TRUTH

Τα συναισθήματα όταν υπάρχουν

αψηφούν τους περιορισμούς

τον εγωισμό, τις υποχρεώσεις,

οι σκέψεις αποκωδικοποιούνται

ξεχύνονται από το στόμα

σχηματοποιούνται

σε λέξεις, σε κραυγές

η απαίτηση του ενός

οι ψευδαισθήσεις να γίνουν 

σχέδια ή σχεδίες

η συναισθηματική πίεση στον άλλον

για να πει αυτά που δεν αγγίζουν τη γλώσσα

δημιουργεί νεκροταφείο ψεμάτων

ΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΜΟΥ

Μελπομένη Τσιριγώτη γεννήθηκε στην Πλάκα το 1928

Όσο κι αν θέλω δεν μπορώ

Να φύγω μακριά σου

Και κάθε μέρα πιο πολύ
Ποθώ το κάθε σου φιλί
Λατρεύω την ψευτιά σου

Στον δρόμο τον χαμένο μου
Είσαι το πεπρωμένο μου

Να σε μισήσω προσπαθώ
Μα δεν το κατορθώνω
Κι όσο βαριέσαι σ αγαπώ
Και ζω στον κόσμο τον κακό
Να σε λατρεύω μόνο

Όλο με καις σαν την φωτιά
Φαρμάκια με ποτίζεις
Μα δεν σε βγάζω απ την καρδιά
Τα όνειρά μου τα φτωχά
Με πείσμα κι αν γκρεμίζεις

1963

Στίχοι: Κώστας Κοφινιώτης

Μουσική: Τόνυ Μαρούδας

.......................................................................................................................

http://ellinikoskinimatografos-elpida.blogspot.gr/2011/01/1960_01.html

Ένα βλέμμα πικραμένο και μια λέξη
και το δάκρυ σου το είδα που `χε τρέξει
πόσο χλόμιασες σαν έλεγα “αντίο”
είναι δράμα ο χωρισμός για μας τους δύο.

Αφού αγαπιόμαστε γιατί πεισμώνουμε
ίδιοι είν’ οι δρόμοι μας, δεν τους ενώνουμε

Όσο πόνεσες εσύ έχω πονέσει
μ’ αλυσίδα οι καρδιές μας έχουν δέσει
δεν μπορεί κανείς τη μοίρα του ν’ αλλάξει
μια φωτιά θα γίνει ο πόνος να τον κάψει.

Ένα βλέμμα πικραμένο και μια λέξη
σαν το σκέπτομαι ο νους μου πως θ’ αντέξει
στάσου μόνο αυτή τη λέξη τότε είπες
το θυμάμαι και με πνίγουνε οι λύπες.

1960

Στίχοι:  Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Τσάντας

Μουσική:  Κώστας Ξενάκης

....................................................................................................

Πάρε με κοντά σου
Να σου γιάνω κάθε πληγή
Πάρε με κοντά σου
Για να δεις χαρούμενη τη γη

Χωρίς το χάδι το φιλί
Γιατί να ζούμε γιατί
Χωρίς αγάπη είν' η ζωή
Μια κόλαση φριχτή

Πάρε με κοντά σου
Και να γίνουμε ένα κι οι δυο
Πάρε με κοντά σου
Και ας γίνει ο κόσμος ρημαδιό

1956

Στίχοι:  Γιώργος Γιαννακόπουλος

Μουσική:  Τάκης Μωράκης

Απουσία αισθητή, κάπου στη Γάζα

xronompala

‎Gaza Under Attack

γρήγορη και απότομη ενηλικίωση,

ένα μωρό σε ρόλο 'μαμάς'

χρειάζεσαι μια τεράστια αγκαλιά

και αντί γι αυτό

βλέπoντας με ορθάνοιχτα μάτια την απώλεια,

να έχεις την έγνοια να προστατεύσεις κάτι που αγαπάς πολύ

σήμερα μια κούκλα

αύριο ένα παιδί

περιμένεις; τι;

ελπίζεις; τι;

ξέρεις να ελπίζεις ότι  ίσως βρεθεί κάποιος να τερματίσει αυτό που ζεις;

ξέρεις; 

ότι υπάρχει μια καλύτερη εκδοχή της ζωής;

Νανούρισμα, Κρητικό παραδοσιακό

Πάρε το ύπνε το παιδί, κι άμε το στα περβόλια.
Γέμισε τα στηθάκια του, γαρύφαλλα και ρόδα.
Κοιμήσου εσύ, μωράκι μου, σε κούνια καρυδένια,
σε ρουχαλάκια κεντητά και μαργαριταρένια.
Κοιμήσου με τη ζάχαρη, κοιμήσου με το μέλι
και νίψου με το ανθόνερο, που νίβονται οι αγγέλοι.

