τη Μεδίνα είναι haram, απαγορευμένη σε όλους εκτός από τον Πιστό. Η λέξη χαρέμι σημαίνει και τις ίδιες τις γυναίκες και ενδεχομένως υπαινίσσεται και τη σύζυγο. Τέλος, το χαρέμι είναι ο «Οίκος της Ευτυχίας», μια διόλου θρησκευτική εκδοχή των αποκλειστικών δικαιωμάτων του αφέντη ως προς τη σεξουαλική νομή, ένα μέρος όπου οι γυναίκες είναι απομονωμένες και έγκλειστες, απαραβίαστες για όλους με εξαίρεση τον έναν και μοναδικό άντρα που εξουσιάζει τις ζωές τους. είναι ένα μέρος σ’ ένα πλούσιο αρχοντόσπιτο που φρουρείται από ευνούχους σκλάβου, όπου ο αφέντης διατηρεί τις συζύγους και τις παλλακίδες του.

Το Σαράι ήταν η έδρα της οθωμανικής αυτοκρατορικής εξουσίας όπου έμεναν χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονταν στις προσωπικές και διοικητικές υπηρεσίες του σουλτάνου. Το πιο ιδιωτικό τμήμα, προσεκτικά χωρισμένο από το υπόλοιπο παλάτι, ήταν το χαρέμι του σουλτάνου που μετακόμισε στο Σαράι για πρώτη φορά το 1541, επί σουλτάνας Ροξαλένας, και μακροημέρευσε ως το 1909. Τα θηλυκά μέλη της σουλτανικής οικογένειας ζούσαν, αγαπούσαν και πέθαιναν εδώ για τέσσερις αιώνες, έγινε το υπέρτατο σύμβολο, η πεμπτουσία της έννοιας του χαρεμιού, το κατ’ εξοχήν σύστημα της απομόνωσης των γυναικών.

Νεαρά κορίτσια εξαιρετικής ομορφιάς που αποσπούνταν με τη βία από τα σκλαβοπάζαρα, στέλνονταν