Ικέτιδες, του Ευριπίδη

 

Είναι ένα έργο που μάλλον υποτιμάται, αλλά στην πραγματικότητα αποτελεί ένα από τα πιο πολιτικά, ανθρωπιστικά και ιδεολογικά φορτισμένα κείμενα της αθηναϊκής τραγωδίας.

— Αναλυτική Παρουσίαση

1. Ιστορικό και δραματουργικό πλαίσιο

• Το έργο παρουσιάστηκε γύρω στο 423 π.Χ., σε μια περίοδο όπου η Αθήνα βρισκόταν στο αποκορύφωμα της πολιτικής της αυτοπεποίθησης.
• Ο Ευριπίδης τοποθετεί στο κέντρο της δράσης την Αθήνα ως υπερασπιστή των ελληνικών αξιών.
• Το θέμα του έργου συνδέεται με τον μύθο των Επτά επί Θήβας: οι γιοι των μητέρων που εμφανίζονται ως ικέτιδες σκοτώθηκαν στην εκστρατεία εναντίον της Θήβας και οι Θηβαίοι αρνούνται να τους θάψουν.

Το έργο λειτουργεί ως πολιτικό μανιφέστο υπέρ:

• της δημοκρατίας,
• του ανθρωπισμού,
• του σεβασμού στους νεκρούς,
• της αθηναϊκής ηγεμονίας.

 2. Πρόσωπα του έργου

• Άδραστος: βασιλιάς του Άργους, ηττημένος και απελπισμένος.
• Οι Μητέρες των Επτά: ικέτιδες που ζητούν δικαιοσύνη.
• Αίθρα: μητέρα του Θησέα, φωνή σοφίας και ηθικής.
• Θησέας: βασιλιάς της Αθήνας, πρότυπο δημοκρατικού ηγέτη.
• Κήρυκας των Θηβών: εκπρόσωπος αυταρχικής εξουσίας.
• Ευάδνη: σύζυγος του Καπανέα, τραγική φιγούρα.
• Ίφις: πατέρας της Ευάδνης.
• Άγγελος: φέρνει κρίσιμες πληροφορίες.
• Αθηνά: εμφανίζεται στο τέλος ως deus ex machina.

 3. Δομή και εξέλιξη της πλοκής

     Πρόλογος

Ο Άδραστος και οι μητέρες των νεκρών ηρώων φτάνουν στην Ελευσίνα και ικετεύουν την Αίθρα να μεσολαβήσει στον Θησέα. Η σκηνή θέτει από την αρχή το δίλημμα: Πρέπει η Αθήνα να εμπλακεί σε πόλεμο για χάρη ενός ηθικού καθήκοντος;

     Α΄ Επεισόδιο — Θησέας και Άδραστος

Ο Θησέας αρχικά αρνείται. Κατηγορεί τον Άδραστο για απερισκεψία και κακή ηγεσία. Εδώ ο Ευριπίδης παρουσιάζει έναν ορθολογικό, δημοκρατικό ηγέτη που δεν παρασύρεται από συναισθηματισμούς.

Μετά την παρέμβαση της Αίθρας, ο Θησέας δέχεται να φέρει το θέμα στη βουλή των Αθηναίων — μια από τις πιο πολιτικά φορτισμένες στιγμές του έργου.

    Β΄ Επεισόδιο — Η σύγκρουση με τον Θηβαίο Κήρυκα

Ο κήρυκας των Θηβών εμφανίζεται αλαζονικός, αυταρχικός, περιφρονητικός         προς τη δημοκρατία. Η αντιπαράθεση Θησέα–Κήρυκα λειτουργεί ως                         σύγκρουση πολιτευμάτων:

• δημοκρατία - αυταρχισμός,
• διάλογος - επιβολή,
• νόμος θεϊκός - ανθρώπινη αυθαιρεσία.

    Ο Θησέας αποφασίζει να δράσει.

     Γ΄ Επεισόδιο — Η μάχη (εκτός σκηνής)

Η Αθήνα νικά. Ο Άγγελος περιγράφει τη μάχη με ένταση και ζωντάνια. Οι νεκροί παραδίδονται για ταφή.

    Δ΄ Επεισόδιο — Η τραγωδία της Ευάδνης

Η Ευάδνη, χήρα του Καπανέα, αποφασίζει να αυτοκτονήσει πάνω στην πυρά του άντρα της. Είναι μια από τις πιο συγκινητικές σκηνές του Ευριπίδη, που δείχνει:

• την αφοσίωση,
• την απόγνωση,
• την τραγική μοίρα των γυναικών στον πόλεμο.

     Έξοδος — Εμφάνιση της Αθηνάς

Η θεά επιβάλλει ειρήνη και συμμαχία ανάμεσα σε Άργος και Αθήνα. Το τέλος λειτουργεί ως:

• επιβεβαίωση της αθηναϊκής ηθικής υπεροχής,
• θεϊκή επικύρωση της πράξης του Θησέα.

 4. Κεντρικά θέματα

     1. Το δικαίωμα ταφής

Στην αρχαία Ελλάδα, η ταφή ήταν ιερό καθήκον. Η άρνηση των Θηβαίων θεωρείται ύβρις απέναντι:

• στους θεούς,
• στους άγραφους νόμους,
• στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

     2. Η δημοκρατία ως ηθικό σύστημα

        Ο Θησέας παρουσιάζεται ως: λογικός, δίκαιος, υπεύθυνος, υπέρμαχος της   

  

Η "παγίδα" του Θουκυδίδη

Αποδομώντας την Παγίδα του Θουκυδίδη

Αθανάσιος Πλατιάς - Βασίλειος Τρίγκας

Αθήνα 2023

[...]

Η παραχάραξη του έργου του Θουκυδίδη έχει μακρά ιστορία. Υποστηρίζουμε ότι κανένα άλλο κλασικό κείμενο διεθνών σχέσεων ‒που μάλιστα έχει τραβήξει την προσοχή σημαντικών ηγετών όπως για παράδειγμα ο σημερινός Πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα‒ δεν έχει διαβαστεί τόσο μεροληπτικά και δεν έχει παρουσιαστεί τόσο επιλεκτικά και με τέτοια συχνότητα όσο η Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου του Θουκυδίδη. Το έργο του Θουκυδίδη, αν και μνημονεύεται εκτενώς, δυστυχώς δεν διαβάζεται προσεκτικά. […] Συχνά δε, ο  Θουκυδίδης γίνεται το εύκολο θύμα της επιβεβαιωτικής μεροληψίας ‒ της τάσης δηλαδή να εστιάζουμε σε κάτι μονόπλευρα και να αντλούμε πληροφορίες επιλεκτικά με τρόπο που απλά να επιβεβαιώνει τα επιχειρήματά μας. Δεν είναι λίγοι λοιπόν οι σύγχρονοι αναλυτές που έχουν συχνά απομονώσει επιλεκτικά αποσπάσματα του έργου του Θουκυδίδη για να τα ερμηνεύσουν μέσα από το πρίσμα των αναγκών της εποχής τους. (σελ. 22-23)

