Συνθήκη, άτυπη του Φραγκλίνου Ρούσβελτ με τον Ιμπν Σαούντ, 1945

Η συνάντηση το 1945 του Προέδρου των ΗΠΑ Φραγκλίνου Ρούζβελτ με τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας  Ιμπν Σαούντ είναι ένα από τα πιο καθοριστικά –και συχνά παρεξηγημένα– γεγονότα στη διαμόρφωση της σύγχρονης Μέσης Ανατολής.

Ο Franklin Roosevelt συναντήθηκε με τον βασιλιά Ibn Saud (Αμπντουλαζίζ Ιμπν Σαούντ) της Σαουδικής Αραβίας πάνω στο αμερικανικό πολεμικό πλοίο USS Quincy, στη Μεγάλη Πικρή Λίμνη της Διώρυγας του Σουέζ. Η συνάντηση έγινε κατά την επιστροφή του Ρούσβελτ από τη Γιάλτα (Συνθήκη της Γιάλτα). Ήταν η πρώτη φορά που Αμερικανός πρόεδρος συναντούσε Σαουδάραβα μονάρχη. Στη συνάντηση έπαιξε ρόλο η προσωπική διπλωματία, αφού ο Ρούσβελτ πίστευε βαθιά στην καλλιέργεια των προσωπικών σχέσεων και θεωρούσε ότι αυτού του είδους οι συναντήσεις μπορούσαν να λύσουν μεγάλα προβλήματα. Το κλίμα ήταν εξαιρετικά φιλικό και περιλάμβανε ανταλλαγή δώρων, όπως ένα ειδικά κατασκευασμένο αναπηρικό αμαξίδιο για τον Σαούντ (και ο Ρούσβελτ και ο Σαούντ είχαν κινητικά προβλήματα) και παραδοσιακά δώρα από την πλευρά του σαουδάραβα.
    Μεταξύ άλλων συζητήθηκαν το ακανθώδες θέμα σχετικά με το Παλαιστινιακό και την εγκατάσταση στην Παλαιστίνη των εβραίων προσφύγων, που είχαν επιζήσει από το Ολοκαύτωμα (soa). Ο Ρούσβελτ ζήτησε τη γνώμη του Ιμπν Σαούντ, ο οποίος απάντησε ότι οι εβραίοι πρόσφυγες θα έπρεπε να επιστρέψουν στις ευρωπαϊκές χώρες από τις οποίες εκδιώχθηκαν, όχι στην Παλαιστίνη. Επίσης, τόνισε: ότι οι Άραβες δεν θα δεχτούν εβραϊκό κράτος και ότι οι Άραβες «θα προτιμούσαν να πεθάνουν παρά να παραδώσουν τη γη τους». Ο Ρούσβελτ τον διαβεβαίωσε ότι δεν θα έκανε τίποτα εναντίον των Αράβων στο θέμα της Παλαιστίνης, όσο ήταν πρόεδρος των ΗΠΑ.
        Η συνάντηση είχε επίσης σημαντικό ενεργειακό υπόβαθρο. Οι ΗΠΑ ανησυχούσαν για μελλοντική έλλειψη πετρελαίου και θεωρούσαν τη Σαουδική Αραβία κρίσιμη για την παγκόσμια ενεργειακή ισορροπία, αφού οι αμερικανικές εταιρείες είχαν ήδη ανακαλύψει τεράστια κοιτάσματα πετρελαίου στη χώρα από τη δεκαετία του 1930. Η συνάντηση θεωρείται το θεμέλιο της σύγχρονης αμερικανο-σαουδαραβικής σχέσης, καθώς οι ΗΠΑ εξασφάλισαν πρόσβαση σε τεράστια αποθέματα πετρελαίου ενώ η Σαουδική Αραβία εξασφάλισε στρατιωτική και πολιτική υποστήριξη. Η επίδραση της συνάντησης, λίγες εβδομάδες πριν τον θάνατο του Ρούζβελτ, ήταν βαθιά, μακροχρόνια και συχνά υποτιμημένη. Η συνάντηση καθιέρωσε μια άτυπη αλλά ισχυρή συμφωνία (ΗΠΑ→ ασφάλεια, Σαουδική Αραβία → πετρέλαιο) η οποία έγινε ο πυρήνας της αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή για τα επόμενα 70 χρόνια  ‒χωρίς τη συμμαχία του 1945, οι ΗΠΑ θα είχαν πολύ πιο αδύναμη θέση.
    Η Μέση Ανατολή μπήκε στο επίκεντρο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά το Παλαιστινιακό ζήτημα παρέμεινε άλυτο και φορτισμένο.
 