Στόχος

Ένας μαθητής πήγε στον ραβίνο Nachman της Bratslav:

-Δεν θα συνεχίσω με τις σπουδές μου ιερών κειμένων. Ζω σε ένα μικρό σπίτι με τα αδέλφια και τους γονείς μου, και ποτέ δεν έχω τις ιδανικές συνθήκες για τη συγκέντρωση σε αυτό που είναι σημαντικό.

Ο Nachman επισήμανε τον ήλιο και ζήτησε από τον μαθητή του να τοποθετήσει το χέρι του πάνω από το πρόσωπό του, προκειμένου να τον κρύψει.

Ο μαθητής υπάκουσε.

- Το χέρι σου είναι μικρό, αλλά μπορεί να καλύπτει πλήρως τη δύναμη, το φως και το μεγαλείο του μεγάλου ήλιου. Με τον ίδιο τρόπο, τα μικρά προβλήματα καταφέρνουν να σου δώσουν την δικαιολογία που χρειάζεσαι, προκειμένου να εμποδίσεις την πρόοδό σου κατά τη διάρκεια του πνευματικού ταξιδιού σου. Ακριβώς όπως το χέρι σου έχει τη δύναμη να κρύψει τον ήλιο, η μετριότητα έχει τη δύναμη να κρύψει το εσωτερικό φως.

Μην κατηγορείτε τους άλλους για τη δική σας ανικανότητα.

Casablanca, Play it Sam

Casablanca: Ingrid Bergman, Humphrey Bogart, 

Frank Sinatra sings 

As Time Goes By

You must remember this
A kiss is still a kiss
A sigh is still (just) a sigh
The fundamental things apply
As time goes by

And when two lovers woo
They still say: I love you
On that you can rely
No matter what the future brings
As time goes by

Moonlight and love songs - never out of date
Hearts full of passion - jealousy and hate
Woman needs man - and man must have his mate
That no one can deny

It's still the same old story
A fight for love and glory
A case of do or die
The world will always welcome lovers
As time goes by

"As Time Goes By" is a song written by Herman Hupfeld in 1931. It became most famous in 1942 when it was sung by the character Sam (Dooley Wilson) in the movie Casablanca. The song was voted No. 2 on the AFI's 100 Years...100 Songs special, commemorating the best songs in film. It was used as a fanfare for Warner Bros. Pictures since 1998 and was the title and theme song of the 1990s British comedy series As Time Goes By.

Πού είναι...

... το άλλο κουκλί;

... η μαμά;

.... ο μπαμπάς;

... ποιοι/ποιες;

ΓΙΑΤΙ; φρίκη

Οι Παρθένιοι της Σπάρτης, 8ος αι. π.Χ.

Οι Παρθένιοι της Σπάρτης είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες και μυστηριώδεις κοινωνικές ομάδες της αρχαϊκής Ελλάδας. Η ύπαρξή τους συνδέεται άμεσα με την ίδρυση του Τάραντα στην Κάτω Ιταλία και με μια κρίσιμη στιγμή της Ιστορίας της Σπάρτης.

 Οι Παρθένιοι ήταν μια ιδιαίτερη κοινωνική κατηγορία Σπαρτιατών, που γεννήθηκαν κατά τη διάρκεια του Μεσσηνιακού Πολέμου (8ος-7ος αι. π.Χ.) ‒περίοδος πολέμου και κοινωνικής κρίσης. Υπάρχουν δύο βασικές εκδοχές για την προέλευσή τους.

        Η «επίσημη» εκδοχή, σύμφωνα με τον Παυσανία και τον Αριστοτέλη, στη διάρκεια του Μεσσηνιακού Πολέμου, πολλοί Σπαρτιάτες πολεμούσαν μακριά από την πόλη, τη Σπάρτη. Οι Σπαρτιάτισσες που είχαν μείνει στην πόλη απέκτησαν παιδιά με τους υπομείονες (κατώτερη τάξη). Έτσι τα παιδιά αυτά θεωρήθηκαν νόθα και χωρίς πλήρη πολιτικά δικαιώματα και ονομάστηκαν «Παρθένιοι» επειδή οι μητέρες τους θεωρήθηκε ότι είχαν μείνει «παρθένες» από σπαρτιάτη νόμιμο σύζυγο.