[…]

Ο Γκράχαμ Άλισον ανήκει σε αυτή την κατηγορία των αναλυτών που έχουν χρησιμοποιήσει επιλεκτικά και έχουν παρερμηνεύσει το έργο του αρχαίου ιστορικού οδηγώντας τους αναγνώστες τους, μεταξύ αυτών και πολιτικών που κατέχουν θέσεις ευθύνης, σε λανθασμένους και επικίνδυνους παραλληλισμούς μεταξύ του Πελοποννησιακού Πολέμου και των σύγχρονων σινο-αμερικανικών σχέσεων. Σύμφωνα με τον Άλισον, η «παγίδα» του Θουκυδίδη καθιστά τον πόλεμο μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ εξαιρετικά πιθανό όχι γιατί οι δύο αντίπαλοι τον επιζητούν συνειδητά αλλά επειδή αναπτύσσεται μεταξύ τους μια ανεξέλεγκτη δυναμική που οδηγεί στην «απώλεια του ελέγχου», εν συνεχεία στην «ακούσια κλιμάκωση» και τελικά στην τραγική πολεμική σύγκρουση. (σ. 24)

[…]

Η ακούσια κλιμάκωση βρίσκεται το επίκεντρο της «παγίδας του Θουκυδίδη» του Γκράχαμ Άλισον. Ο υποτιθέμενος αιτιολογικός μηχανισμός είναι εύκολα κατανοητός: αμφότερες οι πλευρές επιθυμούν να αποφύγουν τον πόλεμο αλλά κατά τραγικό τρόπο αδυνατούν να το κάνουν. Καθώς η πρωτοκαθεδρία του συστήματος αλλάζει με την ισχύ να μετατοπίζεται από τον κυρίαρχο ηγεμόνα στον αναδυόμενο ηγεμόνα, ο πόλεμος ξεσπά αναπόφευκτα παρόλο που τα αντίπαλα κράτη λαμβάνουν όλες τις προφυλάξεις για τον αποτρέψουν. Η βάση αυτή της απόλυτα δομικής ερμηνείας, σύμφωνα με τον Άλισον, εντοπίζεται στην παράγραφο 23 του πρώτου βιβλίου της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου η οποία αναφέρει: «Η πραγματική, βέβαια, αλλά ανομολόγητη αιτία ήταν, καθώς νομίζω, το ότι η μεγάλη ανάπτυξη της Αθήνας φόβισε τους Λακεδαιμονίους και τους ανάγκασε να πολεμήσουν».* Ωστόσο, στη μετάφραση στην οποία παραπέμπει ο Άλισον, αυτή του Crawley, το εν λόγω πασίγνωστο απόσπασμα έχει αποδοθεί ανακριβώς ως, «η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που αυτή προκάλεσε στη Σπάρτη κατέστησαν αυτόν τον πόλεμο αναπόφευκτο». Η μετάφραση αυτή οδηγεί συνεπώς σε παρερμηνείες. Αξίζει σε αυτό το σημείο να αναφερθεί ότι η πρώτη αγγλική μετάφραση της Ιστορίας του Πελοποννησιακού Πολέμου από τον πολιτικό φιλόσοφο Τόμας Χομπς, το 1634, βρίσκεται πολύ εγγύτερα στο αρχαίο κείμενο αποδίδοντας την αρχαία λέξη «αναγκάσαι» με τον όρο «necessity», αντί για τον όρο «inevitability» (αναπόφευκτο) που χρησιμοποίησε ο μεταφραστής που επέλεξε ο Άλισον. Το αναπόφευκτο παραπέμπει σε μηχανιστικά και ντετερμινιστικά αποτελέσματα, όπου ο ανθρώπινος παράγοντας (human agency) δεν έχει ουδεμία παρεμβολή και οι ηγέτες αποτελούν τραγικές φιγούρες ανίκανες να αλλάξουν τη ροή των γεγονότων. Αντιθέτως η λέξη «ανάγκη» παραπέμπει σε δράση αλλά αυτό από μόνο του δεν καθορίζει αυτόματα το είδος της δράσης. Έτσι προκύπτει η σημασία της στρατηγικής επιλογής. (σ. 37, 38)

[…]

Η δική μας ερμηνεία διαφέρει ριζικά από αυτή του Άλισον και όσων άλλων αναλυτών κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με την ερμηνεία του. Υποστηρίζουμε ότι ο Πελοποννησιακός Πόλεμος δεν ήταν αποτέλεσμα απρόσωπων συστημικών πιέσεων, ακούσιων επιλογών και «υπνοβασίας». Αντίθετα, θεωρούμε ότι ήταν συνέπεια προσεκτικά μελετημένων αποφάσεων οι οποίες ελήφθησαν από τις ηγεσίες των μεγάλων δυνάμεων της εποχής που είχαν αντικρουόμενους πολιτικούς στόχους. Ως εκ τούτου, στο πλαίσιο πάντα των περιορισμών που θέτει το διεθνές σύστημα στη συμπεριφορά των κρατών, ο Θουκυδίδης δίνει πρωτεύοντα ρόλο στην ηγεσία και στις στρατηγικές επιλογές αυτών των ηγετών. Αυτό επιτρέπει στον Θουκυδίδη να χρησιμοποιήσει το έργο του για να διδάξει την τέχνη της πολιτικής ‒σε όσους αναγνώστες κάνουν τον κόπο να τον διαβάσουν προσεκτικά‒ και να αναδείξει μέσα από την Ιστορία του τη σωφροσύνη ως τη σπουδαιότερη πολιτική αρετή: τη στρατηγική πυξίδα που πρέπει να διέπει τον προσανατολισμό των ηγετών. (σ. 26)

[…]

Παρότι ο Θουκυδίδης θεωρείται ως ο πρώτος στοχαστής που με το έργο του ανέδειξε τη σημασία του διεθνούς συστήματος στις διακρατικές σχέσεις, η θεωρία του αναφορικά με τα αίτια των πολέμων και την ηγεμονική μετάβαση (hegemonic transition) είναι σύνθετη και πολυπαραγοντική παρά αμιγώς συστημική. Ο Αθηναίος ιστορικός, λοιπόν, δεν είναι όπως τον παρουσιάζει ο Άλισον. Δεν είναι, δηλαδή, ένας τυπικός δομικός ντετερμινιστής που εστιάζει μονοδιάστατα στην ανάλυση του διεθνούς συστήματος. Είναι ένας σύνθετος ρεαλιστής (complex realist) που εξετάζει και τα τρία επίπεδα ανάλυσης των διακρατικών σχέσεων δηλαδή, το διεθνές σύστημα, τις εσωτερικές δομές μιας πολιτείας, και την ηγεσία της. Αντιλαμβάνεται έτσι ότι η μορφή του πολιτεύματος, η ιστορική εμπειρία, η πολιτική κουλτούρα και η εσωτερική πολιτική αποτελούν σημαντικές μεταβλητές που αλληλεπιδρούν δυναμικά με τη δομή του διεθνούς συστήματος, οδηγώντας εν τέλει σε στρατηγικές επιλογές μέσω κρίσιμων αποφάσεων από την πολιτική ηγεσία. (σ. 26)

 

Ο άνθρωπος που κατακτά δραστήρια...