 Ψυχρός Πόλεμος (Cold War, 12 Μαρτίου 1947-1991)

Η συμφωνία επηρέασε τον Ψυχρό Πόλεμο  αφού δημιούργησε μια στρατηγική ανισορροπία εις βάρος της Μόσχας. Οι ΗΠΑ απέκτησαν ενεργειακό έλεγχο σε μια περιοχή κρίσιμη για την παγκόσμια οικονομία, η Σαουδική Αραβία έγινε αντικομμουνιστικός πυλώνας ενώ η Σοβιετική Ένωση αποκλείστηκε από τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα του κόσμου. Μετά το 1945, οι ΗΠΑ εγκατέστησαν βάσεις στον Περσικό Κόλπο, προστάτευσαν τις μοναρχίες της περιοχής, επενέβησαν στρατιωτικά όταν απειλήθηκαν τα πετρέλαια (π.χ. Πόλεμος του Κόλπου 1991) και χρησιμοποίησαν τη Σαουδική Αραβία ως αντίβαρο στο Ιράν μετά το 1979.
       Η Σαουδική Αραβία ως ηγέτης του σουνιτικού μπλοκ απέκτησε πολιτική επιρροή, οικονομική ισχύ, θρησκευτικό κύρος· τοποθετήθηκε  απέναντι στην Αίγυπτο του Νάσερ (σοσιαλιστική, φιλοσοβιετική), στη Συρία και το Ιράκ (μπααθικά, φιλοσοβιετικά), στο Ιράν πριν το 1979 (φιλοδυτικό, αλλά ανταγωνιστικό). Η Σαουδική Αραβία έγινε αντισοβιετικό ανάχωμα χρηματοδοτώντας αντικομμουνιστικά κινήματα, υποστήριζε φιλοδυτικές μοναρχίες, αντιτάχθηκε σε σοσιαλιστικά καθεστώτα και συνεργάστηκε με τις ΗΠΑ σε μυστικές επιχειρήσεις (π.χ. Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980). Η Μέση Ανατολή μετατράπηκε σε πεδίο ανταγωνισμού σουνιτικών-σοσιαλιστικών-εθνικιστικών καθεστώτων, με τις ΗΠΑ και την ΕΣΣΔ να στηρίζουν αντίπαλες πλευρές.
          Η συμφωνία επηρέασε έμμεσα το Παλαιστινιακό ζήτημα, το οποίο έγινε εργαλείο προπαγάνδας και για τα δύο μπλοκ. Ο Ρούσβελτ υποσχέθηκε στον Ιμπν Σαούντ ότι δεν θα υποστήριζε πολιτικές που θα έβλαπταν τους Άραβες στην Παλαιστίνη. Όμως, μετά τον θάνατο του Ρούσβελτ, ο Τρούμαν (Truman Harry) ακολούθησε διαφορετική πορεία, υποστηρίζοντας τη δημιουργία του Ισραήλ. Έτσι, κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου οι ΗΠΑ βρέθηκαν να στηρίζουν και το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία ενώ η Σοβιετική Ένωση προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την αραβική δυσαρέσκεια.