        Η «επαναστατική» εκδοχή,  σύμφωνα με τον Ανδροτίων και τον Διόδωρο, οι Παρθένιοι ήταν γνήσιοι Σπαρτιάτες, αλλά γεννημένοι από γάμους που δεν είχαν εγκριθεί από την πόλη-κράτος.

        Όπως και να έχει, οι Παρθένιοι, όταν ενηλικιώθηκαν, ζήτησαν πολιτικά δικαιώματα. Η Σπάρτη αρνήθηκε την αναγνώρισή τους με αποτέλεσμα την οργάνωση συνωμοσίας των Παρθένιων για εξέγερση. Όταν αποκαλύφθηκε η συνωμοσία, η Σπάρτη προκειμένου να αποφευχθεί ο εμφύλιος πόλεμος οι Παρθένιοι εξορίστηκαν· τους δόθηκε εντολή να ιδρύσουν νέα αποικία, και έτσι οδηγήθηκαν στη νότια Ιταλία. Το 706 π.Χ. ίδρυσαν τον Τάραντα (Taras) ‒τη μοναδική αποικία που ίδρυσε ποτέ η Σπάρτη‒ ο οποίος έγινε κορυφαίο κέντρο του δυτικού ελληνισμού.

Οι Παρθένιοι δεν ήταν είλωτες, αλλά ούτε και πλήρεις Σπαρτιάτες (όμοιοι). Ήταν μια ενδιάμεση κατηγορία, με περιορισμένα δικαιώματα και κοινωνική ανασφάλεια. Αυτό εξηγεί την ένταση με την πολιτεία, την επιθυμία τους για πολιτική συμμετοχή και τελικώς την αποστολή τους στην αποικία. Η αποστολή είχε χαρακτήρα εξορίας αλλά και επέκτασης της σπαρτιατικής επιρροής στη Δύση. Η ιστορία τους δείχνει πώς η Σπάρτη διαχειριζόταν κοινωνικές εντάσεις και πώς η αποικιοκρατία λειτουργούσε ως «βαλβίδα εκτόνωσης».

ΥΠΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΝΑ 'ΧΑ ΓΙΝΕΙ

2014

Άλλη μια άκρως πολυεπίπεδα συμβολική και ρεαλιστική φωτογραφία. Δύο άνθρωποι ως εκπρόσωποι ενός φύλου αλλά και ως μέλη μιας συγκεκριμένης κοινότητας ανταλλάσσουν φιλί πάθους. Ο ισχυρός εβραίος άντρας που υπερβαίνει το τείχος, βρίσκεται ψηλά και ‘επιτίθεται’ στην καταπιεσμένη παλαιστίνια γυναίκα που βρίσκεται χαμηλά.

Μια διαφορετική ματιά από αυτή του ρομαντικού Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Στην Τέχνη, ο Ρωμαίος υψώνεται ενώ η Ιουλιέτα γέρνει προς την πλευρά του (οι στάσεις δεν δηλώνουν υποταγή αλλά ανάγκη).

1961, Δημήτρης Παπαμιχαήλ και Αντιγόνη Βαλάκου

Καλή σου νύχτα, χίλιες φορές καλή σου νύχτα. 

-Χίλιες φορές κακή χωρίς το φως σου.

-Καληνύχτα καληνύχτα τούτη η πίκρα του χωρισμού έχει μια γλύκα τόση

που καληνύχτα θα σου λέω μέχρι να ξημερώσει. 

Ακόμα και η ειρήνη για τον συγγραφέα προσεγγίζεται ως διαπροσωπική υπόθεση και όχι ως διακρατική:

Ύπνος να ’ρθει στα μάτια σου και στην καρδιά σου ειρήνη. 

Ύπνος και ειρήνη θα θελα για σένα να ’χα γίνει.

© Τι είναι αυτό που φέρνει κοντά δύο ανθρώπους; 

Το κισμέτ, το πεπρωμένο, το κάρμα σύμφωνα με την πλούσια σε μυθοπλασία ανατολική εκδοχή. Η χημεία για τους δυτικούς ορθολογιστές. Όποια και αν είναι η αιτία, μια εικόνα αγάπης δεν χάνει τη δυναμική της, την ομορφιά της.