 

...το αντικείμενο της ερωτικής του επιθυμίας, δείχνει συνήθως την ίδια δραστηριότητα και την ίδια επιμονή στην επιδίωξη

Η οικονομική ιδιοφυΐα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αρθρόγραφος Δρ. Γιώργος Σ. Ατσαλάκης

 

https://hania.news/2022/06/10

 ....................

Με έναν τρόπο που μόνο η ανθρώπινη μεγαλοφυία, στρατηγική σκέψη και φιλοσοφική βάση θα μπορούσαν να επιτύχουν, η εκστρατεία τροφοδοτούνταν από τις ίδιες τις νίκες της: πολλοί από τους νικημένους ηγέτες έγιναν την επόμενη μέρα σύμμαχοί του, τοπικές κοινωνίες τον υποδέχτηκαν ως ελευθερωτή, αποκαθιστούσε ιερούς ναούς, ενστερνιζόταν ξένες θρησκείες και ίδρυε αυτόνομα συστήματα διακυβέρνησης. Ο τίτλος «Μέγας» που αποδόθηκε στον Αλέξανδρο δεν ήταν αποτέλεσμα τυχαίο. Οι ενέργειές του αποτελούσαν την υλοποίηση μιας ευρείας κοσμοθεωρίας και βαθιάς φιλοσοφίας, που τον καθιστούσαν περισσότερο απελευθερωτή παρά κατακτητή.

Ενώ οι λεπτομερείς περιγραφές των οικονομικών στρατηγικών του είναι λιγότερο τεκμηριωμένες από τις στρατιωτικές κατακτήσεις του, αρκετές βασικές πτυχές απεικονίζουν την προσέγγισή του για τη χρηματοδότηση της επέκτασης της αυτοκρατορίας του και τη διασφάλιση της βιωσιμότητάς της.

Το εν γένει βασικό πρόβλημα της οικονομίας είναι: Πως μπορώ να ικανοποιήσω απεριόριστες απαιτήσεις με περιορισμένους πόρους.

Εκείνη την εποχή ο κόσμος για να αυξήσει τον πλούτο των εθνών, κυβερνιόταν από τη θεωρία που αργότερα έγινε γνωστή ως Μερκαντιλισμός. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, οι οικονομίες προσπαθούσαν απεγνωσμένα να συσσωρεύσουν όσο περισσότερο χρυσό μπορούσαν. Είτε εξάγοντας περισσότερα προϊόντα από όσα εισήγαγαν, είτε εξορύσσοντας μεγαλύτερο μέρος εντός των συνόρων τους, είτε δημιουργώντας αποικίες ή κατακτώντας πλούτο μέσω εχθρικών συγκρούσεων με άλλες χώρες.

Λίγο πολύ ήταν ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος, αν κάποιος ή κάποια χώρα γινόταν πλουσιότερη, ήταν επειδή κάποιος άλλος γινόταν φτωχότερος και ο μερκαντιλισμός αντανακλούσε τέλεια αυτή την πραγματικότητα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος από πολύ νωρίς κατάλαβε ότι ο πλούτος εκτός από το να προέλθει από την καλλιέργια και την εξόρυξη, μπορεί να δημιουργηθεί με μαζικό τρόπο. Αυτή ήταν μια ευκαιρία για όλους τους ανθρώπους της αυτοκρατορίας να βγούν από την φτώχια.

Αντί λοιπόν να μεταφέρει τον χρυσό από τις κατακτήσεις του, πίσω στην Ελλάδα, να τον κρύψει στα υπόγεια όπως γινόταν μέχρι τότε από τους κατακτητές, τον χρησιμοποίησε για να χρηματοδοτήσει την ανέγερση περίπου 70 πόλεων και την παραγωγή όπλων κλπ. Με τον χρυσό και το ασήμι, «έκοβε» νομίσματα και τα διέθετε στις αγορές. Μια κίνηση που αντιστοιχούσε σήμερα με την ίδρυση εργοταξίων μαζικής κατασκευής/παραγωγής. Για πρώτη φορά, ο πλούτος δεν καλλιεργήθηκε ούτε εξορύχθηκε αλλά δημιουργήθηκε μαζικά. Η μαζική παραγωγή εξοπλισμού για τον στρατό και οι κατασκευές έδωσαν ώθηση στις οικονομίες που κατέκτησε.

Ουσιαστικά εφάρμοσε την θεωρία του Άνταμ Σμιθ που γράφηκε περίπου 2.000 έτη μετά, στο έργο του ο «Πλούτος των Εθνών» το 1776, πού ήταν ο προάγγελος των σύγχρονων οικονομικών. Ο Σμιθ δίδαξε ότι το αίτιο αύξησης του εθνικού πλούτου είναι η εργασία παρά η ποσότητα του χρυσού και του αργύρου. Εξήγησε το πώς το λελογισμένο ατομικό συμφέρον και ο ανταγωνισμός μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική ευημερία. Ο Άνταμ Σμιθ ισχυριζόταν ότι όπου υπάρχει μεγάλη περιουσία, υπάρχει μεγάλη ανισότητα.

Ο Μέγας Αλέξανδρος διένειμε συνεχώς όλο τον πλούτο που κατακτούσε είτε από τους Πέρσες είτε από τους Ινδούς κλπ., για να μειώσει την οικονομική ανισότητα της εποχής, πράγμα το οποίο βοήθησε στην εμφάνιση πολλών επιχειρήσεων και στην ανάπτυξη του εμπορίου. Η αυτοκρατορία είχε έσοδα από την ανάπτυξη της οικονομίας (φόροι επιτηδεύματος, φόροι τελωνείων κλπ) που δημιουργήθηκε από την αύξηση της κυκλοφορίας του χρήματος.

Κατανόησε ότι η παραγωγή ήταν το σημαντικότερο τμήμα της οικονομίας και κατέβαλε προσπάθειες να την κάνει πιο αποτελεσματική, ώστε να μπορεί να δημιουργηθεί περισσότερος πλούτος από την παραγωγή πρώτων υλών και προϊόντων. Αυτό επιτεύχθηκε και μέσω της καλλιέργεια γης από τους αγρότες και όχι πλέον από τους τότε φεουδάρχες.