 Οι μετέπειτα κρίσεις στη Μέση Ανατολή είναι σε μεγάλο βαθμό απόηχος εκείνης της συνάντησης του 1945

Ματαρόα, το «ταξίδι της ελληνικής διανόησης», Δεκέμβριος 1945

Το «Mataroa» συμβολίζει τη διάσωση ζωών μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Το Ματαρόα ήταν νεοζηλανδέζικο ωκεανοπόρο επιβατηγό πλοίο, καθελκύστηκε το 1922 στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας από τη Harland & Wolff· με μήκος 152,5μ., με ταχύτητα 13,5 κόμβοι. Το αρχικό του ήταν όνομα Diogenes. Υπηρέτησε κυρίως σε γραμμές Ευρώπης-Νέας Ζηλανδίας. Διαλύθηκε το 1957.

Έγινε θρυλικό πλοίο για τις ιστορικές αποστολές του 1945. Πρόκειται για μεταφορές επιζώντων του Ολοκαυτώματος (soa): τον Αύγουστο του 1945, μετέφερε 173 παιδιά επιζώντες του Μπούχενβαλντ από τη Μασσαλία στη Χάιφα και αργότερα μετέφερε 1.200 επιζώντες του Μπέργκεν-Μπέλζεν.

 

Ήταν ένα από τα πιο συμβολικά πλοία του 20ού αιώνα για την Ελλάδα, γνωστό για το «ταξίδι της διανόησης», που σημάδεψε την ελληνική πνευματική ιστορία. Στα τέλη του Δεκεμβρίου του 1945, λίγους μήνες μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945), εν μέσω αναταραχών και διώξεων στην Ελλάδα που προκάλεσε η Συμφωνία της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου το 1945, το επιβατηγό πλοίο Ματαρόα αναχώρησε από τον Πειραιά με προορισμό το Τάραντο της Ιταλίας.

            Το Ματαρόα μετέφερε από τον Πειραιά στο Τάραντο, με τελικό προορισμό το Παρίσι, 124 Έλληνες φοιτητές, πολλοί από τους οποίους είχαν ήδη διακριθεί, και έμελλε να διαπρέψουν αργότερα στο εξωτερικό σε τομείς όπως η φιλοσοφία, η αρχιτεκτονική, η λογοτεχνία, η γλωσσολογία και οι τέχνες.  Το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών οργάνωσε το ταξίδι με πρωτοβουλία του διευθυντή του, Οκτάβ Μερλιέ, ο οποίος εξασφάλισε υποτροφίες για νέους και νέες Έλληνες επιστήμονες και καλλιτέχνες ώστε να συνεχίσουν τις σπουδές τους στη Γαλλία.         

        Το ταξίδι διήρκεσε λίγες ημέρες. Από το Τάραντο οι επιβάτες συνέχισαν οδικώς και σιδηροδρομικώς προς τη Γαλλία, όπου εντάχθηκαν σε πανεπιστήμια, σχολές και καλλιτεχνικά εργαστήρια. Για πολλούς, το Ματαρόα σηματοδοτούσε τη "μεγάλη φυγή", που ακολούθησε την απαρχή μιας μακράς παραμονής των ταξιδιωτών στο εξωτερικό, καθώς η πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα του Εμφυλίου Πολέμου καθιστούσε την επιστροφή τους δύσκολη ή επικίνδυνη.

Ανάμεσά στους ταξιδιώτες ήταν ο φιλόσοφος ψυχαναλυτής, κοινωνικός θεωρητικός Κορνήλιος Καστοριάδης, ο φιλόσοφος, κοινωνιολόγος Κώστας Αξελός, ο φιλόλογος Εμμανουήλ Κριαράς, ο ιστορικός Νίκος Σβορώνος, ο αρχιτέκτονας Γιώργος Κανδύλης, ο γλύπτης Κώστας Κουλεντιανός, η συγγραφέας Μιμίκα Κρανάκη, ο αρχιτέκτονας (αρχηγός της ομάδας) Πάνος Τζελέπης· μαζί με πολλούς άλλους που θα άφηναν σημαντικό αποτύπωμα στην ευρωπαϊκή πνευματική ζωή.