Οι ‘άρρωστοι’ σεναριογράφοι, μυθιστοριογράφοι έχουν πείσει το κοινό τους, ότι η μεγάλη αγάπη γεννιέται και ανθίζει όταν υπάρχουν εμπόδια και πόνος. Κάτι αντίστοιχο με τον πόνο που πρέπει να υποστεί ο άνθρωπος αν θέλει να κερδίσει τη βασιλεία των ουρανών.  Και το επιχείρημα δυνατό: «η αγάπη όλα τα υπομένει, όλα τα ελπίζει». Παρ’ όλα αυτά το ρομάντζο εξελίσσεται ωραιότατα στο «αρχικά» και διαλύεται στο «κατ’ αρχάς». Άνθρωποι αγκυλωμένοι -χωρίς να είναι δική τους επιλογή- σε πεποιθήσεις, αντιλήψεις, σε νοοτροπία που χτίστηκε τουβλάκι τουβλάκι επί σειρά αιώνων, είναι σίγουρο ότι δεν θα πάνε μακρινό ταξίδι.

Κακά τα ψέματα. Η αγάπη είναι κάτι περισσότερο από ένα φολκλόρ πανηγύρι, από μια ευφάνταστη φαντασία. Ήταν και είναι επικοινωνία (μιλάμε την ίδια γλώσσα) σε όλα τα επίπεδα ώστε να  αντιμετωπίζει κρίσεις κάθε είδους και τελικώς να ισχυροποιείται.

Η γοητεία της αυτοπεποίθησης (ξέρω τις βαθύτερες ανάγκες μου και τις υποστηρίζω) που μιλάει τη γλώσσα του ρεαλισμού, ο οποίος κακώς έχει συνδεθεί με την απο-γοήτευση, είναι ανυπέρβλητη. Έτσι, λοιπόν, ο Αντόνιο ταιριάζει με την Κλεοπάτρα, ο Ντόναλντ με τη Νταίζη, ο Πιερ Κιουρί με τη Μαρία Κιουρί, ο Αλέξης Ζορμπάς με τη μαντάμ Ορτάνς. Και είναι βέβαιο ότι όλα τα ζευγάρια ‘έλιωναν’ στη θέα ενός ηλιοβασιλέματος.©

Επανερχόμαστε στη φωτογραφία της ειρήνευσης, που, αν και στημένη, είναι στ’ αλήθεια εντυπωσιακή. Και το μήνυμα -της εφικτής προσέγγισης μεταξύ λαϊκών ανθρώπων, που αλλάζουν νοοτροπία και συναποφασίζουν την αυτοδιάθεσή τους- είναι ελπιδοφόρο.

Ωστόσο,

εμείς οι ακραίοι ρεαλιστές (κάποιες φορές αγγίζουμε και το άλλο άκρο), οι καχύποπτοι που τρεφόμαστε από τη συνωμοσιολογία περί ύπαρξης σκοτεινών εξουσιαστικών κέντρων, κρατάμε και τη φράση του δημοσιογράφου-ανταποκριτή στη Μόσχα, Τζουλιέτο Κιέζα: 9 ηγέτες των παγκόσμιων τραπεζών (Bank of America, Goldman Saks, UBS, Deutche Bank και άλλοι) συγκεντρώνονται για να συζητήσουν την τύχη των 6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων και αποφασίζουν ποιο θα είναι το ποσοστό ανεργίας, πόσοι άνθρωποι θα πεθάνουν από την πείνα, πόσες κυβερνήσεις θα ανατραπούν, πόσοι υπουργοί θα δωροδοκηθούν και ούτω καθεξής. (http://eng.ghn.ge/news-2718.html # sthash.dZYkGIrw.dpuf )

αν πρόκειται να σωθεί έστω και ένα παιδί...

http://www.unicef.gr/

Ακόμη και σε αυτήν την τόσο τραγική, θλιβερή κατάσταση χρησιμοποιείται από τους εμπόρους του πόνου η ίδια μέθοδος, το ίδιο κόλπο: η σοκαριστική εικόνα. Στη συγκεκριμένη αφίσα βλέπουμε ένα πανέμορφο παιδάκι με λαμπερά ματάκια και ολοστρόγγυλα μαγουλάκια -στο Διαδίκτυο κυκλοφορούν και άλλα στημένα σκηνικά με αθώα αγγελούδια. Μήπως είναι προτιμητέες οι διαφημίσεις με  ρακένδυτα, εξαθλιωμένα παιδάκια; Φρίκη και οι δυο επιλογές.