Ο Αλέξανδρος κατανόησε τη σημασία μιας σταθερής και ενοποιημένης οικονομίας σε όλη την τεράστια αυτοκρατορία του. Εισήγαγε ένα κοινό νόμισμα, την ασημένια δραχμή, το οποίο διευκόλυνε το εμπόριο σε όλη την αυτοκρατορία και βοήθησε στην ολοκλήρωση των οικονομιών των κατακτημένων περιοχών. Αυτή η τυποποίηση των νομισμάτων υπό την κυριαρχία του όχι μόνο βοήθησε στη διαχείριση της οικονομίας της αυτοκρατορίας, αλλά και στην προώθηση του εμπορίου και της οικονομικής σταθερότητας.

Αυτή η ομοιομορφία στο νόμισμα ήταν μια πρωτοποριακή κίνηση προς τη δημιουργία ενός κεντρικού οικονομικού πλαισίου, επιτρέποντας ευκολότερες διαδικασίες συναλλαγών, μειώνοντας την πολυπλοκότητα του εμπορίου που υπήρχε λόγω της χρήσης πολλαπλών τοπικών νομισμάτων και ενισχύοντας την οικονομική διαφάνεια. Η εφαρμογή της αργυρής δραχμής ως πρότυπου νομίσματος συνέβαλε σημαντικά στη διαχείριση της τεράστιας οικονομίας της αυτοκρατορίας. Παρείχε ένα αξιόπιστο και συνεπές μέσο ανταλλαγής, το οποίο ήταν ζωτικής σημασίας για την αποτελεσματική λειτουργία των αγορών, την πληρωμή των στρατιωτών και τη συλλογή φόρων και φόρων από τα διάφορα μέρη της αυτοκρατορίας.

Επιπλέον, αυτή η κίνηση προς την οικονομική τυποποίηση υπό την κυριαρχία του Αλεξάνδρου διαδραμάτισε ζωτικό ρόλο στην προώθηση του εμπορίου και της οικονομικής σταθερότητας. Όχι μόνο διευκόλυνε το εγχώριο εμπόριο εντός της αυτοκρατορίας απλοποιώντας τις συναλλαγές, αλλά επίσης ενθάρρυνε το διεθνές εμπόριο παρέχοντας ένα νόμισμα που αναγνωρίστηκε και αποτιμήθηκε σε όλο τον γνωστό κόσμο.

Ακόμη, η εισαγωγή ενός κοινού νομίσματος ήταν ένα στρατηγικό εργαλείο για τον Αλέξανδρο στην εδραίωση του ελέγχου του στις κατακτημένες περιοχές. 

Χρησίμευσε ως απτό σύμβολο της νέας πολιτικής τάξης και της οικονομικής ενότητας υπό την κυριαρχία του, συμβάλλοντας στη σύνδεση της αυτοκρατορίας πολιτιστικά και οικονομικά. Η ασημένια δραχμή, με το τυποποιημένο βάρος και την καθαρότητά της, έγινε σήμα κατατεθέν της βασιλείας του Αλεξάνδρου, εξασφαλίζοντας ότι η κληρονομιά του θα επηρέαζε τις οικονομικές πρακτικές του ελληνιστικού κόσμου πολύ μετά το θάνατό του. Στην ουσία, η εισαγωγή της ασημένιας δραχμής από τον Αλέξανδρο ήταν μια απόδειξη της κατανόησης του κρίσιμου ρόλου που διαδραματίζει η οικονομική πολιτική στην οικοδόμηση αυτοκρατοριών. Ήταν μια προοδευτική στρατηγική που όχι μόνο αντιμετώπιζε τις άμεσες υλικοτεχνικές προκλήσεις της διακυβέρνησης μιας τεράστιας αυτοκρατορίας, αλλά έθεσε επίσης τις βάσεις για την ευημερία και τη σταθερότητα της ελληνιστικής οικονομίας.

Προώθηση του εμπορίου: Με την ίδρυση νέων πόλεων, όπως η Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο, και την αποκατάσταση της αρχαίας Περσικής Βασιλικής Οδού, ο Αλέξανδρος ενίσχυσε σημαντικά τους εμπορικούς δρόμους σε όλη την αυτοκρατορία του. Αυτές οι πόλεις έγιναν οικονομικοί και πολιτιστικοί κόμβοι, προωθώντας το εμπόριο και τις πολιτιστικές ανταλλαγές που ωφέλησαν την οικονομία της αυτοκρατορίας. Η ασφάλεια που παρείχαν οι στρατιωτικές κατακτήσεις του εξασφάλιζε επίσης ασφαλή διέλευση για τους εμπόρους σε όλη την αυτοκρατορία, τονώνοντας περαιτέρω την οικονομική δραστηριότητα

Επί πλέον το εμπόριο έφυγε από τον έλεγχο των λίγων και πέρασε σε νέους εμπόρους. Τότε δημιουργήθηκε ο πρώτος Δρόμος του Μεταξιού. Ο Πατροκλής δημιούργησε τον πρώτο εμπορικό δρόμο μεταξύ Δύσης και Ανατολής μέσω της Κασπίας θάλασσας και του Ώξου ποταμού πού έφθανε στα βάθη της Ασίας.

άρθρο στο SLPRESS.GR, του οικονομέτρη Γιώργου Αδαλή για την τιμή της αμόλυβδης στην Ελλάδα

Η Ελλάδα, στο τέλος Οκτωβρίου, ήταν η 10η ακριβότερη χώρα στον πλανήτη στην αμόλυβδη 95άρα. Ενώ οι ΗΠΑ έχουν πάμφθηνη βενζίνη και είναι η 141η πιο ακριβή χώρα στον πλανήτη. Εάν αντιστρέψουμε το μετρικό σύστημα και χρησιμοποιήσουμε το γαλόνι (1 γαλόνι ΗΠΑ=3,78lt), σήμερα (Τετάρτη 15.11.2023), στις ΗΠΑ η μέση τιμή πώλησης στην αντλία, είναι 3,64 δολάρια/γαλόνι αμόλυβδης! Εάν τα πρατήρια βενζίνης στις ΗΠΑ πουλούσαν σήμερα με τιμές Ελλάδος, τότε η τιμή του γαλονιού στις ΗΠΑ, θα είχε 7,78 δολάρια/γαλόνι (συνυπολογισμένη και η συναλλαγματική διαφορά)! Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα… έπεφτε η κυβέρνηση!