Το Ματαρόα έμεινε στην Ιστορία όχι για κάποιο τεχνικό χαρακτηριστικό του, αλλά επειδή αποτέλεσε το μέσο που μετέφερε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων οι οποίοι, με το έργο τους, επηρέασαν βαθιά την ελληνική και ευρωπαϊκή σκέψη του 20ού αιώνα. Το ταξίδι του πλοίου θεωρείται ένα από τα πιο συμβολικά επεισόδια της μεταπολεμικής ελληνικής πνευματικής ιστορίας. Ιστορική τομή ανάμεσα στην Ελλάδα του Εμφυλίου Πολέμου· είναι τμήμα του σχεδίου ανοικοδόμησης και αναγέννησης της μεταπολεμικής Ελλάδας. 

Μήδεια, του Ευριπίδη, Αρχαίο θέατρο, ΕΛΠ 31

Φοιτητική εργασία για ΕΛΠ 31 

Μήδεια, απόδοση στη Νεοελληνική γλώσσα Χουρμουζιάδης Νίκος

 

 

 

 

 

 

 

Εισαγωγή                     

Ο ποιητής Ευριπίδης (485/4-406 π.Χ.) με την τετραλογία: Μήδεια, Φιλοκτήτης, Δίκτυς και το σατυρικό δράμα Θερισταί πήρε την τρίτη θέση στους δραματικούς αγώνες το 431 π.Χ. Στην τραγωδία Μήδεια, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματά του, ο ποιητής σε έναν παλαιό μύθο -η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της προσπαθώντας να τα καταστήσει αθανασία στον κορινθιακό ναό της Ήρας Ακραίας- έδωσε νέα ερμηνεία: η Μήδεια από την Κολχίδα, απόγονος του Ήλιου, θανάτωσε τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον σύζυγό της Ιάσoνα, που την εγκατέλειψε προκειμένου να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά της Κορίνθου.[1] Το έτος που παρουσίασε ο Ευριπίδης τη Μήδεια η πόλη των Αθηναίων ήταν ακόμη οικονομική και στρατιωτική δύναμη.[2] Κυρίαρχη πνευματική κίνηση, από τα μέσα περίπου του 5ου αιώνα, ήταν οι ριζοσπαστικές θέσεις των Σοφιστών (όπως  η αμφισβήτηση των θεών, η ηθική της αντίθεσης νόμω-φύσει, η γνώση της ρητορικής τέχνης είναι δικαίωμα όλων). Επιρροές από τον σκεπτικισμό της εποχής αντανακλώνται στα έργα του Ευριπίδη.[3]

Η παρούσα εργασία πραγματεύεται τη δραματική λειτουργία της εμφάνισης των ηθοποιών και της μακράς παρουσίας στον σκηνικό χώρο της Μήδειας στη Μήδεια που εκτυλίσσεται στην Κόρινθο.

 Η δραματική λειτουργία των ηθοποιών

Η τραγωδία ξεκινά με την εμφάνιση στη σκηνή της Τροφού, η οποία βγαίνει από μια δίφυλλη πόρτα[4] που ανήκει στο παλάτι της Μήδειας. H Τροφός αφού ανατρέχει σε γεγονότα (στο ταξίδι της Αργώς, στη βοήθεια της Μήδειας στον Ιάσωνα, στον θάνατο του Πελία στην Ιωλκό που προκάλεσε η Μήδεια, στην εξορία της Μήδειας και του Ιάσονα στην Κόρινθο, στ. 1-15)·  επανέρχεται στο τώρα που βασιλεύει παντού το μίσος (στ. 16), αφού ο Ιάσονας ετοιμάζεται να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά Κρέοντα –ενώ η Μήδεια κείτεται άσιτη, το σώμα της αφημένο στους τόπους (στ. 24). Η Τροφός εμφανίζεται οργισμένη, φοβισμένη για τις αντιδράσεις της Μήδειας (δεινή γαρ, στ. 44) και με τη φράση [η Μήδεια] στυγεί δε παίδας ουδ’ ορώσ’ ευφραίνεται (στ. 36) προοικονομεί τη δολοφονία των παιδιών από τη μητέρα τους. Με την εμφάνιση του Παιδαγωγού,πουενημερώνει την