        Είναι αισχρή η εμπορευματοποίηση του πόνου όταν κάποιοι αποφασίζουν πότε, που, με τι, ακόμη και το μέτρο της συγκίνησης. Απευθύνονται σε αυτούς που θα εντυπωσιαστούν από την εικόνα και φορώντας τη μάσκα της συμπόνιας θα πατήσουν like και θα συνεχίσουν το ρολάρισμα στον βομβαρδισμό εικόνων του Internet.

Το Παλάτι των πολυέδρων, Κρεμλίνο

Το "Παλάτι των Όψεων" στο Κρεμλίνο αναφέρεται στο Ανάκτορο των Πολυέδρων (Granovitaya Palata), το παλαιότερο κοσμικό κτίριο της Μόσχας στην Πλατεία των Καθεδρικών Ναών, που χρησίμευε ως κύρια αίθουσα δεξιώσεων των Τσάρων και είναι σήμερα επίσημη αίθουσα τελετών, ενώ η όψη του διακοσμείται από πλευρικά πολυεδρικά στοιχεία, δικαιολογώντας το όνομά του. 

Οριεντάλ

Η λέξη oriental σημαίνει κυρίως ανατολικός ή ανατολίτικος, προερχόμενη από τη γαλλική λέξη για την Ανατολή. Επίσης αναφέρεται σε οτιδήποτε προέρχεται ή σχετίζεται με την Ανατολή (Ασία, Μέση Ανατολή), αλλά και με την φανταχτερή/χλιδάτη αισθητική, ειδικά στην αργκό, παραπέμποντας στην κουλτούρα της Μέσης Ανατολής. 

 Συχνά συνδέεται με τον "χορό της κοιλιάς" belly dance ή Oriental Dance, γνωστός και ως χορός της κοιλιάς, ένας γυναικείος χορός από τη Μέση Ανατολή (Αίγυπτος, Τουρκία, Λίβανος) που χαρακτηρίζεται από κινήσεις της κοιλιάς και των γοφών.

ΑΠΟΔΗΜΗΤΙΚΑ... ΑΤΟΜΑ

«Το υποσυνείδητό μας, εκτός των άλλων, ελέγχει την ομιλία μας, το βλέμμα μας, τη γλώσσα του σώματός μας. Έτσι, επηρεάζουμε τους γύρω μας, καθώς λαμβάνουν  σε υποσυνείδητο επίπεδο αυτά που νοιώθουμε  και σκεφτόμαστε την κάθε στιγμή, και μας συμπεριφέρονται αναλόγως». (http://visualmeditation.gr/portfolio/%CE%B7-%CE%B4%CF%8C%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AC%CF%80%CE%B7%CF%82/)

Αυτό είναι ένα από τα χαμένα κομματάκια του παζλ.

Είναι η απάντηση σε κάποια βαθύτερα ερωτήματα:

Γιατί κάποιοι άνθρωποι ενώ λένε πολλά «ΝΑΙ» δεν γίνονται αγαπητοί; Επειδή τα «ΟΧΙ», οι κακίες, οι φοβίες ναι μεν παγιδεύονται στο υποσυνείδητο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν εκτοξεύονται στο περιβάλλον.

Γιατί για κάποιους άλλους παρ' όλη την ‘τρελή’ συμπεριφορά τους, λέμε ότι «κατά βάθος είναι καλοί»; Επειδή, ενώ οι ίδιοι για κάποιους λόγους διατηρούν το προφίλ που έχουν επιλέξει, από το υποσυνείδητο αναβλύζει δοτική θετική ενέργεια.

Γιατί λέμε «ότι οι πολιτικοί δεν πείθουν πια τον λαό»; Επειδή οι ίδιοι δεν αισθάνονται ικανοί, ώριμοι, προετοιμασμένοι ώστε να επιλύσουν προβλήματα με αποτέλεσμα ο λαός να μην πλανάται (η σχέση ηγέτη και λαού είναι ένα εξίσου ενδιαφέρον θέμα)

Και μοιραία προκύπτει ένα άλλο ερώτημα: μπορεί ο άνθρωπος επεμβαίνοντας να βελτιώσει το υποσυνείδητό του;