Σήμερα, λοιπόν, Απρίλιο του 2024, εάν πιστεύαμε τι μας έλεγε εδώ και ένα χρόνο η πλειοψηφία των αναλυτών και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, έπρεπε να είχαμε πτώση, τόσο στην τιμή του αργού, όσο και στην τιμή των καυσίμων και ειδικά της αμόλυβδης. Κάτι για το οποίο είχαμε προειδοποιήσει από τότε ότι δεν πρόκειται να συμβεί και είχαμε εξηγήσει τους λόγους με σειρά άρθρων στο SLpress.gr.
Εάν πάρουμε τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία των κρατών παγκοσμίως (τιμές 1ης Απριλίου 2024), θα διαπιστώσουμε τα εξής, συγκριτικά με τον περασμένο Οκτώβριο: Η Ελλάδα από την 10η έχει… ανέβει στην 8η θέση παγκοσμίως στον πίνακα των χωρών με την ακριβότερη βενζίνη, με μέση τιμή κοντά στα 2.09€/λίτρο. Οι ΗΠΑ σε σχέση με τον περασμένο Οκτώβριο (όταν ήταν στην 141η θέση) σήμερα βρίσκονται στην 135η θέση, με 0.99€/λίτρο.
Εάν πάρουμε τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία των κρατών παγκοσμίως (τιμές 1ης Απριλίου 2024), θα διαπιστώσουμε τα εξής, συγκριτικά με τον περασμένο Οκτώβριο: Η Ελλάδα από την 10η έχει… ανέβει στην 8η θέση παγκοσμίως στον πίνακα των χωρών με την ακριβότερη βενζίνη, με μέση τιμή κοντά στα 2.09€/λίτρο. Οι ΗΠΑ σε σχέση με τον περασμένο Οκτώβριο (όταν ήταν στην 141η θέση) σήμερα βρίσκονται στην 135η θέση, με 0.99€/λίτρο.
Η βενζίνη σε Ελλάδα-ΗΠΑ 
Αφού ξεκαθαρίσαμε αυτό το ζήτημα, ας πάμε τώρα να δούμε διαγραμματικά και χωρίς πολλά σχόλια, πως διαμορφώνεται με τα στοιχεία του Απριλίου 2024, η τελική τιμή του λίτρου βενζίνης σε Ελλάδα και ΗΠΑ, προκειμένου να έχουμε μια σαφέστατη εικόνα, η οποία απαντά με σαφήνεια, γιατί τα καύσιμα στην Ελλάδα είναι πανάκριβα διαχρονικά:

την Πέμπτη-ημέρα Δία, πραγματοποιήθηκε ο πρώτος ιδιωτικός διαστημικός περίπατος...

 ...  από δύο μη επαγγελματίες αστροναύτες, στις 12 Σεπτεμβρίου 2024.

πηγή φωτό: Polaris

https://www.naftemporiki.gr

Ένα επικίνδυνο εγχείρημα, που μεταδόθηκε ζωντανά και προβλήθηκε από περισσότερα από 2 εκατομμύρια άτομα.

Αυτή η έξοδος, που έγινε λίγο πριν τις 14:00 (ώρα Ελλάδας), πραγματοποιήθηκε από τον δισεκατομμυριούχο, Jared Isaacman, 41 ετών. Μετά την επιστροφή στην κάψουλα, η υπάλληλος του SpaceX Sarah Gillis βγήκε επίσης στο διάστημα όπου έκανε επίσης κινήσεις για να δοκιμάσει τις νέες στολές του SpaceX. Στη συνέχεια επέστρεψε με τη σειρά της μέσα στο σκάφος για να προετοιμαστεί για το κλείσιμο της καταπακτής.

H NASA παρακολούθησε την πιο έντονη Ηλιακή καταιγίδα εδώ και δεκαετίες

Ο Μάιος του 2024 έχει ήδη αποδειχθεί ένας ιδιαίτερα θυελλώδης μήνας για τον Ήλιο μας. Κατά τη διάρκεια της πρώτης ολόκληρης εβδομάδας του Μαΐου, μπαράζ από μεγάλες ηλιακές εκλάμψεις και εκτοξεύσεις στεφανιαίας μάζας (CMEs) εκτόξευσαν σύννεφα φορτισμένων σωματιδίων και μαγνητικών πεδίων προς τη Γη, δημιουργώντας την ισχυρότερη ηλιακή καταιγίδα που έφτασε στη Γη εδώ και δύο δεκαετίες -και πιθανώς μία από τις ισχυρότερες εμφανίσεις σέλας που έχουν καταγραφεί τα τελευταία 500 χρόνια.

«Θα μελετάμε αυτό το συμβάν για χρόνια», είπε η Teresa Nieves-Chinchilla, αναπληρώτρια διευθύντρια του Διαστημικού Γραφείου Ανάλυσης Καιρού της NASA από τη Σελήνη στον Άρη (M2M). «Θα μας βοηθήσει να δοκιμάσουμε τα όρια των μοντέλων μας και την κατανόηση των ηλιακών καταιγίδων»        

science.nasa

Το Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός, Paulo Coelho

Πάουλο Κοέλιο

√ ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ, πριν αντιμετωπίσει μια σημαντική μάχη, αναρωτιέται: «Μέχρι ποιο σημείο έχω αναπτύξει τις ικανότητές μου»;

            Αυτός γνωρίζει πως από τις μάχες που έδωσε στο παρελθόν πάντα έμαθε κάτι. Κι όμως, πολλά απ' αυτά τα μαθήματα έκαναν τον πολεμιστή να υποφέρει περισσότερο απ όσο ήταν απαραίτητος. Αρκετές φορές έχασε το χρόνο του πολεμώντας για ένα ψέμα. Και υπέφερε γι' ανθρώπους που δεν ήταν άξιοι της αγάπης του.

            Οι νικητές δεν επαναλαμβάνουν ο ίδιο λάθος. Γι' αυτό ο πολεμιστής διακινδυνεύει την καρδιά του μόνο για κάτι που αξίζει τον κόπο.

...

...https://christosarchos.gr    

Πρωτοχρονιά 2024

 

παραμονή Πρωτοχρονιάς 2023

 

 

 

Καλή Χρονιά

χαρούμενη,

 

 

                                                                        🌟Gnome🌟

 

 

 

 

 

 

 

να είναι ειρηνικό για όλον τον Κόσμο

το 2023

Ιμπρεσιονισμός και Ρομαντισμός, Η Ιστορία των Τεχνών στην Ευρώπη, ΕΠΟ 40

ΕΠΟ 20

 

Οι καημοί του βασιλιά, Ανρί Ματίς (φωτό: Ναυσικά)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Οι επιστημονικές ανακαλύψεις, η τεχνολογική πρόοδος, η παύση των θρησκευτικών πολέμων συνέβαλαν στη συγκρότηση εθνικών κρατών στην Ευρώπη. Ο ριζοσπαστικός ορθολογισμός του Διαφωτισμού, οι φιλελεύθερες αρχές της Γαλλικής Επανάστασης, συνέβαλαν στο ξέσπασμα  επαναστάσεων από τους αστούς που διεκδικούσαν την κατοχύρωση των πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων τους, αμφισβητώντας την αριστοκρατική τάξη. Παράλληλα δικαίωμα στην άσκηση πολιτικής και πρόσβαση στην εκπαίδευση διεκδικούσαν και τα λαϊκά στρώματα. Οι ανάγκες της Βιομηχανικής Επανάστασης (μέσα 18ου αιώνα) για εργατικό δυναμικό στα εργοστάσια είχε ως αποτέλεσμα την αστικοποίηση μεγάλου τμήματος των αγροτικών πληθυσμών και τη δημιουργία μεγάλων πόλεων.[1]

Στη νεωτερική εποχή (οι απαρχές της εντοπίζονται στην εποχή του Διαφωτισμού) η τέχνη μετά την υπερβολή του Μπαρόκ (1650-1750) ακολούθησε διαφορετικές κατευθύνσεις τον 19ο αιώνα. Τον Ρομαντισμό (1750 έως τα μισά του 19ου αιώνα) στο πλαίσιο του οποίου αναπτύχθηκε ο Νεοκλασικισμός ακολούθησε ο Ρεαλισμός (γνωστός ήδη από την μπαρόκ εποχή) ή  Νατουραλισμός, που –αντλούσε θέματα από τη φύση επιχειρώντας να δώσει διέξοδο στον σύγχρονο άνθρωπο που ασφυκτιούσε στις μεγαλουπόλεις– και η τελική φάση του είναι ο Ιμπρεσιονισμός. Οι  μοντέρνοι καλλιτέχνες επιδίωκαν να αποδώσουν τη φύση όπως είναι πραγματικά, απαλλάσσοντάς την από συμβατικότητες που δίδασκαν οι ακαδημίες.[2]

Στόχος της παρούσας εργασίας είναι η συνοπτική παρουσίαση του Ιμπρεσιονισμού, του εκλεκτικισμού, του Ρομαντισμού όπως αποτυπώθηκαν αντίστοιχα οι ρυθμοί στη ζωγραφική, την αρχιτεκτονική και τη μουσική στο ιστορικό πλαίσιο του 19ου αιώνα.

Ζωγραφική

Το 1863 στο Παρίσι, πολιτιστικό κέντρο του τότε κόσμου, οι νεωτεριστές Ιμπρεσιονιστές, θέλοντας να αποδεσμευτούν από τον επίσημο θεσμό «Σαλόν» και να ανοίξουν έναν καινούργιο δρόμο εξέλιξης των καλλιτεχνών, οργάνωσαν το «Σαλόνι των Απορριφθέντων». Ήδη ο ζωγράφος Κουρμπέ Γκιστάβ (Gustave Gourbet, 1819-1877), πρωτοπόρος του Ρεαλισμού, θέλησε να σοκάρει τους αστούς παρουσιάζοντας την τέχνη ως μέσο ελεύθερης ατομικής έκφρασης. Θεωρούσε ότι την πραγματικότητα ο καλλιτέχνης πρέπει να τη βιώνει ώστε να είναι σε θέση να τη ζωγραφίζει. Για τον Ρεαλισμό πηγή έμπνευσης ήταν το παρόν –η φευγαλέα στιγμή που ο άνθρωπος αποκτά επίγνωση της ύπαρξής του. O Κουρμπέ αποδίδει στα έργα του (λ.χ. Κηδεία στην Ορνάν, 1850) μια στιγμή πραγματικότητας την οποία απαλλάσσει από την εξιδανίκευση, δραματοποίηση, ψευδαίσθηση, φαντασία. Στη ζωγραφική η αντανάκλαση της αντικειμενικής κατάστασης, για τον Κουρμπέ, έχει μεγαλύτερο βάρος από αυτή που επιθυμούμε ή δεν επιθυμούμε. Παράγοντες που εξέλιξαν την ζωγραφική στην Ευρώπη ήταν: η ανακάλυψη της φωτογραφίας που "αιχμαλώτιζε" τη στιγμή –μάλιστα, ο Γάλλος Μονέ (Claude Monet, 1840-1926) ονόμαζε τη ζωγραφική του instantanéité και τα γιαπωνέζικα έγχρωμα χαρακτικά, τα λεγόμενα εικόνες του κόσμου ή της ζωής που κυλάει (Ukiyo-e)

Από το ιστολόγιο του οικονομέτρη Γιώργου Αδαλή, adalis.gr

O μουσικός '''Αντώνης'' του Μίκη Θεοδωράκη σε... ''Watan'' 

... η 9η Σεπτεμβρίου 2001 που δολοφονήθηκε ο Μασούντ [ο ηγέτης της Βόρειας Συμμαχίας και των Χαζαρά στο Αφγανιστάν που μάχεται τους Ταλιμπάν] κηρύχθηκε, μετά την ανατροπή των Ταλιμπάν, ημέρα εθνικού πένθους στο Αφγανιστάν. Το δε τραγούδι “Watan”, που αφιερώθηκε στην μνήμη του, είναι το μουσικό έργο “Ο Αντώνης” του Μίκη Θεοδωράκη! Ναι, σωστά διαβάσατε και το αφήνω εδώ:

 https://www.adalis.gr/%ce%b1%cf%81%ce%b8%cf%81%ce%b1/11%ce%b7-%cf%83%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%b5%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85-2001-%ce%b7-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b5%ce%b9%ce%b4%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%b7-%ce%b4/

 

Homeland I Am Proud of Your Love
Homeland, I am proud of your love,
Homeland, through the path of my life.
Homeland, I am proud of your love,
Homeland, through the path of my life.
 
The Homeland’s soil is the cradle of heaven,
The Homeland is a rich, flourishing garden.
The Homeland’s soil is the cradle of heaven,
The Homeland is a rich, flourishing garden.
 
Homeland, I am proud of your love,
Homeland, through the path of my life.
Homeland, I am proud of your love,
Homeland, through the path of my life.
 
My Homeland is filled with glory,
In every stone and mountain.

Μήλο δαγκωμένο, παραμυθένιο, ιστορικό, χρυσό, μυθικό

✔ Το δαγκωμένο μήλο της Apple, εταιρεία που ιδρύθηκε την 1η Απριλίου 1976. 

✔ Το μήλο που έφαγε η Χιονάτη, από το παραδοσιακό ευρωπαϊκό παραμύθι με τίτλο ΄Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι΄, που ανήκει στη συλλογή των Αδελφών Γκριμ.

Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι

✔ Το μήλο που έπεσε από το δέντρο στο κεφάλι του Newton Isaak (1642-1727),  ήταν η αιτία της ανακάλυψης και εξήγησης του νόμου της Βαρύτητας. 

✔ Τα χρυσά Μήλα των Εσπερίδων, στον 11ο άθλο του Ηρακλή, κατά την αρχαία Ελληνική Μυθολογία.

ψηφιδωτό,   el.wikipedia.

οι Εσπερίδες

Baraye Azadi Για Ελευθερία For Freedom

 

 

Σερβίν Χατζιπούρ  φωτό: Wikipedia

 

 

 

 

 

                           

 

 

 

 

 

 

Ο Ιρανός καλλιτέχνης (γεν. 27/03/1997) στις 29 Σεπτεμβρίου 2022 δημοσίευσε το τραγούδι με τίτλο ''Baraye Azadi'' . Πρόκειται για κραυγή, διαμαρτυρία, συμπαράσταση στις γυναίκες αλλά και στους άντρες που μαζικά συμμετέχουν στην "Εξέγερση της μαντίλας" με αφορμή τη θανάτωση της Ιρανής Μαχσά Αμινί. Ο Shervin Hajiadhapour, την επόμενη μέρα της δημοσίευσης του τραγουδιού του συνελήφθη από τις δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν και απελευθερώθηκε στις 04 Οκτωβρίου.

ΓΙΑ τους ανθρώπους (σε παγκόσμιο επίπεδο και όχι μόνο στο Ιράν) που ζητούν, λαχταρούν ελευθερία και δικαίωμα στη ζωή. Αγαθά που στερούνται εξαιτίας της αναλγησίας, της απανθρωπιάς, της ματαιοδοξίας των (κάθε είδους, μικρών ή μεγάλων) εξουσιαστών.

For Freedom

For dancing in the alleys
For terror when kissing
For my sister, your sister, our sisters
For changing rusted minds
For the shame of poverty
For the regret of living and ordinary life
For the dumpster diving children and their wishes
For this dictatorial economy
For this polluted air

For Valiasr and its worn out trees

Έλληνες ευεργέτες και κερδοσκόποι, Ελληνισμός της Διασποράς, ΕΛΠ 43

 

Ναυσικά Αλειφέρη                                 

για την ΕΛΠ43, του ΕΑΠ,

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

 Η σχέση ευεργετών ή/και κερδοσκόπων Έλληνων της Διασποράς με το ελληνικό κράτος τον 19ο αιώνα  

Δερτιλής Γ., ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1920

 

Εισαγωγή

Οι Έλληνες της Διασποράς επί δύο αιώνες πριν την Επανάσταση του 1821 μακριά από την οθωμανική και την ενετική αυθαιρεσία κατάφεραν είτε ως πλοιοκτήτες είτε ως έμποροι να σωρεύσουν διεθνικό κεφάλαιο υψηλής κινητικότητας και ρευστότητας. Ισχυρά δίκτυα της ελληνικής επιχειρηματικότητας απλώνονταν σε όλη την υφήλιο με έδρα τις παροικίες που είχαν ιδρυθεί σε βάθος χρόνου –κυρίως στην Ευρώπη. (Δερτιλής 2013: 62) Σκοπός της παρούσας εργασίας είναι η ανίχνευση της συμβολής των Ελλήνων της Διασποράς μέσω δωρεών, εμβασμάτων, επιχειρηματικής δράσης στη συγκρότηση και στην πρόοδο της Ελλάδας κατά τον 19ο αιώνα.  

1.   Ευεργεσίες

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, που καλύπτουν όλη την περίοδο της Τουρκοκρατίας, μορφωμένων Ελλήνων που μετά από επιτυχημένη σταδιοδρομία στην ξενιτιά γύρισαν στην ιδιαίτερη πατρίδα τους για να ιδρύσουν σχολή και να διδάξουν· για παράδειγμα ο Ευγένιος ο Αιτωλός, ο Κ.Θ. Δημαράς (επέστρεψε στα Άγραφα), ο Γρηγόριος Κωνσταντάς από τις Μηλιές του Πηλίου. Μετά το 1848, ο Σουλτάνος αναγκάστηκε από τους Δυτικούς συμμάχους του να εφαρμόσει με μεγαλύτερη συνέπεια τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου που αφορούσαν τους αλλοεθνείς της αυτοκρατορίας του –ήταν το έναυσμα για την πνευματική εξόρμηση των αλύτρωτων Ελλήνων. Οι Έλληνες των αλύτρωτων πατρίδων έστρεψαν το ενδιαφέρον τους, όπως και παλαιότερα, στη γενέτειρά τους, το οποίο εκδηλώθηκε με υλικές και με πνευματικές παροχές: έχτιζαν σχολεία, ίδρυσαν φιλανθρωπικούς και φιλεκπαιδευτικούς συλλόγους. (Κυριακίδου-Νέστορος 2006:  52, 53, 56-57)

            Χιλιάδες Έλληνες ιδιαίτερα από την Πελοπόννησο μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο (1768-1774) εγκαταστάθηκαν στη νότια Ρωσία, ίδρυσαν πλούσιες παροικίες και ευεργέτησαν με πολλούς τρόπους την πατρίδα τους. Ήταν τόπος προέλευσης πολλών αγωνιστών του ’21 (όπως του Χατζηκώνστα, του Βαρβάκης), του Ιωάννη Καποδίστρια και των αδερφών Ζωσιμαδών, οι οποίοι χρηματοδοτούσαν έως το 1827 τις εκδόσεις του Αδαμάντιου Κοραή (την «Ελληνική Βιβλιοθήκη» την οποία αποτελούσαν 17 τόμοι και  τα «Πάρεργα» 9 τόμοι). Αρκετοί Έλληνες εμπορευόμενοι και γόνοι Φαναριωτών (όπως των Υψηλάντηδων, Καντακουζηνών, Μουρούζηδων κ.ά.) εγκαταστάθηκαν στην Οδησσό. Οι πάροικοί της απέκτησαν μεγάλες περιουσίες και συντηρούσαν το «Οδησσαϊκό Ελληνικό Τάγμα» με 300 πεζούς Έλληνες. Εκεί ιδρύθηκε η Φιλική Εταιρεία (1814) της οποίας την επιχείρηση αποστολής εκπροσώπων στην Ελλάδα, προκειμένου να στρατολογηθούν άτομα που δεν είχαν ήδη δικτυωθεί, χρηματοδότησε η πλούσια οικογένεια τραπεζιτών Σέκερη. Στις αρχές του 19ου αιώνα παρουσιάζεται επίσης ανάπτυξη των οργανωμένων ελληνικών παροικιών στην Αίγυπτο με αποτέλεσμα να σχηματίσουν μεγάλες περιουσίες τραπεζίτες, έμποροι και σύμβουλοι του Μωχάμετ Άλι, όπως οι αδελφοί Τοσίτσα, ο Στουρνάρας, ο Ζιζίνιας κ.ά. Στο κάλεσμα της Φιλικής Εταιρείας ανταποκρίθηκαν οι Έλληνες της Αλεξάνδρειας στέλνοντας χρήματα και βοήθεια στην Ελλάδα για τον Αγώνα. Μυήθηκαν και έδρασαν μεταξύ πολλών άλλων ο Πατριάρχης Αλεξάνδρειας Θεόφιλος και ο Θεόδωρος Τοσίτσας. (Σιάμπος 2002: 141, 142· Brewer 2015: 324 347)

Κατά την περίοδο 1853-1873 πολλοί Έλληνες με επιχειρηματικές δραστηριότητες στο εξωτερικό έκαναν μεγάλες δωρεές, εκτός από τις πόλεις του εξωτερικού στις οποίες ήταν εγκατεστημένοι, στις ιδιαίτερες πατρίδες τους στην Ελλάδα για οικοδόμηση εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και φιλανθρωπικών καταστημάτων, για παράδειγμα η χρηματοδότηση του εμπόρου Νικόλαου Στουρνάρη από την Οδησσό της ίδρυσης σχολείου στο Μέτσοβο. Έλληνες του εξωτερικού χρηματοδότησαν επίσης την οικοδόμηση

Δηλώσεις για ενεργειακή αυτάρκεια, 2022

photo: politisonline.com

H τελευταία παράγραφος της εξαγγελίας  (16/3/2022) του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη  –για το πακέτο μέτρων στήριξης των νοικοκυριών, λόγω της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία– αναφέρεται στην αυτάρκεια:

Διεκδικούμε την ενεργειακή μας αυτάρκεια. Αυτό σημαίνει επενδύσεις σε Ανανεώσιμες Πηγές, ξεπερνώντας κάθε γραφειοκρατικό εμπόδιο. Ανάπτυξη ηλεκτρικών διασυνδέσεων με κράτη, όπως η Αίγυπτος. Μετατροπή της πατρίδας μας σε πύλη εισόδου υγροποιημένου φυσικού αερίου. Προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας και αντικατάστασης των παλαιών συσκευών», είπε, προσθέτοντας: «και ασφαλώς, αξιοποίηση των εθνικών κοιτασμάτων φυσικού αερίου με οικονομικό ενδιαφέρον. Για το θέμα αυτό θα υπάρξουν σύντομα και νέες ανακοινώσεις.

...........................................................

 Πηγή: defence-point.gr

 του Ζαχαρία Μίχα,  Διευθυντής Μελετών στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας-ΙΑΑΑ/ISDA

Αυτό το πρωθυπουργικό διάγγελμα ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Με αφορμή τη σφοδρή κρίση που πλήττει σκληρά μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, και ενώ το ενδιαφέρον ήταν στραμμένο στις εξαγγελίες ενίσχυσης των πιο ευάλωτων εκ των συμπολιτών μας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προέβη σε μια ιστορική ανακοίνωση. Μετά από δεκαετίες παλινωδιών, οι συνθήκες οδηγούν την ελληνική κυβέρνηση να διακηρύξει επίσημα την πρόθεση αξιοποίησης ελληνικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Η στροφή Μητσοτάκη έχει κολοσσιαία σημασία.

Η σημασία της εξαγγελίας είναι χωρίς υπερβολή κολοσσιαία. Σε μια εποχή που το φυσικό αέριο αναδεικνύεται στο πιο πολύτιμο και περιζήτητο παγκοσμίως αγαθό, η Ελλάδα παίρνει την απόφαση να αντιμετωπίσει δραστικά το ενεργειακό της πρόβλημα. Ταυτόχρονα, στέλνει επιτέλους το ξεκάθαρο πολιτικό σήμα που περίμεναν οι επικεφαλής των ενεργειακών κολοσσών που δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο. Είναι προϋπόθεση η πολιτική βούληση για να ασχοληθούν οι εταιρείες απερίσπαστες με περαιτέρω έρευνες και γεωτρήσεις.

Το ενδιαφέρον τους προέρχεται από τις έρευνες που έχουν ήδη πραγματοποιήσει κορυφαίοι στον τομέα οργανισμοί, προερχόμενοι κυρίως από τη Γαλλία και τη Νορβηγία. Πολλοί υποστηρίζουν ότι εάν η Ελλάδα είχε επιδείξει διαφορετικά αντανακλαστικά, η χώρα θα είχε αποφύγει τις περιπέτειες των Μνημονίων…

Η σημασία του πρωθυπουργικού μηνύματος δεν έχει γίνει επαρκώς αντιληπτή. Επηρεάζει όμως, κατά κυριολεξία, τη γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδας και αυτό θα διαπιστωθεί σύντομα. Η απόφαση αυτή –πέραν της σημασίας που έχει η γεωγραφική θέση της Ελλάδας για τη Δύση– μεγιστοποιεί και την αξία της χώρας μας για την ενεργειακή ασφάλεια της Γηραιάς Ηπείρου. Αυτή η πραγματικότητα ενισχύει θεαματικά τη μη στρατιωτική ελληνική αποτρεπτική αξιοπιστία, καθώς «παντρεύει» ζωτικά συμφέροντα των εταίρων και συμμάχων της με τα αντίστοιχα ελληνικά.

 

 

Exxon Mobil και Total

Η πρωθυπουργική εξαγγελία έρχεται να ενισχύσει θεαματικά τον δεσμό της Ελλάδας με τους δυο πυλώνες επί των οποίων στηρίζεται η ελληνική ασφάλεια: Τις ΗΠΑ και τη Γαλλία, από τις οποίες προέρχονται αντίστοιχα οι ενεργειακοί κολοσσοί Exxon Mobil και Total. Ας μη λησμονούμε και τον ρόλο τους στα κοιτάσματα της κυπριακής ΑΟΖ που αμφισβητεί η Τουρκία. Ο στρατιωτικός καταναγκασμός που επιχείρησε η Άγκυρα απέναντι σε μια αδύναμη στρατιωτικά χώρα, προσέκρουσε επί του πανίσχυρου τείχους που συνιστούν τα παγκόσμια ενεργειακά συμφέροντα της Δύσης. Ο κύκλος εργασιών τέτοιων εταιριών ξεπερνά συχνά τα ΑΕΠ χωρών της υφηλίου…

Οι πρωθυπουργικές εξαγγελίες αποτελούν δικαίωση για όσους επέμεναν να υποστηρίζουν επί δεκαετίες ότι στις ελληνικές θάλασσες κρύβεται σημαντικότατος πλούτος. Με τα σημερινά δεδομένα,